ΑΥΤΟΙ

… πίνακες άρχισαν να ραγίζουν. Η Διδασκαλική Ένωση Μαθηματικών στις ΗΠΑ
δηλώνει ότι τους θεωρεί περιττούς. Εκείνο το ομαδικό τραγούδι της προπαίδειας,
«Δύο οι τρεις έξη…. τρεις τέσσερις δώδεκα…. τέσσερις πέντε είκοσι…»,
αυτό που αντηχούσε από δεκάδες παιδικές φωνές, που έκαναν τα τζάμια της τάξης
να τρίζουν, αποτελεί αναχρονισμό, αποφάνθηκε ο πρόεδρος της Ένωσης, Τόμας
Ρόνμπεργκ. «Καλύτερα να στρέψουμε τα παιδιά στους κομπιούτερ ­ γράφει στο
μανιφέστο του. ­ Ο υπολογιστής ευνοεί την ομαδική δουλειά και την επίλυση
σύνθετων προβλημάτων». Και κυρίως, λέει, καλλιεργεί τη «στρατηγική σκέψη».
Βαθειές όμως που είναι οι ρίζες! Οι «παραδοσιακοί» εξεγέρθηκαν. «Πρόκειται για
πνευματικό ναζισμό ­ γράφει ο καθηγητής Ρίτσαρντ Άσκυ, αρχηγός του αντίπαλου
ρεύματος, σε επιστολή του στην “Ουώλ Στρητ Τζέρναλ”. ­ Η ιδέα του Ρόνμπεργκ
αποκαλύπτει όλη την κρίση στο εκπαιδευτικό μας σύστημα».

… οι οπαδοί της παράδοσης τη χρήση των κομπιούτερ στην αριθμητική.
Αποκρούουν όμως την ιδέα να εγκαταλειφθεί κάθε προσπάθεια αποστήθισης. «Από τη
στιγμή που απορρίπτεις την εκμάθηση του πίνακα πολλαπλασιασμού, έχεις
αποδεχτεί την έλλειψη κάθε πνευματικής πειθαρχίας, άρα την παρακμή του
σχολείου ­ πιστεύει ο Άσκυ. ­ Δεν καταλαβαίνουμε σε τι βλάπτει λίγη πνευματική
γυμναστική». Θύελλα όμως έχει ξεσπάσει και με τα νέα εγχειρίδια των
μαθηματικών. Μερικοί τα βρίσκουν βλακώδη, άλλοι υπέροχα. Σ’ ένα απ’ αυτά, για
το Δημοτικό, υπάρχει η ερώτηση: «Τι είναι μεγαλύτερο, μισό μήλο ή ένα τρίτο
πορτοκαλιού;». Και η απάντηση, «στρατηγικότατη»: «Εξαρτάται από το αρχικό
μέγεθος των δύο φρούτων».

… γιόρτασε αυτό το 15ήμερο τα 30 του χρόνια. Ο Τζαν Ουέννερ ήταν νεαρός
φοιτητής τον Νοέμβριο του ’67 όταν, με ελάχιστα χρήματα, εξέδωσε το πρώτο
τεύχος (φωτ.) «για να έχει και το ροκ το περιοδικό του». Η ιδέα έπιασε. Το RS
πουλά σήμερα πάνω από 1.000.000 φύλλα, και έχει αναγνώστες σε πέντε ηπείρους
και επιρροή όχι μόνο στη μουσική αλλά και στα ήθη και την πολιτική: Ο Μπιλ
Κλίντον του έχει δώσει ήδη δύο συνεντεύξεις. «Ήταν καλό το ξεκίνημα ­ λέει ο
Ουέννερ. ­ Είχαμε τότε μια μουσική έκρηξη, σπουδαία συγκροτήματα, μεγάλες
συζητήσεις, το ειρηνιστικό κίνημα…. Ήμαστε και νέοι, με μια αίσθηση
αποστολής». Το RS θα έδειχνε σε όλους ότι το ροκ δεν ήταν μόνο μουσική για
«χαζά παιδιά με μακρυά μαλλιά» αλλά και ένα όπλο. Μέσο για να πεις πράγματα.
Και ακόμη, τρόπος ζωής.

… στοιχείο είναι η έφοδος των γυναικών. Στο τελευταίο εξώφυλλο λάμπουν τρεις
ντίβες: «Η Κώρτνυ Λαβ για τη δεκαετία του ’90, η Μαντόννα για τα ’80 και η
Τίνα Τέρνερ για τα ’70-’80-’90. Παλιά, δεν βρίσκαμε γυναίκες για εξώφυλλα.
Τώρα αφθονούν». Το ροκ υπαγορεύει στυλ στα χρόνια που κυλούν, λέει ο Ουέννερ.
Τα sixties, ας πούμε, ήταν η εποχή των Μπητλς, των χίππυς. Τζην, πέτσινα
σακκάκια, ναρκωτικά… Τέλη δεκαετίας του ’70, ξεκινά η ντίσκο. Στα ’80, οι
«μεγάλοι»: U2, Σπρίνγκστην… Και τώρα, ραπ. «Συνέχεια ανοίγουν νέοι δρόμοι,
που περιέχουν όμως αναδρομές στα παλιά. Αυτή είναι η κλασικότητα του ροκ».
Πολιτικά, τι είναι οι άνθρωποι του RS; «Ας πούμε, προοδευτικοί. Δεν
συμπαθήσαμε ποτέ τον Νίξον, τον Ρήγκαν, τον Μπους». Και μουσικά; Τέσσερις
σταθμούς ξεχωρίζει μέσα στην 30ετία ο Τζαν Ουέννερ: «Στόουνς, Ντύλαν,
Σπρίνγκστην, Νιρβάνα». Ό,τι πρέπει για χρυσοθήρες ή για ναυαγούς.