ΑΥΤΟΙ

… και δάσκαλοι στην Ιταλία, μέχρι σήμερα, περίμεναν χρόνια ολόκληρα
αδιόριστοι ώσπου να δημιουργηθούν οι αναγκαίες θέσεις, για ν’ ανεβούν στη
σχολική έδρα και να πάρουν επιτέλους ένα μισθό. Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση
ταράζει τώρα και την αναμονή τους. Ο υπουργός Παιδείας Λουΐτζι Μπερλινγκουέρ
ανήγγειλε στους υπό διορισμόν ότι το πτυχίο τους, η απόδειξη δηλαδή ότι
γνωρίζουν τη διδακτέα ύλη, δεν είναι πια αρκετό. Χρειάζεται, τους είπε, κι
άλλο ένα πτυχίο: ικανότητας του διδάσκειν. Το σύγχρονο σχολείο, εξηγεί ο Μπ.,
απαιτεί επαγγελματισμό και εξοικείωση με τις νέες αντιλήψεις και με τα νέα
μέσα διδασκαλίας. Πράγμα που σημαίνει, πολύ συγκεκριμένα, ότι κάθε ατυχής
αδιόριστος οφείλει να υποβληθεί σε δύο ακόμη χρόνια σχολισμού (μετεκπαίδευσης
σε πανεπιστημιακό επίπεδο) προκειμένου να κριθεί «οριστικά» αν είναι
κατάλληλος για να διδάσκει ή όχι.

… να λεχθεί ότι αμέσως ξεσηκώθηκε θύελλα. Οι καινοτομίες του υπουργού
προβλέπουν άμεσο διορισμό όσων θα προάγονται από τη μετεκπαίδευση και οριστικό
αποκλεισμό ­ με αχρήστευση δηλαδή του αρχικού πτυχίου ­ όσων θα κόβονται. Όσοι
ήσαν στη λίστα αναμονής βλέπουν ξαφνικά ότι ο διορισμός τους παύει να είναι
απλώς θέμα χρόνου. Αισθάνονται τέλεια προδομένοι. Από τη μια το μέτρο,
οσοδήποτε όψιμο, έχει ασφαλώς την αξία του και τη λογική του. Από την άλλη,
μοιάζει με ποινή σε αθώους. Αλλά τι να κάνει ο άνεργος; Απεργία;

… έγραψε ένα βιβλίο γεμάτο τρομερές εικόνες. Πώς ένας άνθρωπος εκτελείται
και το πτώμα του ακολούθως καταψύχεται στους 30 βαθμούς υπό το μηδέν. Πώς,
κατόπιν, τον κόβουν σε τέσσερα μεγάλα κομμάτια. Πώς έπειτα, με τροχοπρίονο
διευθυνόμενο από κομπιούτερ, βγάζουν απ’ τα κομμάτια αυτά τριάντα χιλιάδες
φέτες που μία μία τις φωτογραφίζουν νωπές πάνω σε γυάλινες πλάκες, με κάμερα
υψηλής ευκρίνειας συνδεδεμένη με άλλο κομπιούτερ. Πώς όλα αυτά αναλύονται και
ανασυντίθενται στη μνήμη της συσκευής έτσι ώστε να έχεις στην οθόνη σου τον
άνθρωπο κομμάτια ή ακέραιο ξανά, σχεδόν ζωντανό, με το πάτημα ενός κουμπιού.
Το σπουδαίο βέβαια είναι ότι ο ήρωας στον «Γαλάζιο Πάγο» του Κ. δεν είναι
φανταστικός. Οι μυριάδες φέτες είναι του Τεξανού Τζο Τζέρνιγκαν, που
εκτελέστηκε αφού πέρασε 12 χρόνια στη φυλακή για ληστεία μετά φόνου. (Ρ.
Corrias: «Ghiaccio blu», Baldini, Ρώμη).

… είναι και το γιατί. Τι έκανε τον θανατοποινίτη να δωρήσει το σώμα του ως
υλικό για CD-Rom; Ο περίφημος πλέον «Άτλας Ανατομίας του Ανθρώπου», που βγήκε
από τα κομμάτια του Τζο, είναι ήδη ένα από τα πιο πολύτιμα εργαλεία για τους
φοιτητές και τους λειτουργούς της Ιατρικής σε όλο τον κόσμο. Το σώμα του Τζο
οργώνει τώρα τους αιθέρες πετώντας όπως οι αστραπές μέσα στα κυκλώματα του
Ιντερνέτ, μπαίνει παντού, ζει μετά θάνατον μια ζωή πλανητική, που κανένας προ
αυτού δεν είχε διανοηθεί. «Είναι ό,τι ακριβώς επιθυμούσε ­ εξήγησε και ο
δικηγόρος του στον Κ. ­ Να ζήσει, ει δυνατόν αιώνια. Αλλά κάθε άλλος δρόμος
του είχε κοπεί». Ο βίος και το τέλος αυτού του δολοφόνου, που έμελλε να σώσει
εκατομμύρια ζωές καθοδηγώντας με το σώμα του αμέτρητους γιατρούς, ξετυλίγεται
στο βιβλίο του Κ. με κάθε λεπτομέρεια, με βάση διάφορες μαρτυρίες αλλά και όσα
ακούστηκαν στο δικαστήριο. Καταγράφεται και η οδύνη της μάνας του. «Δεν έχω
πού να κλάψω το παιδί μου ­ είπε ­ δεν υπάρχει τάφος. – Τον κλαίω μπροστά στο κομπιούτερ».