Προνόμιο το χαμόγελο…

Κάποιοι από τους νέους που αναζητούν αυτήν την εποχή ένα επάγγελμα που να
εξασφαλίζει καριέρα και χρήμα, ίσως να βρουν απάντηση στις ειδικότητες της
βρεφονηπιοκόμου, του ρεσεψιονίστ ή της γραμματέως. Τα συγκεκριμένα επαγγέλματα
συμπεριλαμβάνονται μεταξύ άλλων στα επαγγέλματα με παρόν και μέλλον. Τρεις
επαγγελματίες από διαφορετικούς χώρους, που τους ενώνει όμως η αγάπη για τη
δουλειά τους, περιγράφουν τις υποχρεώσεις και τα προνόμια που μπορεί να κρύβει
η καθημερινότητα στο πλάι του παιδιού, του πελάτη ενός ξενοδοχείου ή του
προϊσταμένου σε ένα γραφείο.

Διονύσης Καραντηνός: «Στην ρεσεψιόν φτάνουν όλα τα παράπονα και οι μικρές ή μεγάλες παραξενιές του πελάτη»

Ο ΚΑΛΟΣ «ρεσεψιονίστ» είναι ο άνθρωπος που θα «πιάσει» με την άκρη του ματιού
του τη διάθεση του πελάτη που μπαίνει στο ξενοδοχείο. Αποτελεί τη «βιτρίνα,
αλλά και τον σκουπιδοτενεκέ του χώρου», όπως λέει χαμογελώντας ο κ. Διονύσης
Καραντηνός, που από την πρώτη γραμμή της ρεσεψιόν τώρα έχει ανέβει στο
σκαλοπάτι της ιεραρχίας που ονομάζεται «Διευθυντής Υποδοχής».

Σπούδαζε ναυτιλιακά στο Λονδίνο όταν, για να συμπληρώσει το φοιτητικό
εισόδημα, βρέθηκε στον προθάλαμο του «Courtland Hotel», ενός «κομψού, μικρού»
ξενοδοχείου που δούλευε αρκετά και με Έλληνες. Μέσω κάποιας γνωριμίας, και
λίγο συμπτωματικά, βρέθηκε να εργάζεται εκεί ελέγχοντας τους λογαριασμούς και
βοηθώντας στην υποδοχή. «Ανακάλυψα, λοιπόν, ότι το περιβάλλον του ξενοδοχείου
μου ταίριαζε. Κάτι έκανε “κλικ” μέσα μου κι άλλαξα εντελώς επαγγελματικό
προσανατολισμό». Μέχρι να φτάσει στο «Πεντελικόν», όπου και εργάζεται τα
τελευταία 10 χρόνια, έκανε «τελικά μια στάση» στα ναυτιλιακά, όσο χρειαζόταν
για να σιγουρευτεί πως τα «ξενοδοχειακά» τον γέμιζαν περισσότερο. Συμπλήρωσε
τις γνώσεις του στη Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων στην Αθήνα ­ γνώσεις που
θεωρεί απαραίτητες μαζί με το ταλέντο για να κάνει κανείς επιτυχημένη
σταδιοδρομία σ’ αυτή τη δουλειά.

Ευχάριστη διάθεση, ετοιμότητα στην αντιμετώπιση δύσκολων καταστάσεων και
πραγματική χαρά «στην εξυπηρέτηση του πελάτη» είναι τα προσόντα που θεωρεί εκ
των ων ουκ άνευ. «Στη ρεσεψιόν φτάνουν όλα τα παράπονα και οι μικρές ή μεγάλες
παραξενιές του πελάτη». Για τον κ. Καραντηνό, όμως, δεν έχει πάντα δίκιο ο
πελάτης. «Πραγματικά μερικές φορές δυστυχώς το βλέπεις αυτό. Και τότε
απαιτείται η δική σου ψυχραιμία για να αντιμετωπίσεις την κατάσταση. Και να
κάνεις το χατίρι του πελάτη, ακόμα και αν έχει άδικο». Το επάγγελμα του
ρεσεψιονίστ είναι συνήθως οκτάωρο και καλύπτεται με τρεις βάρδιες μέσα στο
εικοσιτετράωρο. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι μπορεί κάποιος να δουλεύει
απόγευμα, πρωινά ή νύχτες, αργίες ή γιορτές. Οι αμοιβές ξεκινούν από
140.000-170.000 δραχμές για τους βοηθούς και φτάνουν τις 250.000-300.000
ανάλογα με τη θέση και την εμπειρία.

Η Φλώρα και οι συναδέλφισσές της βρίσκονται πάντα στην υπηρεσία των «μικρών αφεντικών» τους

«ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΕ ούτε μία ημέρα που να γύρισα στο σπίτι δυστυχισμένη. Πόσοι άλλοι
επαγγελματίες θα μπορούσαν να πουν το ίδιο;», ρωτά η 22χρονη Φλώρα Κορακή, που
αν και εργάζεται μόλις δυο χρόνια ως βρεφονηπιοκόμος, ασχολείται συστηματικά
με τη φροντίδα των «μικρών αφεντικών» της από τα 17.

