ΑΥΤΟΙ

… ρεύμα εναντίον του παραδοσιακού σχολείου ­ «αληθινή επανάσταση» το
χαρακτηρίζει η «Ουάσινγκτον Πόστ» ­ εκδηλώνεται τον τελευταίο καιρό στις ΗΠΑ.
Οι γονείς, κατά την εφημερίδα, δεν ανέχονται πια τη γραφειοκρατία, τις
αγκυλώσεις και το κλίμα βίας των κρατικών σχολείων. Γράφουν τα παιδιά τους σε
«ελεύθερα» ή «κατά παραγγελία» σχολεία, τα λεγόμενα «charter schools», που
έχουν δικούς τους κανόνες και προγράμματα, και καυχώνται για σημαντικές
επιτυχίες στα πανεπιστήμια. Το 1992, υπήρχε σ’ όλη τη χώρα ένα και μόνο τέτοιο
σχολείο. Σήμερα είναι 800. Από τα χαρακτηριστικά τους: Η εμμονή στη μετάδοση
«υψηλών αξιών», η ανοχή μηδέν στα ναρκωτικά και στις απουσίες και η
εντατικοποίηση των μαθημάτων. Ο Κλίντον φαίνεται πως τα εκτίμησε: Ανήγγειλε
ήδη γερή επιδότηση, «ώστε σε μια τριετία να γίνουν 3.000». Λιποταξίες όμως από
τα παραδοσιακά σχολεία σημειώνονται και προς τις 4.000 θρησκευτικές σχολές των
ΗΠΑ. Ενώ αυξάνουν και οι κατ’ οίκον μαθητές σχολών που λειτουργούν μέσω
κομπιούτερ (είναι ήδη 1.000.000). Θορυβημένοι από το κύμα εξόδου, μέσ’ από τη
φτωχή τους ζούγκλα του μαυροπίνακα, λυκειάρχες των δημοσίων άρχισαν να
καταχωρούν…. διαφημίσεις για την «καθαριότητα και ευταξία» στα σχολεία τους,
για το «υψηλό αίσθημα ευθύνης» τους, το «ευάγωγο» των μαθητών τους κ.λπ.

… στον «Δεύτερο Τόμο της Αυτοβιογραφίας» της, μιλάει μεταξύ άλλων για το σεξ
και τα ήθη στις δεκαετίες ’50 και ’60. «Το σπουδαίο μ’ εκείνα τα χρόνια είναι
πως δεν υπήρχαν κανόνες ενώ είχε εμφανιστεί η αντισύλληψη. Κάναμε σεξ γιατί
“το κάναν όλοι”. Ήταν το “zeitgeist”. Το πνεύμα της εποχής. Μερικοί ζευγάρωναν
σαν υπνωτισμένα ψάρια που τρακάρουν μεταξύ τους». Έρωτας; Μπα, λέει η Λ.,
μάλλον δεν υπήρχε. Αλλά ούτε και σεξ αληθινό ήταν εκείνο. Στα sixties, είχε
κυριαρχήσει η αντίληψη των φεμινιστριών πως ο άντρας και η γυναίκα είναι το
ίδιο. «Ή μάλλον, όπως είχε πει και ο Λώρενς, ότι οι γυναίκες είναι εξ ίσου
καλές με τους άντρες, και λιγάκι καλύτερες». Τι λάθος! λέει η Λ. (D. Lessing:
«Walking in the Shade, Volume Two of My Autobiography», HarperCollins).

… σήμερα, ευελπιστεί η συγγραφέας, δεν θα σε επιπλήξουν «ιδεολογικά» αν
υποστηρίξεις ότι τα φύλα διαφέρουν. «Διότι δεν υπάρχει άντρας που να μην
ονειρεύεται τη σύντομη εκείνη συνουσία όπου δεν υπεισέρχεται ίχνος αισθήματος,
την “αρπαχτή”, και βέβαια όχι με πόρνη. Όπως δεν υπάρχει και γυναίκα που να μη
σκέφτεται κάθε φορά: “Αυτός, μήπως κάνει για παντοτινός μου;” Και ας ξέρει πως
μόνο μια ή δυο νύχτες θα τον έχει».

… μετά την «αρπαχτή» η γυναίκα δεν σκέφτεται: «Γουρούνι! Δεν μπορούσες να
στείλεις δυο λουλούδια;» αναστενάζει η Λ. Γελοίο; Κάθε άλλο. «Κάτι ήξεραν οι
Βικτωριανοί, με τις ανθοδέσμες των κυρίων προς τις κυρίες. Αισθάνομαι τον
πειρασμό να πιστέψω πως μ’ όλα εκείνα τα ταμπού και την τυποκρατία τους, είχαν
εμβαθύνει περισσότερο στην ουσία του πράγματος. Ο έρωτας είναι παιδί της
απαγόρευσης». Οι μοντέρνες γυναίκες, της ισότητας και του «ελευθέρας», το
υποψιάζονται κι αυτές. Ιδίως όταν βλέπουν τους άντρες τους να γουρλώνουν τα
μάτια μπροστά σε κάτι «χαζές» Ανατολίτισσες ή σε όσες Δυτικές παραμένουν
μπανάλ, μοιραίες, με τα «φτηνά» φερσίματα, τα κομπιάσματα και τα νάζια της
δύσκολης. Πράγματα προσποιητά βέβαια. «Ή μήπως δεν είναι προσποίηση ­ λέει η
Λ. ­ αλλά κάτι από βαθύτερη αλήθεια;».