[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Παρελθόν, παρόν και ­ όπως όλα δείχνουν ­ μέλλον έχει η υπόθεση της
συνεργασίας ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Κι αυτό παρ’ όλο που οι
δύο χώροι δεν έχουν τις καλύτερες αναμνήσεις από την εξέλιξη των εκάστοτε
συνεργασιών τους ανά την Ελλάδα: ηγεμονισμοί απ’ την μια, «μικρομεγαλισμοί»
απ’ την άλλη, έπαιξαν τον ρόλο τους ­ σχεδόν πάντα με φόντο διαφορές για τη
νομή της εξουσίας… Τα προγράμματα και τα προβλήματα ίσως να μην ήταν ποτέ η
αιτία για διαφωνία ούτε για συμπόρευση… Άλλωστε και η αμέσως προηγούμενη
(επίσημη) συνάντηση των ηγεσιών ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ Αθήνας ήταν το 1994 ­
υπαγορευμένη από το άγχος της κάλπης. Βεβαίως, το 1997 δεν είναι 1994. Και οι
λόγοι είναι πολλοί:

Πρώτον:

Και στις δύο πλευρές έχουν ενισχυθεί οι υποστηρικτές της άποψης ότι είναι
ζωτικής σημασίας για την την Τοπική Αυτοδιοίκηση η συνεργασία των δυνάμεων που
έχουν συναντίληψη για τον θεσμό.

Δεύτερον:

Το ζήτημα της συνεργασίας αποτελεί ιδανικό πεδίο δοκιμών για την επιθυμούμενη
και διακηρυσσόμενη απ’ όλους ευρύτερη σύγκλιση της δημοκρατικής παράταξης. Και
αυτό ανεξαρτήτως προθέσεων.

Τρίτον:

Έχει γίνει πλέον κατανοητό (και ορισμένα γκάλοπ καλά κλεισμένα σε συρτάρια το
επιβεβαιώνουν) ότι σε πολλές περιπτώσεις τα κουκιά του ενός δεν φτάνουν για
νίκη. Είναι φανερό ότι σ’ ένα εκλογικό σύστημα που ο δεύτερος γύρος παίζει
σημαντικό ρόλο θα ήταν αφελές να μη συνεργαστούν δύο χώροι που το άθροισμα των
δυνάμεών τους δίνει πιο εύκολα τη νίκη. Τουλάχιστον για τη διατήρηση των κεκτημένων…

Βεβαίως, όλα αυτά προϋποθέτουν προγραμματικές συγκλίσεις πάνω στα υπαρκτά
προβλήματα κάθε περιοχής. Υπό το πρίσμα αυτό, η συνάντηση των ηγεσιών Α’
Αθηνών ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ, η συμφωνία τους στον κατάλογο των προβλημάτων που
απαιτούν παρεμβάσεις και σύμπτυξη ουσιαστικά μετώπου κατά της, όπως λένε,
κακοδιαχείρισης Αβραμόπουλου, έχει μέλλον. Και εκτός Αθηνών…