ΑΥΤΟΙ

… τις απειλές της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης, στην Ιταλία, να ανατρέψει την
κυβέρνηση Πρόντι, μια γνωστή δημοσιογράφος έκανε μια ενδιαφέρουσα σύγκριση
μεταξύ Ιταλίας και Γαλλίας σε μια συνέντευξή της που δημοσιεύθηκε στην
«Ουνιτά». Η Μαρσέλ Παντοβανί γνωρίζει καλά και τις δύο χώρες. Ιταλογαλλίδα,
είναι η ανταποκρίτρια του (γαλλικού) «Νουβέλ Ομπσερβατέρ» στην Ιταλία, και
κινείται συνεχώς μεταξύ Ρώμης και Παρισιού. «Ο Φάουστο Μπερτινόττι ­ λέει ­
αντιδιαστέλλει πάντοτε την ιταλική κυβέρνηση από τη γαλλική. Πρόκειται όμως
για διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Διότι ο Ζοσπέν έχει την ίδια πολιτική με
τον Πρόντι». Μια πολιτική «ρεάλ», πιστεύει η Π. Κάτι που φαίνεται ακόμη και
από τις «υπαναχωρήσεις» του.

… πήρε πίσω πολλά από τα υπεσχημένα του. «Προεκλογικά, λόγου χάρη, ήταν
αρνητικός απέναντι στην επιδίωξη των κριτηρίων του Μάαστριχτ. Τώρα, δηλώνει
ότι ο όρος του 3% είναι απαράγραπτος. Έλεγε επίσης ότι θα διέσωζε το
εργοστάσιο της Ρενώ στο Βιλβόρντε. Τώρα, το κλείνει ως απηρχαιωμένο.
Υποτίθεται, ακόμη, ότι δεν θα ιδιωτικοποιούσε τον κρατικό τηλεφωνικό
οργανισμό, την Τελεκόμ. Και όμως, τώρα κάνει ακριβώς αυτό, και το ίδιο γίνεται
και με την Τόμσον και με την Αιρ Φρανς. Είχε υποσχεθεί τέλος το 35ωρο, με
μισθό για 39ωρο. Αλλά στις 30/9, δήλωσε στην τηλεόραση ότι το μέτρο είναι
αντιοικονομικό, και ότι οι πρώτοι που θα πλήρωναν τις συνέπειες, αν
εφαρμοζόταν, θα ήταν οι οικονομικά ασθενέστεροι». Και έτσι, πάει κι αυτό. Δέν
είναι ωστόσο «προδοσία» η στάση του Ζοσπέν, κατά την Π. «Όπως αποδεικνύεται,
τα οικονομικά περιθώρια στις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού είναι στενά,
ιδίως όταν θέλεις να τηρήσεις το ραντεβού με την Ευρώπη. Ο Ζοσπέν είναι
πραγματιστής, μοιάζει λοιπόν με τον Πρόντι. Ο υποτιθέμενος “επαναστάτης
Ζοσπέν” βρίσκεται μόνο στη φαντασία του Μπερτινόττι».

… στη δεκαετία του ’50. Όποιος επιθυμεί να περιεργαστεί το «γαλλικό μοντέλο»
μπορεί να δει γαλλική τηλεόραση ή να διαβάσει γαλλικές εφημερίδες ­ λέει η
δημοσιογράφος ­ και θα του διαλυθούν οι ψευδαισθήσεις. Και το γαλλικό ΚΚ; Τι
λέει; «Έχει τις δυσκολίες του. Δεν έπιασε άλλωστε ούτε το 10%, όπως ήλπιζε.
Και υπάρχουν πάντα οι αντιδρώντες στην κυβερνητική συνεργασία ­ μια μειοψηφία
που την αποτελούν κυρίως οι νοσταλγοί του Μαρσαί και οι Τροτσκιστές της
“Εργατικής Πάλης”, οι Γάλλοι Μπερτινόττι. Η κρίση λοιπόν στο ΓΚΚ συνεχίζεται.
Μερικοί μιλούν και για ενδεχόμενο μίνι-σχίσμα». Αλλά ο Ρομπέρ Υ εμφανίζεται ως
ρεαλιστής. «Μάλιστα το έχει δηλώσει: “Δεν θα γίνω εγώ Μπερτινόττι”». Και έτσι,
πάντοτε κατά την Π., οι τρεις κομμουνιστές που είναι υπουργοί στη γαλλική
κυβέρνηση συνεργάζονται αρμονικά με τον Ζοσπέν. «Ο μέσος Γάλλος δεν τους
βλέπει με ανησυχία όπως βλέπει, εν μέρει, τους Πράσινους».

… τους λόγους, οι Γάλλοι δεν καταλαβαίνουν την παρούσα ιταλική κρίση. «Στο
Παρίσι, με ρωτούν: “Μα τι έχουν πάθει οι Ιταλοί; Δεν βλέπουν ότι μπορεί να
χάσουν ό,τι κέρδισαν μέσα σ’ ενάμισυ χρόνο;” Η εικόνα της Ιταλίας, τελευταία,
είχε διορθωθεί. Η χώρα είχε κερδίσει σε σοβαρότητα, σε αξιοπιστία, και κυρίως
σε σταθερότητα. Η Ιταλία της Ελιάς ήταν, στα μάτια των Γάλλων, ένα μεγάλο
πολιτικό εργαστήρι που άξιζε κάθε προσοχής και κάθε σεβασμού. Ενώ τώρα, με τον
Μπερτινόττι, τα πράγματα περιπλέκονται».