Για το χαστούκι στη Δήμητρα

Για το χαστούκι στη Δήμητρα Λιάνη γράφει ο κ. Παναγιώτης Παπαδουλάκης, από τα Χανιά:

«ΑΔΙΑΝΟΗΤΗ θα θεωρήσω την ερμηνεία του άρθρου 361Α του Π.Κ., που έδωσαν
ορισμένοι έγκριτοι και σεβαστοί νομικοί.

Ισχυρίζονται, ότι η επίθεση της κ. Αθήνη-Τσούνη δεν είναι απρόκλητη, γιατί το
θύμα (Δήμητρα Λιάνη) προκάλεσε τον θύτη. Κατά το ρεπορτάζ, αλλά και όσα
ισχυρίστηκε η δράστιδα του εγκλήματος, η πρόκληση έγκειτο στη γενική
συμπεριφορά της παθούσας, “στην προκλητική συμπεριφορά της κ. Λιάνη”. Είναι
σαφές, ότι ακόμη και αν δεχτούμε ότι η συμπεριφορά της παθούσας ήταν
προκλητική προς τον ελληνικό λαό, ή ένα μέρος του, δεν μπορεί να γίνει δεκτό
σε καμία περίπτωση ότι ήταν προκλητική προς τη δράστιδα. Ούτε κατά διάνοια δεν
μπορεί να θεωρηθεί ότι το θύμα προέβη σε οποιαδήποτε ενέργεια για να
προκαλέσει τη δράστιδα. Καμία ενέργεια και συμπεριφορά της κ. Λιάνη δεν
απευθυνόταν στην κ. Αθήνη-Τσούνη. Το θύμα δεν γνώριζε καθόλου τη δράστιδα.
Αυτή, νομίζω, ότι είναι και «ratio legis» της σχετικής διάταξης, η οποία πολύ
ορθά κρίθηκε ως εφαρμοστέα.

Αν ακολουθήσουμε τη λογική όσων πρεσβεύουν ότι ο κάθε πολίτης που
“προκαλείται” από κάποιο δημόσιο πρόσωπο που προκαλεί το δημόσιο αίσθημα έχει
και το “δικαίωμα” να χαστουκίζει ή να μαστιγώνει (γιατί και αυτό ακούστηκε)
τον “προκαλούντα”, θα οδηγηθούμε σε λογικές του νόμου του Λιντς. Εκατοντάδες
δημόσια πρόσωπα έχουν προκαλέσει το δημόσιο αίσθημα με την πολιτική ή
προσωπική συμπεριφορά τους. Εκατομμύρια πολίτες έχουν θιγεί και προκληθεί από
την προσωπική ή δημόσια συμπεριφορά ή από τη λήψη αδίκων αποφάσεων.
Παράδειγμα: ο ειλικρινής φορολογούμενος πολίτης, που καλείται να πληρώσει
βάσει των δήθεν αντικειμενικών κριτηρίων, καθυβρίζεται μιας και το κράτος τον
θεωρεί a priori φοροκλέφτη.

Αλλά και άλλα πρόσωπα προκαλούν (ή “προκαλούν”) το δημόσιο αίσθημα. Π.χ.
κάποια γυναίκα σε κάποιο χωριό, σύμφωνα με τη γνώμη των συγχωριανών της,
“διάγει έκλυτο βίο” και με τη συμπεριφορά της “προκαλεί” όλους τους κατοίκους.
Οι έμποροι των ναρκωτικών προκαλούν τον απλό πολίτη. Ορισμένοι δημοσιογράφοι,
δικηγόροι, κ.λπ. προκαλούν (ή “προκαλούν”) με την εμφάνισή τους στα “παράθυρα”
και τα shows (το έχει παραδεχθεί και η έγκριτη εφημερίδα σας).

Τι θα πρέπει να κάνει ο “προκαλούμενος” στις παραπάνω περιπτώσεις; Να
χαστουκίσει ή να μαστιγώσει τον προκαλούντα;

Σε κάθε περίπτωση υπάρχουν θεσμοί ή τρόποι απάντησης στους προκαλούντες (η
ψήφος, η αγορά άλλης εφημερίδας, η αλλαγή καναλιού, η αποφυγή αγοράς, κ.λπ.).
Δεν μπορεί το κοινό, όταν προκαλείται, να χαστουκίζει. Αν θεωρήσουμε ότι η κ.
Λιάνη έχει προκαλέσει με τη συμπεριφορά της ένα ή δύο εκατομμύρια Έλληνες, θα
πρέπει να δεχτούμε ότι θα μπορεί ο καθένας να τη χαστουκίζει μέχρις ότου
αποφασίσει να κάνει μήνυση;

Φυσικά και την ίδια δίωξη και τιμωρία θα πρέπει να υποστεί και όποιος
“μπουγέλωσε” την κ. Αθήνη-Τσούνη έξω από τα Δικαστήρια. Το μπουγέλωμα θα είχε
το “δικαίωμα” να το κάνει μόνον η ίδια η παθούσα (και προκληθείσα από τη
δράστιδα), ή έστω κάποιο πρόσωπο του πολύ στενού περιβάλλοντός της (μητέρα,
σύζυγος, κλπ.), διακινδυνεύοντας και πάλι την έγκληση».