[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΠΟΛΛΟΙ την πρόληψη μνημονεύουν· βαθιά ριζωμένη, όμως, αποδεικνύεται η
πεποίθηση πως η λύση βρίσκεται στην καταστολή! Και ακόμη τραγικότερη είναι η
διαπίστωση ­ με αφορμή και τους τελευταίους θανάτους νεαρών θυμάτων ­ πως το
πρόβλημα της τοξικοεξάρτησης, είτε από «παραδοσιακές» ουσίες είτε από νέας
γενιάς συνθετικές, πρέπει να μένει μυστικό καλά φυλαγμένο για όσες οικογένειες
το ανακαλύπτουν, συνήθως αργά, στο ίδιο τους το σπίτι. «Τι κάνει η
Αστυνομία;», είναι το τετριμμένο ερώτημα. Σε αυτήν απευθύνθηκε και ο γονιός
του 16χρονου μαθητή.

Αλλά και η καλύτερη Αστυνομία το πολύ που θα καταφέρει είναι να εντοπίσει ­
στα σύνορα, σε κρησφύγετα ή σε πιάτσες ­ ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο δίκτυο
λαθρεμπορίας, που εύκολα αντικαθίσταται την επομένη κιόλας της εξάρθρωσής του.
Και όχι προς υπεράσπισή της, αλλά για να μπουν κάποια πράγματα στη θέση τους,
ο ρόλος της δεν είναι να προλαβαίνει αυτή όσα άλλοι τομείς και φορείς κρατικής
προστασίας και πρόνοιας δεν ευδοκούν να προλάβουν. Γιατί δεν είναι η Αστυνομία
που θ’ ανοίξει το δρόμο στην ευαισθητοποίηση και την ενημέρωση των νέων, της
οικογένειας, της γειτονιάς και της τοπικής κοινωνίας για το πρόβλημα. Ούτε η
πρωτογενής πρόληψη στα σχολεία είναι υπόθεση κάποιων αδιάφορων διαλέξεων ­
όπως παλαιότερα γινόταν ­ από αστυνομικούς ή άλλους «επαΐοντες».

Και εντάξει τα προγράμματα μεθαδόνης για τη μείωση της βλάβης από τη χρήση
ναρκωτικών ή τον περιορισμό της εγκληματικότητας που συναρτάται με τη χρήση.
Εντάξει ­ έστω ­ και με τις διαφημιζόμενες ως πρωτοποριακές έσχατες
προσεγγίσεις, με την ελεγχόμενη χορήγηση ηρωίνης σε χρόνιους ­ και απρόθυμους
να απεξαρτηθούν ­ χρήστες.

Τι θα γίνεται, όμως, με τους νέους, όσο η αλυσίδα «ενημέρωση – πρόληψη –
θεραπεία – επανένταξη» θα τρέφεται με τις ψευδαισθήσεις φειδωλά
χρηματοδοτούμενων προσπαθειών και με τον βασικό μοχλό, που είναι η εκπαίδευση,
σε μόνιμη δυσκαμψία, αρνητικό μάλιστα στην αξιοποίηση εκείνων ­ και πρώην
χρηστών ακόμη ­ που έχουν την πείρα, την εκπαίδευση και τη γνώση; Πάλι από τον
αστυνομικό θα περιμένουμε;