[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΑ το ονομά σου εφέτος, Διομήδη. Κανενός σας το όνομα δεν άκουσα.
Ξέχασαν φέτος οι απόγονοί σας ακόμα και το ιερό σας προσκλητήριο: «Διομήδης
Κομνηνός». Κι ανατριχιάζοντας να ψιθυρίζω «παρών» γιατί είσαι μέσα μου. Δεν το
‘παν. Ήταν, βλέπεις, εκεί, καθένας μόνος του κι όλοι μαζί μονάχοι. Άλλοι οι
καιροί σου κι άλλη η ΕΦΕΕ σου, Διομήδη… Ξέρω, όπως κι εσύ το έλεγες, πως δε
σ’ ενδιέφερε η μνήμη.Περισσότερο σου άρεσε να χαϊδεύεις τα λευκά σου
χαμστεράκια, άσπρα σαν τη γιορτή που ονειρευόσουν μα δεν πρόλαβες. Τη λευτεριά
κυνήγαγες, όχι τη σφαίρα. Μα ήσουν έτοιμος να τη δεχτείς κι αυτή. Αναρωτιέμαι,
όμως, Διομήδη, ποιος θα ‘σουν σήμερα άμα ζούσες; Θα ‘σουν εσύ ο σαραντάρης που
ήρθε η ώρα του; Θα ‘σουν εσύ ο πατέρας εκείνου του πιτσιρικά ­ στην ηλικία σου
ήταν ­ με το μισοξυρισμένο ξανθό κεφάλι που σκαρφάλωσε την πύλη (την πύλη
εκείνη…) προσπαθώντας να μπει στο τεθωρακισμένο τώρα Πολυτεχνείο σου; Εσύ θα
ήσουν ο αντίπαλός του, Διομήδη; Εσύ, που διάβαζες τον Ρούμπιν και είχες
εικόνισμα τον κόκκινο Ντάνι, προτού κι αυτοί να γίνουνε μπεστ-σέλερ;

Πού θα ‘ταν η ψυχή σου εφέτος, Διομήδη, αν σε καλούσαν στο προσκλητήριο; Ποιον
θα κοίταγες από ψηλά και τι συμπέρασμα θα έβγαζες διαβάζοντας «Αιδώ
Πολυτεχνείο, λεφτά, πτυχία, επιτυχία»; Φοβήθηκα χτες βράδυ πως τίποτα δεν θα
σε πλήγωνε πάνω απ’ αυτό, τίποτα πιο πικρό απ’ τη θυσία για τέτοιο αντίκρυσμα.
Αλλά μετά συνήλθα και σε είδα και ρούφηξα τη μύτη και δεν δάκρυσα.

Σε είδα στη γωνιά πεσμένο, νεκρό εδώ και λίγη ώρα, ζεστό ακόμα. Δεν σε άκουσα,
μα σε είδα εκεί, 24 χρόνια μετά, να μου κλείνεις με νόημα το μάτι. «Τίποτα δεν
πάει χαμένο στη χαμένη μας γιορτή», ένιωσα να μου λες, Διομήδη. Δεν
καταλάβαινα τι εννοούσες, μ’ εμπόδιζε η οργή και η ντροπή μου, ώσπου έπεσε το
βλέμμα μου πάνω στο σγουρό κεφάλι ενός πιτσιρικά. Ενός μυξιάρικου δεκάχρονου,
που τον κρατούσε από το χέρι ο μπαμπάς του κι αυτός απέθεσε το γαρίφαλό του
όχι στην ντάνα των λουλουδιών του μνημείου, μα στη γωνία τη δική σου, επάνω
στο σώμα σου. Σε είδα πώς τον κοίταξες, θυμήθηκα πώς κοίταγες τα λευκά
ποντικάκια σου. Είδα μετά και το δικό του βλέμμα. Και κατάλαβα. Κοιμήσου τώρα, Διομήδη…