ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Σκοτώνοντας Αλβανούς

Η ανέλκυση. Ύστερα από 7 μήνες στον βυθό, το αλβανικό προσφυγικό πλοίο «Kader Ι Rades» ρυμουλκείται στο Μπρίντιζι

Κάποτε, το μίσος το δίδασκαν τα εγχειρίδια. Σήμερα τη θέση τους έχουν πάρει
τα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Το τελευταίο στη σειρά μάς μαθαίνει να σκοτώνουμε Αλβανούς.

ΑΜΥΝΤΙΚΗ ΜΟΡΦΗ ­ όπως προκύπτει από το προχθεσινό ρεπορτάζ της Εύης
Ελευθεριάδου ­ έχει το ηλεκτρονικό παιχνίδι «Κρίση στο Αιγαίο» που κυκλοφορεί
από σήμερα στην ελληνική αγορά. Οι Έλληνες δέχονται ξαφνική εισβολή των
Τούρκων και ο παίκτης δέχεται 30 εκατομμύρια δολάρια για να αγοράσει τα όπλα
που χρειάζεται και να σχεδιάσει την αντεπίθεση. Εάν καταφέρει να φτάσει στη
νίκη ­ πράγμα αρκετά δύσκολο ­ η Ελλάδα απελευθερώνεται και η ομαλότητα
αποκαθίσταται, χωρίς να δίνεται η δυνατότητα στον χρήστη να «εισβάλει» με τη
σειρά του στην Τουρκία.

Η στήλη θα προτιμούσε βέβαια το πρώτο CD-ROM που σχεδιάζεται καθ’ ολοκληρία
από ελληνική εταιρεία να μην αφορά τον ελληνοτουρκικό πόλεμο. Κατά πρώτον,
όμως, δεν της πέφτει λόγος. Και, κατά δεύτερον, υπάρχουν πολύ χειρότερα. Όπως
το παιχνίδι που κυκλοφόρησε τις τελευταίες μέρες στο Internet και διδάσκει τον
τέλειο τρόπο εξόντωσης των Αλβανών. Η παραλία Πούλια της Ιταλίας, απέναντι από
την Αλβανία, είναι σπαρμένη με βαρέα πυροβόλα. Ιταλοί πατριώτες αγρυπνούν. Κι
όταν βλέπουν αλβανικά πλοία φορτωμένα με πρόσφυγες να πλησιάζουν, αρχίζουν να
ρίχνουν. Η θάλασσα γεμίζει με πτώματα. Τα ουρλιαχτά των γυναικών πνίγονται από
τους ήχους του «Ο sole mio» και του «Fratelli d’ Italia».

Σαδιστή, ρατσιστή και μικρονοϊκό χαρακτηρίζει η «Στάμπα» τον εμπνευστή αυτού
του παιχνιδιού. Για προβοκάτσια στο τομάρι των Αλβανών μιλάει ο δημοσιογράφος
Λίνο Ντε Ματέις που ανακάλυψε το παιχνίδι. Μα γιατί εξίστανται οι ιταλοί
συνάδελφοι; Δεν βλέπουν ότι το σατανικό παιχνίδι αποτελεί απλώς μεταφορά τής
ακόμη πιο σατανικής πραγματικότητας στον κυβερνοχώρο; Δεν έμαθαν για τους
αληθινούς Αλβανούς, που κυκλοφορούν τις τελευταίες μέρες στο Μπρίντιζι άυπνοι,
αχτένιστοι, κακοντυμένοι, προσπαθώντας να μάθουν νέα για τους οικείους τους
που χάθηκαν όταν βυθίστηκε το πλοίο τους τον περασμένο Μάρτιο στα στενά του
Οτράντο; Δεν άκουσαν τα πραγματικά κλάματά τους; Δεν πληροφορήθηκαν την οργή
τους για τον κυνισμό με τον οποίο η ιταλική κορβέτα «Sibilla» καταδίωξε,
εμβόλισε και βύθισε τελικά το αλβανικό πλοίο;

Το «Kader Ι Rades» ανελκύστηκε επιτέλους την περασμένη εβδομάδα έπειτα από
επτά μήνες σε βάθος 800 μέτρων, αλλά έφερε στην επιφάνεια τα πτώματα μόνο των
37 από τους 92 ανθρώπους που πήρε μαζί του. Οι ιταλικές αρχές δεν βιάζονται
καθόλου να ρίξουν φως σ’ αυτή την ιστορία: οι πραγματογνώμονες που διόρισε το
δικαστήριο θα χρειαστούν τουλάχιστον τέσσερις μήνες για να υποβάλουν τα
πορίσματά τους. Ως τότε οι συγγενείς των νεκρών θα έχουν ασφαλώς κουραστεί να
κλαίνε και να διεκδικούν. Θα έχουν πεινάσει. Και θα έχουν επιστρέψει στην
πατρίδα τους. Όπου θα μπορούν τουλάχιστον να αποθέτουν λουλούδια στο κουφάρι
του μοιραίου πλοίου, που ο Φάτος Νάνο υποσχέθηκε να μεταφέρει στον Αυλώνα και
να το μετατρέψει σε μνημείο.