[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η ΑΡΧΗ (μια αρχή) έγινε μ’ έναν πρόεδρο (ίσως και περισσότερους), που έβγαζε
περίστροφο μέσα στο γήπεδο. Μετά ήταν ένας άλλος, που όποτε ήθελε χτυπούσε
τους διαιτητές μέσα στα αποδυτήρια. Ένας άλλος κατακεραύνωνε τους πάντες μέσα
από τα «παράθυρα», δηλώνοντας την αηδία του για το ποδόσφαιρο (απορίας άξιον
γιατί έμενε στον χώρο). Ένας άλλος, πάλι, αφού φέσωνε την ομάδα του τα έβαζε
με το «κράτος των Αθηνών».

Το ντόμινο στον χώρο του ποδοσφαίρου κυλάει αργά, αλλά προχωράει… Σχεδόν
έφτασε μέχρι εκεί που δεν το περίμενε κανείς. Έτσι είδαμε ίσως τον σοβαρότερο
προπονητή στην Ελλάδα να πετάει σπιθίτσες σ’ ένα γήπεδο που ήταν έτοιμο να
πάρει φωτιά, προτού καν δει τις δύο επίμαχες φάσεις τού αγώνα στο βίντεο ­
όποιοι έχουν ταξιδέψει στο συγκεκριμένο γήπεδο ξέρουν ότι ο πάγκος δεν έχει
την καλύτερη ορατότητα.

Και, τέλος, το ντόμινο σταμάτησε στον Ντούσαν.

Περίπου δεκαπέντε χρόνια στην Ελλάδα ­ και ως παίκτης και ως προπονητής ­
ουδέποτε έδωσε αφορμή για τον επαγγελματισμό του και την αξιοπρέπεια ­ τη δική
του και αυτών που τον παρακολουθούσαν στη δουλειά του.

Το αντίθετο… Ο Ντούσκο ακριβώς με τη σοβαρότητα και την ψυχραιμία του
κατάφερε να κερδίσει ­ το δυσκολότερο στο ελληνικό ποδόσφαιρο ­ την εκτίμηση
των αντιπάλων του!

Και προχθές ακόμη και ο Ντούσαν ξέφυγε. Έγινε ένα ακόμη πούλι στο ντόμινο…
Άντεξε όταν στο πρώτο του σπίτι τον υποδέχτηκαν με βρισιές και πεντοχίλιαρα.
Άντεξε όταν άκουγε μερικές εκατοντάδες να «αναφέρονται» στην οικογένειά του
και στον ίδιο… Και προσπάθησε να συνεχίσει απτόητος. Όπως το ίδιο είχε
προσπαθήσει και ο Ολλανδός συνάδελφός του και άλλοι… Αλλά προχθές το ντόμινο
παρέσυρε και τον Ντούσκο σε μια αχαρακτήριστη (όσο και αν είχε προκληθεί) ενέργεια.

Και θα καταλάβαινα (έστω θα συζητούσα) ακόμη και τη λειτουργία τού ντόμινο αν
όλοι οι προαναφερθέντες υπεράσπιζαν το ψωμί τους. Αλλά για το παντεσπάνι;