[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]
![[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]](https://www.tanea.gr/app/uploads/2026/11/Default-3-600x400.jpg?v=1794330133)
![]() |
ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝ η έκθεση του ΟΟΣΑ για να διαπιστωθεί ότι το σύστημα της
κοινωνικής ασφάλισης στη χώρα μας βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού. Τόσο η
κυβέρνηση όσο και οι κοινωνικοί φορείς επισημαίνουν με τη πρώτη ευκαιρία ότι
το σύστημα νοσεί και το μέλλον του είναι αβέβαιο, αν δεν ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα.
Δυστυχώς, οι παρεμβάσεις που έγιναν μέχρι σήμερα και κυρίως αυτές της περιόδου
1990-1992 είχαν σαν κύριο προσανατολισμό την ταμειακή και μόνο διάσταση του
προβλήματος και τελικά δεν αντιμετώπισαν την ουσία και τα αίτια της κρίσης. Η
δημογραφική εξέλιξη είναι μία από τις σημαντικότερες αιτίες της κρίσης. Η
γήρανση του πληθυσμού συμβάλλει στην αποδόμηση του κλασικού συστήματος
κοινωνικής ασφάλισης. Αυξάνει τον αριθμό των δικαιούχων αλλά και τον χρόνο των
συνταξιοδοτικών παροχών.
Το έτος 2050 αναμένεται ότι στην Ελλάδα οι άνω των 65 ετών πολίτες θα
αποτελούν τον μισό σχεδόν του οικονομικά ενεργού πληθυσμού. Αυτό σημαίνει ότι
ένας «δυνητικά» εργαζόμενος θα πρέπει να συντηρεί με τις εισφορές του έναν
συνταξιούχο. Μια άλλη αιτία της κρίσης είναι η παρατεταμένη ύφεση της
οικονομίας. Η ύφεση και η ανεργία μειώνουν δραστικά τον αριθμό των ενεργών
οικονομικά προσώπων, δηλαδή των ασφαλισμένων αυτών που πληρώνουν τις εισφορές
και συντηρούν τα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης.
Και ενώ όλα αυτά τα προβλήματα είναι γνωστά σε όλους, μαζί με τη μη σωστή
αξιοποίηση των πόρων και των αποθεματικών, την εισφοροδιαφυγή, τις
ανεξέλεγκτες δαπάνες του κλάδου υγείας, τα λειτουργικά και οργανωτικά
προβλήματα, οι λύσεις στο μείζον αυτό θέμα παραπέμπονται πάντα στο μέλλον. Η
κυβέρνηση μετατοπίζει τη ριζική αναμόρφωση του συστήματος στο δεύτερο γύρο του
κοινωνικού διαλόγου, που θα γίνει το 1998.
Άγνωστο φυσικά είναι αν θα υπάρξει δεύτερος γύρος συζητήσεων ή αν θα ληφθούν
κάποια μέτρα.
Δυστυχώς τα εργατικά συνδικάτα βρίσκονται συνεχώς σε μια αδικαιολόγητη άμυνα
μπροστά στο φόβο λήψης νέων σκληρών μέτρων, ενώ η πολιτεία, για να μην έχει το
περίφημο «πολιτικό κόστος», δεν προχωρεί στις αναγκαίες λύσεις με αποτέλεσμα
να οξύνονται τα προβλήματα των Ταμείων.














