ΑΥΤΟΙ

… που ακούγονται τελευταία για την απασχόληση μπορεί να είναι εντελώς λάθος,
λένε ορισμένοι αναλυτές. Κάποιες κυβερνήσεις λ.χ. προωθούν την ιδέα «Ν’
αυξηθεί η ηλικία της συνταξιοδότησης». Μόνο έτσι, λένε, θα σωθούν τα ταμεία
και θ’ ανακουφισθεί η οικονομία. Και θα κερδηθεί η μάχη του Μάαστριχτ και του
εκσυγχρονισμού. Προκαλεί κατάπληξη ωστόσο, λένε οι επικριτές αυτής της
λογικής, πώς οι εν λόγω κυβερνήσεις δεν βλέπουν τι θα σήμαινε πρακτικά η
αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης: Ανεργία και πάλι ανεργία. Διότι όσο
περισσότερο δουλεύουν οι γέροι, τόσο δεν θα βρίσκουν δουλειά οι νέοι. Και όσο
δεν ανοίγει η αγορά εργασίας, τόσο βαθύτερα θα βουλιάζουν τα ταμεία.

… σλόγκαν είναι το 35ωρο. Ορισμένα συνδικάτα και κόμματα ζητούν μείωση του
χρόνου εργασίας (χωρίς μείωση μισθού), για να βρουν υποτίθεται δουλειά οι
άνεργοι. Η κοινή λογική όμως λέει ότι αν οι επιχειρήσεις μιας χώρας
επιβαρυνθούν με μεγαλύτερο κόστος λειτουργίας (διότι περί αυτού πρόκειται), η
χώρα αυτή θα τεθεί τελικά εκτός αγοράς από τις ανταγωνίστριές της. Οι πωλήσεις
θα μειωθούν. Και οι επιχειρήσεις όχι μόνο προσλήψεις δεν θα διανοούνται πια να
κάνουν, αλλά θ’ απολύουν και τους προσειλημμένους. Επί πλέον, μείωση ωραρίου
χωρίς μείωση μισθού, για τον εργοδότη, σημαίνει πρακτικά ότι ο υπάλληλός του
γίνεται ακριβότερος. Μοιραία λοιπόν ο εργοδότης θα έχει την τάση όχι μόνο να
σταματήσει τις προσλήψεις (και να κάνει και απολύσεις) αλλά επίσης, τις λίγες
επενδύσεις που τυχόν θα ρισκάρει, να τις στρέψει στον τεχνολογικό εξοπλισμό.
Έτσι ώστε να μπορεί ν’ απολύσει κι άλλους.

… μελαγχολικές, εκθέτει στην ιταλική «Ρεπούμπλικα» ο πρώην διευθυντής της,
Εουτζένιο Σκάλφαρι. Ειδικά για το ωράριο, λέει, οποιαδήποτε τυχόν μείωση δεν
νοείται παρά μόνο σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Και πάλι, μόνο σε κλίμα υψηλής
ελαστικότητας της απασχόλησης. Ο αρθρογράφος επικρίνει τους Ιταλούς
κομμουνιστές που ζητούν τέτοιες «λύσεις» και φέρνουν μάλιστα για παράδειγμα τη
Γαλλία ή τη Γερμανία (όπου όμως η ιδέα του 35ώρου, πέρα από ελάχιστες
περιστασιακές εφαρμογές, έχει για την ώρα εγκαταλειφθεί). Δεν είναι δυνατόν,
λέει ο Σκάλφαρι, να μη βλέπει ο Φάουστο Μπερτινόττι πως μια τέτοια
μεταρρύθμιση στα ωράρια θα αύξανε την ανεργία. Γιατί λοιπόν τη ζητάει; Γιατί
βάλθηκε με τέτοια αιτήματα να ρίξει την κυβέρνηση ­ τη «σοβαρότερη που
απέκτησε η Ιταλία εδώ και χρόνια»;

… μήπως να ξανάρθει η δεξιά; Διότι αυτό θα συμβεί, κατά τον Ιταλό αναλυτή.
«Αν γίνουν τώρα εκλογές, για να ξαναβγεί η Ελιά θα πρέπει όχι μόνο να μη χάσει
αριστερές ψήφους, αλλά και να πάρει και άλλες, από τη δεξιά. Αν δεν το πετύχει
αυτό, θα επικρατήσει ο Μπερλουσκόνι». Ο Μπερτινόττι οδηγεί λοιπόν την αριστερά
ως πρόβατο επί σφαγήν. Ο Σκάλφαρι παραθέτει ποσοστά και γκάλλοπ, προσθαφαιρεί,
και καταλήγει στο ότι ένα δεινό δεν έρχεται ποτέ μόνο. Και η Λέγκα θ’ αυξηθεί,
λέει, οι λαϊκιστές, αυτονομιστές του Βορρά. «Αλλά και αν τυχόν της φύγουν και
κάποιες ψήφοι, θα πάνε κυρίως στη δεξιά». Όσο για τον Μπερτινόττι, χωρίς πλέον
συμμαχία με την Ελιά, θα κερδίσει μόνο τις έδρες που κατανέμονται με βάση την
απλή αναλογική, περίπου τις μισές απ’ όσες έχει τώρα. «Καμμιά δεκαπενταριά, σε
μια Βουλή 650 μελών. Αυτό θέλει;». Εκτός βέβαια αν κινείται με την (άκρως
επαναστατική) λογική του «όσο χειρότερα τόσο καλύτερα».