ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ «Είμαστε όλοι διεφθαρμένοι…»

Ούγκο Κλάους. «Οι άνδρες είναι είδος πολυτελείας»

«Όταν κάποιος είναι ευτυχισμένος δεν γράφει. Αν εγώ ήμουν ευτυχισμένος, θα
πήγαινα καμιά βόλτα ή θα αγόραζα ρούχα».

ΤΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟ που ενδιαφέρει τον Ούγκο Κλάους είναι ότι περιλαμβάνεται για άλλη
μια φορά στους επικρατέστερους υποψηφίους για το Νόμπελ λογοτεχνίας που
ανακοινώνεται σήμερα. Η ιστορία αυτή κρατάει πολλά χρόνια και την έχει
βαρεθεί. Είναι άλλωστε αρκετά υπερήφανος και αρκετά προβοκάτορας για να
περιμένει την αναγνώριση από τους γραφειοκράτες της Στοκχόλμης. Όπως λέει σε
συνέντευξή του στην «Ελ Παΐς», «δεν αξίζει τον κόπο να αναζητείς απεγνωσμένα
ταυτότητα. Ή την έχεις ή δεν την έχεις». Συγγραφέας, ζωγράφος, ποιητής και
σκηνοθέτης, το τρομερό αυτό παιδί της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας που κατάγεται από
το Βέλγιο αλλά γράφει στα ολλανδικά είναι πολύ απασχολημένος να γράφει, να
ταξιδεύει και να χαίρεται τη μητριαρχική του οικογένεια που αποτελείται από τη
γυναίκα του και τρεις γάτες.

Ψευδαισθήσεις δεν έχει. Γνωρίζει καλά πως οι γυναίκες είναι πολύ καλύτερες
στην ανατροφή των παιδιών από τους άνδρες, οι οποίοι «αποτελούν είδος
πολυτελείας και πρέπει να μένουν στην άκρη και να μην ανακατεύονται σε τομείς
όπως η εκπαίδευση». Τους δύο γιους του δεν προσπάθησε ποτέ να τους
εκπαιδεύσει. Ήταν πάντα σαν τον θείο που περνάει από το σπίτι, διηγείται τα
ταξίδια που έκανε και τα πράγματα που είδε, μοιράζει τα δώρα του κι έπειτα
φεύγει. Ακριβώς το αντίθετο από τον πατέρα του, που ήταν ψηλός, δυνατός,
επιβλητικός, μονολιθικός. Φυσικά τον καταπίεζε. Αλλά αυτή η καταπίεση του
έκανε καλό. Η δυστυχία, λέει, είναι πολύ σημαντικό πράγμα για ένα συγγραφέα.
Όταν είσαι δυστυχισμένος ζεις σε μια κατάσταση σχεδόν θεατρική, όπου η
ισορροπία αποσυντίθεται.

Εξήντα οκτώ ετών σήμερα και πολυγραφότατος (40 θεατρικά έργα, 2.000 ποιήματα
και 23 βιβλία, από τα οποία το τελευταίο με τίτλο «Οι φήμες» μόλις
κυκλοφόρησε), ο «φλαμανδός Σελίν» ­ όπως τον αποκαλούν ­ δεν έχει αποκηρύξει
τους θεούς στους οποίους πίστευε στα νιάτα του: τους σουρεαλιστές. Εξακολουθεί
να πιστεύει μαζί τους ότι τρία είναι τα ιερά πράγματα της ζωής, ο έρωτας, η
εξέγερση και η ποίηση. Ο κυνισμός και η αυτάρκεια των περισσοτέρων συγγραφέων
τον ερεθίζουν, τον αποδιοργανώνουν. Γι’ αυτό και δεν ασχολείται ποτέ μαζί
τους. Δεν γράφει κριτικές, δεν συμμετέχει σε συνέδρια, δεν συνεργάζεται με εφημερίδες.

Με τη χώρα του, αλήθεια, πώς έχει συμφιλιωθεί; Όλα αυτά τα σκάνδαλα και τα
δίκτυα των παιδεραστών δεν τον εξέπληξαν; «Καθόλου. Βρίσκονται μέσα στη λογική
των πραγμάτων. Είναι το κλίμα μου, ο αέρας που αναπνέω. Συνωμοσίες, διαφθορά,
πράγματα που κάνουν τη χώρα μου να ξεχωρίζει. Στην περίπτωσή μας, τη
φλαμανδο-βελγική περίπτωση, υπάρχει μια διαρκής γλυκιά διαφθορά που δεν με
ενοχλεί καθόλου. Είναι ένας τρόπος ζωής. Εδώ είμαστε όλοι διεφθαρμένοι. Η
αλήθεια δέχεται συνεχώς επιθέσεις, κανείς δεν λέει τα πράγματα όπως είναι.
Περνάμε τις μέρες μας μ’ έναν πολύ ελαστικό τρόπο…».