Έβρεχε συνέχεια, αλλά όλοι βγήκαν στους δρόμους και τις πλατείες…

ΤΗΝ ΩΡΑ που έγινε ο σεισμός βρισκόμουν στο γραφείο. Απέναντί μου οι συνάδελφοι
Καλαματιανοί, που είχαν ζήσει το σεισμό έντεκα χρόνια πριν, προσπαθούσαν να
ελέγξουν το φόβο τους.

Αισθάνθηκα ανυπεράσπιστη. Πίστευα ότι από στιγμή σε στιγμή θα ερχόταν η μεγάλη
καταστροφή. Μπήκα κάτω από ένα γραφείο και ίσως να περνούσα εκεί πολλές ώρες
αν δεν έπρεπε να μάθω αν το παιδί μου ήταν καλά.

(Πριν τελειώσει η προηγούμενη αράδα έγινε ένας μετασεισμός. Δεν το πιστεύω ότι
εξακολουθώ να γράφω, παρά το φόβο που νιώθω. Η ώρα είναι επτάμισι).

Όταν έμαθα ότι ο Κωνσταντίνος ήταν καλά (είχε τρομάξει μόνο από τις φωνές των
άλλων δίπλα του και έκλαιγε) βγήκα από το κτίριο για να πάω στην πόλη, να δω
τι είχε συμβεί.

Μπήκα τρέμοντας στο αυτοκίνητο και προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι όλα
θα πήγαιναν καλά. Προσπάθησα να σκεφτώ όπως πριν από δυόμισι χρόνια, στο
σεισμό στο Αίγιο, που ήμουν η «απ’ έξω», η παρατηρήτρια, αυτή που στο τέλος –
τέλος δεν είχαν κινδυνεύσει οι δικοί της άνθρωποι, το σπίτι της. Βρέθηκα να
οδηγώ σε μια πόλη – τρελοκομείο. Αν και είχε αρχίσει να βρέχει, όλοι έστεκαν
μέσα στους δρόμους και τις πλατείες. Κινούνταν σαν χαμένοι προσπαθώντας να
βρεθούν με τους δικούς τους. Οι μαθητές των φροντιστηρίων και των σχολείων
είχαν βγει στο δρόμο, τα πάντα είχαν βγει έξω από τα συνηθισμένα. Ξαφνικά,
είδα μπροστά μου μια φίλη. Κοίταξε προς το μέρος μου. Της μίλησα. Μου
απάντησε. Πλην όμως, ούτε με γνώρισε, ούτε θα θυμάται πια ότι συναντηθήκαμε.

Ένα απίστευτο κυκλοφοριακό χάος, που ούτε στην Αθήνα με πέντε διαδηλώσεις δεν
συναντάται εύκολα, είχε προκληθεί σε όλους τους δρόμους της πόλης. Οικογένειες
ολόκληρες μέσα σε αυτοκίνητα, πήγαιναν…

Μέσα σε πολύ λίγη ώρα οι πλατείες είχαν γεμίσει και τεράστιες ουρές είχαν
δημιουργηθεί σε περίπτερα με τηλέφωνο και καρτοτηλέφωνα. Όλοι προσπαθούσαν να
μάθουν τι είχε συμβεί, αν οι δικοί τους ήταν καλά. Όμως, τα τηλέφωνα αμέσως
μετά το σεισμό είχαν σοβαρό πρόβλημα και οι επικοινωνίες ­ αν και δεν
διακόπηκαν ­ εν τούτοις ήταν εξαιρετικά δύσκολες. Σταμάτησα έναν άνδρα της
ομάδας «Ζ» και τον ρώτησα αν είχε δει πουθενά ζημιές. Η απάντησή του με ανακούφισε.

Ποτέ μου δεν έχω αισθανθεί στο παρελθόν τόσο μικρή, τόσο ανυπεράσπιστη.
Καθόμουν επί αρκετά λεπτά κάτω από τη δυνατή βροχή που ακολούθησε το σεισμό.
Το ίδιο και όλοι οι άλλοι γύρω μου. Ώρες ώρες ένιωθα ότι η καρδιά μου θα
σπάσει. Προσπαθούσα και πάλι να επιβληθώ στον εαυτό μου, αλλά ήταν αδύνατο.
Τελικά, άφησα τα δάκρυα να κυλήσουν και θυμήθηκα μια προσευχή.