[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

«Παιδείας παιδέματα που τελειωμό δεν έχουν καθηγητές, γονείς και
μαθητές άλλο δεν το αντέχουν».

(λαϊκή σοφία)!

ΑΜΑΝ πια, πού θα πάει αυτή η ιστορία, με την «εκπαιδευτική μεταρρύθμιση»; Κάθε
μέρα θα παίζουμε μαζί της; Δεν έχουμε άλλο τίποτα να κάνουμε πολιτικοί και
δημοσιογράφοι; Γιατί και οι δύο έχουμε ευθύνη ­ πολύ περισσότερο οι πολιτικοί,
πολύ λιγότερο οι δημοσιογράφοι ­ γι’ αυτό το καθημερινό αλαλούμ, με αποδέκτες
μαθητές, καθηγητές και γονείς, που βρίσκονται, πλέον οι άνθρωποι, στα πρόθυρα
νευρικής κρίσης και δικαίως.

Οι πρώτοι, οι πολιτικοί δηλαδή, ξεκίνησαν πρόχειρα και στα γρήγορα ­ άρα
εντελώς… ελληνικά ­ να κατασκευάσουν ένα υπερσύγχρονο, υποτίθεται,
εκπαιδευτικό μετρό, αλλά δεν προέβλεψαν ούτε τα… σπηλαιώματα, ούτε τους…
αγωγούς ομβρίων υδάτων, που έχουν δημιουργηθεί χρόνια τώρα στο υπέδαφος της
Παιδείας, με αποτέλεσμα να τα βρίσκουν συνεχώς μπροστά τους, χωρίς όμως να
μπορούν να κλείσουν για δύο ημέρες τη λεωφόρο… Παιδείας για να διορθωθούν οι
ζημιές. (Γιατί έτσι και κλείσουν δύο ημέρες τα σχολεία δεν τα ξανανοίγει
κανείς και με τίποτα. Κι εκεί να δεις σπηλαιώματα μετά…). Και σαν να μη
έφτανε αυτό, ορισμένοι ­ από τους πολιτικούς ­ δεν εννοούν να βάλουν γλώσσα
μέσα τους και ούτε τους περνάει από το μυαλό ότι όσα περισσότερα λένε, τόσο
περισσότερο μπερδεύουν τα πράγματα. Οι δεύτεροι, οι δημοσιογράφοι δηλαδή,
παρακολουθούμε αυτήν την ιστορία, μερικές φορές χάνοντας «επεισόδια», με
αποτέλεσμα, άθελά μας σίγουρα, αντί να βοηθήσουμε, όπως είναι η πρόθεσή μας,
στην ενημέρωση των ενδιαφερομένων, να επιτείνουμε τη σύγχυση, από την οποίαν
οι μόνοι που ταλαιπωρούνται είναι οι μαθητές, οι καθηγητές και οι γονείς. Το
ερώτημα όμως παραμένει και απάντηση δεν φαίνεται να παίρνει: πού θα πάει η
ιστορία με την «εκπαιδευτική μεταρρύθμιση», όταν ακόμη δεν μπήκε ο Οκτώβριος
και οι πάντες έχουν μπλέξει το πλοίο με το βιβλίο και το ράδιο με το τετράδιο.