«Στη δουλειά αυτή τον πρώτο λόγο τον έχει το παιδί. Αυτό είναι το αφεντικό
σου. Αυτό σε καθοδηγεί, σου λέει τι θέλει ή πότε είναι έτοιμο να κάνει κάτι»,
εξηγεί η Φλώρα. Ο τόνος της φωνής της δεν αφήνει περιθώριο αμφιβολίας για την
απέραντη αγάπη της για τα παιδιά. Και αυτό είναι το βασικότερο στο επάγγελμα
της βρεφονηπιοκόμου. «Αν δεν αγαπάς πολύ τα παιδιά, παρά τη θεωρητική
κατάρτιση, θα αποτύχεις».

Η επαγγελματική ενασχόληση με τα παιδιά ήταν για εκείνη παιδικό όνειρο. Με την
πρώτη ευκαιρία αναλάμβανε τη φροντίδα των μικρότερων εξαδέλφων ή των παιδιών
της γειτονιάς. Το Τμήμα Βρεφονηπιοκόμων των ΤΕΙ ήταν φυσικά η πρώτη επιλογή.
Σήμερα ζει το όνειρό της παρέα με τα λιλιπούτεια αφεντικά της. Ασχολείται με
τη διατροφή τους, τη σωματική και πνευματική τους ανάπτυξη και χαίρεται όταν
πρωτοψιθυρίσουν το όνομά της.

Δεν είναι όμως όλα ρόδινα. «Οι ευθύνες είναι τεράστιες και η δουλειά
κουραστική. Βρίσκεσαι συνέχεια σε ένταση προσπαθώντας να εξυπηρετήσεις όλες
τις ανάγκες των παιδιών, ενώ παράλληλα πρέπει να κερδίσεις την εμπιστοσύνη των
γονιών. Όταν όμως βλέπεις τον κόσμο μέσα από το πρίσμα των παιδιών, αλλάζει
και η σχέση σου με τους ενηλίκους. Αποκτάς μεγαλύτερη κατανόηση και ανεκτικότητα».

Βίκυ Βεζυργιάννη. «Η καθημερινότητα της γραμματέως δεν έχει καμία σχέση με τη δουλειά ρουτίνας, όπως πιστεύουν πολλοί»

ΜΙΑ γραμματέας πολλές φορές παίζει το ρόλο του «δεξιού χεριού» του διευθυντή.
Όταν όμως ασκεί με επιτυχία τα καθήκοντά της μπορεί να γίνει και το
«μνημονικό» του, όπως λέει χαρακτηριστικά η Βίκυ Βεζυργιάννη, γραμματέας σε
ιατρείο τα τελευταία δύο χρόνια.

«Δεν είναι καθόλου δύσκολο να φτάσεις σε αυτό το σημείο από τη στιγμή που
συνεργάζεσαι τόσο στενά με έναν άνθρωπο και καλείσαι να οργανώσεις εν ολίγοις
ολόκληρη τη ζωή του», λέει η Βίκυ. «Πέρα από το κλείσιμο των ραντεβού, την
υποδοχή των πελατών και τον χειρισμό της αλληλογραφίας, πρέπει να μάθεις όλους
όσους γνωρίζει και ο διευθυντής σου, προκειμένου να του υπενθυμίζεις τις
υποχρεώσεις του».

Η Βίκυ δεν σχεδίαζε εξαρχής να ακολουθήσει το επάγγελμα. Διοίκηση επιχειρήσεων
σπούδασε και τυχαία βρέθηκε πίσω από το γραφείο της γραμματέως. Δεν έχει,
ωστόσο, παράπονο. «Αν εξαιρέσουμε το άγχος, η δουλειά είναι ευχάριστη, αφού
συναλλάσσεσαι καθημερινά με κόσμο και δεν μένεις μόνη, κλεισμένη σε τέσσερις
τοίχους. Η καθημερινότητα της γραμματέως δεν έχει καμία σχέση με τη δουλειά
ρουτίνας, όπως πιστεύουν πολλοί».

Η καλή γνώση μιας, τουλάχιστον, ξένης γλώσσας και οι γνώσεις δακτυλογραφίας
και χρήσης κομπιούτερ αποτελούν αναγκαία προσόντα. Από ‘κει και πέρα, όμως, η
σωστή επαγγελματίας πρέπει να είναι οργανωτική, εχέμυθη, ευγενική και πάντα με
το χαμόγελο στα χείλη, ακόμη και όταν δέχεται τα παράπονα των πελατών. Το
ωράριο «ρυθμίζεται ανάλογα με τις δραστηριότητες του προϊσταμένου και συχνά
παρατείνεται με υπερωρίες». Όσο για τις αποδοχές, ξεκινούν από τον βασικό
μισθό και αυξάνονται ανάλογα με την πείρα.