ΠΡΟΣΩΠΑ Η Ωραία θυμάται το Τέρας

Τζέην Μπίρκιν. Για δώδεκα χρόνια ήταν η σύντροφος και η μούσα του Σερζ Γκαινσμπούρ

Έχει την ίδια εφηβική, σέξι φωνή της δεκαετίας του ’60, της εποχής που
ερωτεύονταν με τον Σερζ Γκαινσμπούρ τραγουδώντας, «Σ’ αγαπώ… Ούτε κι εγώ».

ΚΑΙ δεν είναι μόνο η φωνή· η Τζέην Μπίρκιν δεν δείχνει τα 51 χρόνια της, τα
οποία κουβαλάει με μια δροσερή, ανεπιτήδευτη απλότητα. Δεν είναι και πολύ
διαφορετική από το 1969, όταν σκανδάλιζε στο πλευρό του Γκαινσμπούρ, του
μεγάλου παραβάτη.

Τους έλεγαν η Ωραία και το Τέρας, και η τύχη το ‘φερε ώστε αυτό το εξαιρετικά
ταλαντούχο «Τέρας» που έφυγε από τη ζωή το 1991 να μείνει στη μνήμη πάνω απ’
όλα για το τραγούδι που συμβόλισε το κλίμα της σεξουαλικής ελευθερίας εκείνης
της περιόδου: το «Σ’ αγαπώ… Ούτε κι εγώ» λογοκρίθηκε στην Ελβετία, την
Ισπανία, τη Βρετανία, την Ιταλία, τη Βραζιλία, οι δίσκοι του έγιναν ανάρπαστοι
στη Γαλλία, έκανε τις πειρατικές ηχογραφήσεις ν’ ανθίσουν, γέμισε ερωτισμό
καλοκαίρια σ’ όλο τον κόσμο, πούλησε δύο εκατομμύρια δίσκους. Για δώδεκα
χρόνια, η Τζέην Μπίρκιν ήταν η σύντροφος και η μούσα του Γκαινσμπούρ: μαζί
απέκτησαν μια κόρη, τη Σαρλότ, που σήμερα είναι ηθοποιός, τα ωραιότερα
τραγούδια του τα ‘γραψε γι’ αυτήν, ακόμη και μετά τον χωρισμό τους. Στο σαλόνι
μουσικής του Τορίνο έγινε πρόσφατα η παρουσίαση των τριών πρώτων CD από τα
«άπαντα» του Γκαινσμπούρ· και η Μπίρκιν μίλησε γι’ αυτόν:

«Ο Σερζ ήταν ένας μεγάλος και τρελός θεατρίνος. Ποιητής όπως ο Απολλιναίρ,
επιδειξίας, πολιτικός ­ όταν έκανε τη διασκευή της “Μασσαλιώτιδας”, η
ακροδεξιά αντέδρασε με βόμβες». Τον θυμάται σαν ένα τύπο «περίεργο, με τάσεις
ρομαντισμού, πολύ ευγενικό, πολύ γλυκό». «Ο μοναδικός εχθρός μου ήταν το
αλκοόλ του. Ήταν όμως τύχη για μένα που συνάντησα κάποιον τόσο αξιόπιστο μέχρι
το τέλος. Μου τηλεφώνησε στο Λονδίνο μία ημέρα πριν από τον θάνατό του. Είχε
γίνει νονός της κόρης που απέκτησα μετά τον χωρισμό μας, ήθελε να τον φωνάζει
“μπαμπά δύο”». Η Μπίρκιν ήταν με τον επόμενο σύζυγό της, τον Ζακ Ντουαγιόν,
αλλά δούλευε ακόμη μαζί του, οι σχέσεις τους ήταν θαυμάσιες. «Προσπάθησε πολύ
για να γίνει ο έμπιστός μου. Δύο χρόνια μετά τον χωρισμό μας, ήταν και πάλι
απαραίτητος για μένα: ερχόταν κάθε βράδυ στο θέατρο για να με δει, κάπως σαν
πατέρας, και όταν αρρώστησε, έγινα εγώ μητέρα του».

Το «Σ’ αγαπώ… Ούτε κι εγώ» ανήκει πια στο παρελθόν, το ίδιο και ο καιρός της
ερωτικής ελευθερίας που συμβόλισε. «Εκείνο που περισσότερο απ’ όλα με κάνει
σήμερα να υποφέρω είναι η αδιαφορία», λέει η Τζέην Μπίρκιν. «Το να βλέπω
ανθρώπους απομονωμένους, τον κόσμο που δεν έχει καιρό να πάει να δει τους
γέρους του στο νοσοκομείο, η έλλειψη σεβασμού. Δεν υπάρχει καιρός γιατί
υπάρχει χρήμα· κι ένα σωρό χυδαίοι άνθρωποι».