ΑΥΤΟΙ

… έχει θέσει η κυβέρνηση Μπλαίρ, λέει ο ίδιος ο πρωθυπουργός της. Να κάνει
τη Βρεταννία σύγχρονο κράτος και να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη του λαού
στην πολιτική. Και το κλειδί «για να λειτουργήσει το κράτος» είναι, κατά τον
Εργατικό ηγέτη, η τοπική αυτοδιοίκηση. «Οι Σκωτσέζοι και οι Ουαλλοί ψήφισαν
ήδη σοβαρές συνταγματικές μεταρρυθμίσεις ­ γράφει ο Τόνυ Μπλαίρ σε άρθρο του
στη «Γκάρντιαν». ­ Τον ερχόμενο Μάϊο θα ψηφίσουμε και στο Λονδίνο για μια
αυτόνομη κυβέρνηση της πρωτεύουσας». Θα είναι ένας σταθμός στην εκστρατεία για
ενίσχυση των δήμων και των κοινοτήτων σε όλη τη χώρα. Οι υπηρεσίες, οι θεσμοί,
η οικονομία, όλα ­ πιστεύει ο Βρεταννός ηγέτης ­ θα αναβαθμιστούν αν τον στενό
έλεγχό τους έχει κυρίως ο δήμος και όχι η κεντρική κυβέρνηση.

… σε όλη τη χώρα, έχουν ήδη δοθεί ευρύτατες εξουσίες και τα αποτελέσματα
είναι εντυπωσιακά. Συγκοινωνίες, σχολεία, νοσοκομεία, υπηρεσίες ελέγχονται απ’
ευθείας από τον δήμο και από επιτροπές πολιτών, των οποίων οι Εργατικοί
ενθαρρύνουν την εκλογή κατά συνοικία. Το «δώρο» του Μπλαίρ στους δήμους είναι
η γενναία αύξηση εσόδων, με τη μεταβίβαση μεγάλου μέρους των φορολογικών
εσόδων απ’ ευθείας σ’ αυτούς και την αύξηση επίσης των δημοτικών τελών. Ο
Μπλαίρ ενέκρινε και τη σύναψη των λεγόμενων συμβάσεων «Best Value»: για την
εκτέλεση έργων, τη συντήρηση χώρων, την παροχή υπηρεσιών, ο δήμος δικαιούται ­
και οφείλει ­ να κλείνει συμφωνίες με ιδιωτικές εταιρίες που προσφέρουν την
«καλύτερη αξία» για τα διατιθέμενα σε κάθε περίπτωση χρήματα. Οι καλύτερες
λύσεις για τοπικά προβλήματα είναι οι τοπικές. «Αλλά η αποτυχία, η
προχειρότητα και η διαφθορά δεν θα είναι ανεκτές σε κανένα επίπεδο», γράφει ο
Μπλαίρ. Μια ειδική επιτροπή που ήδη λειτουργεί στο υπουργείο Εσωτερικών θα
εξετάζει τα παράπονα κατά των δημοτικών υπηρεσιών και αν υπάρξουν καταδίκες
για ατασθαλίες, ολόκληρο το δημοτικό συμβούλιο θα παύεται και θα ξαναγίνονται εκλογές.

… έχει γεμίσει συγγραφείς. Νέοι άνθρωποι, γύρω στα 20-25, παιδιά που είχαν
μεγαλώσει με τα ίδια διαβάσματα, τις ίδιες ταινίες και τα ίδια τραγούδια μ’
εκείνα που μεγάλωνε και η νεολαία της Δυτικής Ευρώπης, ζήτησαν καταφύγιο στο
γράψιμο μέσα στα χρόνια του πολέμου, και ξαφνικά έχουν προβάλει τώρα, σχεδόν
όλοι μαζί, με σελίδες που καίνε και που ­ μερικές τουλάχιστον ­ έχουν
«προκαλέσει αίσθηση στον κόσμο της λογοτεχνικής κριτικής. Στα 31 του, ο
Μίλιενκο Γιέργοβιτς (φωτ.) είναι ο…. πρύτανις αυτής της φουρνιάς, διάσημος
ήδη από τις ευρωπαϊκές μεταφράσεις του πρώτου βιβλίου του «Τα Μάρλμπορο του
Σαράγιεβου», που βγήκε και στα αγγλικά «Πένγκουϊν». Στη Γερμανία, το ίδιο έργο
εκδόθηκε με πρόλογο του Κλάουντι Μάγκρις. Στην Ιταλία, κυκλοφορεί τώρα κι ένα
άλλο, «Τα Καραβάνια».

… που διαβάζονται αυτά τα βιβλία, λέει στωικά ο Γιέργοβιτς σε μια συνέντευξή
του στη «Στάμπα». Κανονικά, δεν θα περίμενε κανείς να ενδιαφέρεται και πολύ το
απόλεμο κοινό της Δυτικής Ευρώπης για τα πάθη της βοσνιακής κοινωνίας που
ρημάχτηκε από τις σφαγές. Αλλά και οι ίδιοι αυτοί οι νέοι άνθρωποι που
γράφουν, γράφουν, θα προτιμούσαν να είχαν βρει άλλα θέματα, να αφηγούνται τις
ιστορίες τους με άλλο φόντο, όχι με τον πόλεμο πάντοτε για leitmotiv. «Αλλά
δεν υπήρχε και τίποτα άλλο γύρω μας. Μόνο ο πόλεμος, που δεν μας αφορούσε καν.
Απόφαση των πατεράδων μας ήταν, κι εμάς αυτοί οι πατεράδες μάς στέλναν να σκοτωθούμε».