30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΠΑΝΟΣ ΚΟΚΚΙΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΤΑΙΝΙΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΔΕΙ ΚΑΤ’ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ: «Μ»­ «Ο καταραμένος», του Φριτς Λανγκ.

ΣΚΗΝΗ ΠΟΥ ΘΥΜΑΤΑΙ ΕΝΤΟΝΑ: Τη σκηνή του φιλιού του Κάρι Γκραντ και της
Ίνγκριντ Μπέργκμαν στο «Νοτόριους» του Χίτσκοκ.

ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙ: «Νυχτερινό Δελτίο» του Πέτρου Μάρκαρη.

ΘΑ ΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΔΕΙΠΝΟ: Τη γυναίκα που αγαπάει.

Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΦΙΛΟΣ ΤΟΥ: Τα παιδιά του.

ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ ΜΕ: Τα Swatch.

Άφησε την ιδιωτική τηλεόραση, «λόγω τσαντίλας», και κατευθύνθηκε στην κρατική
επειδή «πήγαν εκεί κάποιοι άνθρωποι με οράματα». Ο Πάνος Κοκκινόπουλος εκτός
από τη σειρά «Διπλή αλήθεια» ετοιμάζει και ταινία, αφορμή της οποίας στάθηκε
μια εκδρομή με τον Αντώνη Σουρούνη στη Θεσσαλονίκη. Το άγχος του γι’ αυτό το
εγχείρημα; «Ένα νέο είδος», για τον ίδιον, «η κωμωδία». Οι απαντήσεις του στις
30 Ερωτήσεις του Χρήστου Ιερείδη.

ΕΡ.: Σαν βγεις στον πηγαιμό για την… ΕΡΤ;

ΑΠ.: Να εύχεσαι να ‘χεις πολλή βενζίνη και υπομονή. Έχει σίγουρα μποτιλιάρισμα
στη Μεσογείων, αλλά καθαρό αέρα στην Αγία Παρασκευή.

ΕΡ.: Πώς φαντάζει στα μάτια ενός δημιουργού η κρατική τηλεόραση σήμερα;

ΑΠ.: «Ας ήτανε αληθινό, το όνειρο τ’ αποψινό».

ΕΡ.: Χθες;

ΑΠ.: Σαν αντίτιμο στον λογαριασμό της ΔΕΗ. Η εικόνα της απούσα από τους δέκτες.

ΕΡ.: Τι άλλαξε στο μεσοδιάστημα;

ΑΠ.: Ήρθαν κάποιοι άνθρωποι με οράματα.

ΕΡ.: Η… ανατομία ενός σκηνοθέτη;

ΑΠ.: Καρδιά, πνευμόνια, συκώτι, χολή, στομάχι σε κοινή θέα. Κι όποιος αντέξει.

ΕΡ.: Και η… διπλή του αλήθεια;

ΑΠ.: Η προσπάθεια να αλλάζεις συνέχεια, παραμένοντας ο ίδιος. Σαν ένα είδωλο
του ίδιου και πάντα αληθινού ψέματος.

ΕΡ.: Τι προσδοκάτε από τη νέα τηλεοπτική σειρά σας;

ΑΠ.: Να τη δει ο κόσμος και να του αρέσει πολύ.

ΕΡ.: Σε ποια σημεία δεχθήκατε παρεμβάσεις;

ΑΠ.: Σε κανένα.

ΕΡ.: Η μεταστροφή σας στην ΕΡΤ οφείλετε…

ΑΠ.: Σε μία πολύ ενδιαφέρουσα πρόσκληση και ταυτόχρονα μια πρόκληση.

ΕΡ.: Ένας λόγος για να επιτρέψετε στην ιδιωτική τηλεόραση;

ΑΠ.: Μία αντίστοιχη πρόσκληση και πρόκληση.

ΕΡ.: Κι αυτός που στάθηκε αιτία να φύγετε;

ΑΠ.: Η τσαντίλα.

ΕΡ.: Με το μάτι στο βιζέρ, πώς βλέπετε την ελληνική τηλεόραση;

ΑΠ.: Σαν έναν μεγάλο υπόνομο. Οι άνθρωποι ρίχνουν εκεί όλα τα απορρίμματά
τους, αλλά πότε πότε τους γλιστράει και κανένα δαχτυλίδι. Μπορείς να βρεις
θησαυρούς, αν έχεις την αντοχή να ψάχνεις.

