ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Οι ατυχίες της αρε(σ)τής;

Τον τελευταίο καιρό πληθαίνουν τα άρθρα «κυβερνητικών παραγόντων», που ­ με
ήπια ή και εκ-βιαστικά επιχειρήματα ­ θέλουν να μας πείσουν ότι μόνο μια
αλήθεια υπάρχει και δεν (μπορεί να) είναι άλλη από αυτήν που πρεσβεύουν οι ίδιοι.

«Αυτή η Ελλάδα.

Ένας σωρός αμέτρητες πλάνες

που μας είχαν θρέψει».

Δ. Πιστικού, Ανάγνωση

Δεν θα ‘θελα να μπω στον πειρασμό και να ρωτήσω αν αυτοί είναι οι «ίδιοι» ή
μήπως ξέχασαν ­ μέσω ίσως ενός εκσυγχρονιστικού υπνωτικού ­ ότι οι ίδιοι το
1974 στήριζαν Καραμανλή, το 1989 θεωρούσαν τον Σημίτη «κεντροδεξιό σενάριο»
και σήμερα υποπτεύονται (ή και καταγγέλλουν ως ξεπερασμένους) όσους
διατυπώνουν απλές απορίες.

Ίσως οι πρώην αυλάρχες, κομματικοί τελάληδες και «λαϊκιστές» να έτυχαν ­ εντός
μίας νυκτός ­ θείας αποκαλύψεως και ν’ άλλαξαν τόσο γρήγορα αφεντικά και
ιδεολογίες, αλλά φαντάζομαι ότι, παρά τις τάσεις τους για πολιτική
κλωνοποίηση, να μας επιτρέπουν ­ σ’ εμάς τους αφελείς ­ να αναρωτιόμαστε:

Απορία πρώτη: Γιατί εξαφανίστηκε από τη γλώσσα των πολυλογάδων περιπλανώμενων
καθοδηγητών ο όρος «κατεστημένο»; Μήπως έγιναν πια οι ίδιοι εκπρόσωποι (ή
καλύτερα εμπορικοί αντιπρόσωποι) αυτού του «ξενόφερτου, αντιλαϊκού
διεφθαρμένου κατεστημένου», που τόσα χρόνια καταγγέλλαμε;

Απορία δεύτερη: Γιατί τόσο εύκολα συμβιβάστηκαν με αυτό που τόσες γενιές
πάλευαν για να αλλάξει; Τι χρωστάμε άραγε (ως χώρα, ως λαός, ως ηθική) στην
απαστράπτουσα αστική τάξη; Γοητευτήκαμε από τις αρχές της και την προοδευτική
της στάση; Το «σοσιαλιστικό» μας όραμα συνίσταται στο να γίνουν όλοι οι
Έλληνες σαν κι αυτούς; Θέλουν να τους μοιάσουν τα παιδιά μας;

Απορία τρίτη: Ποια είναι ακριβώς τα όρια της «πολιτικής τού αποτελέσματος»
(χωρίς αρχές, αξίες και κανόνες);

Στο βάθος αυτής της πρακτικής βρίσκεται και το επιχείρημα ότι αφού η
γκλαμουριά imitation παράγει εθνική υπερηφάνεια, γιατί δεν καλούμε και κανά
γνήσιο εστεμμένο να έλθει να γίνει ευρωβουλευτής, ή δήμαρχος ή κάτι άνευ
χαρτοφυλακίου, ώστε να κουβαλήσει χρήμα, επενδύσεις, τίτλους ευγενείας (π.χ.
ισοβασιλεύς Μήτσος ο Α’) και έτσι να γίνουμε γνωστοί στα ευρωπαϊκά σαλόνια και
αρεστοί στα αμερικανικά λόμπι.

Εμείς, οι συχνά ηττημένοι, αλλά όρθιοι, ανθρώπινοι και αλληλέγγυοι, έχουμε
μάθει να ξεχωρίζουμε την κοινωνική καταξίωση στη συνείδηση του λαού από την
κοσμική προβολή στις οθόνες των ΜΜΕ.

Εμείς διδαχθήκαμε από το αίμα, τους αγώνες, τις προδοσίες και τον ιδρώτα των
γονιών μας ότι οι κύκλοι αυτοί είναι club prive και τα οποία «κονέξιά» τους
τίθενται πρώτα στη δική τους (μυστική) υπηρεσία και δευτερευόντως μπορεί να
αφορούν περιστασιακά και την Ελλάδα.

Ας θυμούνται συχνότερα λοιπόν «οι σύντροφοι της σοσιαλοχλιδής» ποιοι πόθοι του
λαού τούς έχουν προσφέρει τις καρέκλες της εξουσίας κι ας μη στρέφονται κατά
των «άτακτων παιδιών της κοινωνίας των ανθρώπων» υπερασπιζόμενοι τα σινιέ
καπέλα ­ που (τους) φοράνε ­ οι κάθε είδους φανεροί και κρυφοί stars της
παρα-κοινωνίας των συμφερόντων.

Δικαίωμά τους αν θέλουν να ταυτίσουν τη μοίρα τους. Τη δικιά μας όμως θα τη
χειριστούμε χωρίς Αυτούς και αυτούς.

ΥΓ. 1: Αναρωτιέστε πού βρίσκονται οι ατυχίες της αρε(σ)τής; Απλούστατα στο
γεγονός ότι το φιλντισένιο καλάμι σπάει ευκολότερα από το κανονικό.

ΥΓ. 2: Περί των απατεώνων που μας παραδίδουν μαθήματα ηθικής, των top managers
που τους καλύπτουν για ν’ αυξήσουν τα κέρδη των συναλλασσομένων εταιρειών
τους, των επιστημόνων που μισθώνουν τις γνώσεις τους, των πολιτικών που
ξιππάζονται, των νομικών παραγόντων που συμβάλλουν στις παρα-γραφές, των
«χορηγών» και των «ευεργετών» θα επανέλθω.

Αφελείς μπορεί να είμαστε.

Ανιστόρητοι όμως και πολιτικά ανύποπτοι όχι.

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.