[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΤΟ ‘ΔΕΙΧΝΕ και το ξανάδειχνε χτες ο Σκάι… Ήταν, άλλωστε, το θέμα της ημέρας.
Μια γυναίκα που για πολλοστή φορά βιάζεται από πρωτοσέλιδα, χτες
πρωταγωνίστησε ­ χωρίς τη θέλησή της ­ στο σόου «το χαστούκι στη Δήμητρα».

Χρειάστηκαν μόλις δεκαπέντε μέρες για να ξαναριχτεί η Δήμητρα στα λιοντάρια.
Για να νιώσει και πάλι δικαιωμένη στην απομόνωσή της, αφού όλες οι λαλίστατες
προοδευτικές γκουβερνάντες σιώπησαν στην ιστορία της.

Ακόμη και το τελευταίο καταφύγιο ενός πολίτη, η Δικαιοσύνη, δεν λειτούργησε
για τη Δήμητρα. Έτσι, ένας εισαγγελέας άσκησε προκαταρκτική εξέταση για το
περιεχόμενο του βιβλίου της, όμως ουδείς δικαστικός λειτουργός την προάσπισε ­
αυτήν και όσους σιχαθήκαμε αυτή την ιστορία με τις φωτογραφίες.

Έτσι, για μέρες το πλήθος ταϊζόταν με τις «άσεμνες» φωτογραφίες, αλλά ούτε καν
οι γυναικείες οργανώσεις ούτε άλλοι λαλίστατοι φορείς διαμαρτυρήθηκαν για όσα
υπέστη αυτές τις μέρες.

Και με το χτεσινό επεισόδιο εμείς ­ ίσως και η Δήμητρα ­ ξεμπερδέψαμε.

«Ήταν τρελή», είπαν όσοι βρέθηκαν μπροστά για την εν λόγω «αγανακτισμένη».

Όμως αν η «τρελή» ήταν οπλισμένη;

Αν «η τρελή» ήσαν «τρελοί» πεινασμένοι μετά τις τόσες φωτογραφίες;

Τότε;

Μα είναι απλό: όλοι όσοι αυτές τις μέρες αρκέστηκαν ­ με άρρωστη περιέργεια ­
να παρακολουθούν τον έντυπο βιασμό της θα έστελναν ανακοινώσεις γεμάτες από
θλίψη και ανθρωπιά.

Πολλοί από αυτούς ήταν ανάμεσα στο πλήθος που τη λιβάνιζε στην παντοδυναμία
της και βολευόταν με την ευπιστία της.

Άλλοι πάλι ήταν ανάμεσα σ’ αυτούς που απλώς σιωπούσαν από τον φόβο, μήπως
χαρακτηριστούν «της αυλής».

Όμως όλοι συνεργούν στον βιασμό αυτής της γυναίκας, διότι δεν τους αφήνει να
ξεμπερδέψουν με το παρελθόν. Είναι οι ανώριμοι και μικροί, όπως όλοι όσοι
νομίζουν ότι το παρελθόν είναι να το τιμωρείς ή να το ξεχνάς.

Ε, λοιπόν, όχι… Το παρελθόν ή είναι δικό μας ή όχι… Και ακόμη κι αν
ντρεπόμαστε γι’ αυτό, δεν ξελασπώνουμε με εύκολους στόχους.