ΕΡ.: Και τον κινηματογράφο;

ΑΠ.: Όπως και στην τηλεόραση. Εδώ αλλάζουν τα μηχανήματα. Ξέρετε, τη διαφορά
κάνουν πάντα οι άνθρωποι.

ΕΡ.: Με ποιον Έλληνα ηθοποιό θα θέλατε να συνεργαστείτε;

ΑΠ.: Με τον Βασίλη Λογοθετίδη, αλλά… άργησα.

ΕΡ.: Και με ποιον ξένο;

ΑΠ.: Με τον Τζέιμς Στιούαρτ και την Γκρέις Κέλι.

ΕΡ.: Ποιος ο λόγος;

ΑΠ.: Για να γυρίσω το «Rear window». Ελληνιστί «Αυτόπτης μάρτυς».

ΕΡ.: Ποια σκηνοθετική δουλειά έχετε «ζηλέψει»;

ΑΠ.: Τις ταινίες του Χίτσκοκ.

ΕΡ.: Πότε θα δούμε τον Πάνο Κοκκινόπουλο σε διαστάσεις μεγάλης οθόνης;

ΑΠ.: Σύντομα. Αλλά γιατί ρωτάτε; Σας στενεύουν οι μικρές διαστάσεις;

ΕΡ.: Η αφορμή για το θέμα της ταινίας;

ΑΠ.: Μία εκδρομή στη Θεσσαλονίκη με τον Αντώνη Σουρούνη.

ΕΡ.: Πώς και το αποφασίσατε;

ΑΠ.: Μου το ‘πε ο γιατρός μου!

ΕΡ.: Η πηγή του άγχους σας για την ταινία;

ΑΠ.: Όταν ξεκινάς μια καινούργια δουλειά έχεις πάντα την αίσθηση ότι είναι
πρώτη σου και ταυτόχρονα η τελευταία. Σα να δίνεις κάθε φορά εξετάσεις, στον
εαυτό σου και τον κόσμο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση υπάρχει κι ένα επιπλέον
άγχος. Ένα νέο είδος, η κωμωδία.

ΕΡ.: Γιατί πρέπει να την δει ο θεατής;

ΑΠ.: Γιατί εμένα μ’ αρέσει και θέλω να πιστέψω ότι δεν είμαι μόνος μου.

ΕΡ.: Τον έχετε υπόψη σας όταν «γυρίζετε»;

ΑΠ.: Την ταινία την κάνεις για σένα, αλλά πάντα έχεις συνείδηση ότι δεν θα τη
δεις εσύ.

ΕΡ.: Ο κόσμος επιστρέφει στους κινηματογράφους, στις ελληνικές ταινίες πότε;

ΑΠ.: Όταν θα υπάρχουν παραγωγοί που θα επενδύουν στις ταινίες.

ΕΡ.: Μαλέα, Χούρσογλου, Κόκκινος, Γραμματικός είναι τα… χελιδόνια;

ΑΠ.: Χελιδόνια δεν είναι οι σκηνοθέτες· είναι οι ταινίες. Ταινίες βλέπει ο
κόσμος, όχι σκηνοθέτες.

ΕΡ.: Η άνοιξη του ελληνικού κινηματογράφου είναι κοντά;

ΑΠ.: «Ακόμα τούτη η άνοιξη, ραγιάδες, ραγιάδες, τούτο το καλοκαίρι, μέχρι να
‘ρθεί το Μόσκοβο να φέρει το χαμπέρι… Μοριά και Ρούμελη…».

ΕΡ.: Η διάρκειά της από τι εξαρτάται;

ΑΠ.: Από το χαμπέρι.

ΕΡ.: Η τηλεόραση σε ποια εποχή βρίσκεται;

ΑΠ.: Διαπραγματεύσεων. Και η σκληρότερη διαπραγμάτευση είναι με τον εαυτό σου.

ΕΡ.: Οκτώ χρόνια είναι αρκετά για να χαρακτηριστεί ώριμη;

ΑΠ.: Όσο και σ’ ένα παιδί.

ΕΡ.: Τι της λείπει;

ΑΠ.: Ό, τι και της Ελλάδας. Παιδεία.