Τι κρύβεται πίσω από τις ομάδες

ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑ: ο κοινός παρονομαστής των κινήτρων που ωθούν εύπορους ως επί το
πλείστον ανθρώπους να αγοράσουν μία ποδοσφαιρική ομάδα στην Ευρώπη.

Η δημοσιότητα θεωρείται ­ και πολλές φορές είναι ­ εφαλτήριο για την
πραγματοποίηση άλλων στόχων. Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, για παράδειγμα,
χρησιμοποιώντας τη θέση του ως προέδρου της Μίλαν κατάφερε να πείσει τους
Ιταλούς ψηφοφορούς να τον ψηφίσουν. Αφού τα κατάφερε ως πρόεδρος της Μίλαν,
γιατί να μην τα καταφέρει και ως πρωθυπουργός της Ιταλίας, θα σκέφτηκαν

Ο Μοχάμεντ αλ Φαγιέντ κατάφερε να γίνει εξώφυλλο στα βρετανικά ταπλόιντ, πολύ
πριν γίνει γνωστός ο δεσμός του γιου του με την πριγκίπισσα Νταϊάνα με τη
γνωστή τραγική κατάληξη. Πώς; Μα, αγοράζοντας μια ποδοσφαιρική ομάδα (Φούλαμ)

Υπάρχουν βέβαια χώρες, όπως η Σουηδία και η Γερμανία, οι οποίες υποχρεώνουν
τις ομάδες τους να κινηθούν σε ένα νομικό πλαίσιο που δεν επιτρέπει στους
λάτρεις της δημοσιότητας να χρησιμοποιήσουν το ποδόσφαιρο ως εφαλτήριο για την
πραγματοποίηση των σχεδίων τους.

Η επικείμενη είσοδος των πορτογαλικών ομάδων στο Χρηματιστήριο προσελκύει περισσότερους παράγοντες

ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ, οι πρόεδροι δεν φημίζονται για τα πλούτη τους και οι
προβληματικές ομάδες που εκπροσωπούν επιδεικνύουν συνήθως τεράστιες «τρύπες»
στα βιβλία τους.

Η κυβέρνηση, ωστόσο, κλείνει τα μάτια της επιτρέποντας μάλιστα στις ομάδες να
μπουν στο χρηματιστήριο παρά τα οικονομικά τους προβλήματα. Αυτό κι αν είναι
σκάνδαλο. Πάντως, τα οφέλη είναι τέτοια που σύντομα οι Πορτογάλοι θα
«σφάζονται» για το ποιος θα γίνει πρόεδρος.

Γενικότερα, στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο παρατηρείται το φαινόμενο,
μεγαλοεπιχειρηματίες να χρησιμοποιούν ποδοσφαιρικές ομάδες για προσωπική τους
προβολή, εκτός κι αν το ίδιο το κράτος προστατεύει το άθλημα από τα «αρπακτικά».

Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Έγινε πρωθυπουργός μέσω της Μίλαν

ΚΑΙ ΣΤΗΝ Ιταλία, οι μεγαλοεπιχειρηματίες (Μπερλουσκόνι, Τσέκι Γκόρι, Ανιέλι,
Μοράτι) γίνονται διάσημοι μέσω των φημισμένων ομάδων που στη συνέχεια
εκπροσωπούν. Μόνο μια βρετανική εταιρεία μπήκε σφήνα και άρπαξε μέσα από τα
ιταλικά χέρια την ομάδα της Βιτσέντζα, η οποία βγήκε σε πλειστηριασμό.

Ο δήμος του Γκέτεμποργκ είναι από τους κύριους οικονομικούς υποστηρικτές της ομώνυμης ομάδας

ΣΤΗ ΣΟΥΗΔΙΑ, το ποδόσφαιρο είναι ημιεπαγγελματικό και πίσω από κάθε ομάδα
κρύβεται συνήθως και ένας δήμος. Στη Σουηδία επικρατεί η άποψη: η ομάδα είναι
ο καθρέπτης της πόλης. Φυσικά, δεν υπάρχουν και σ’ αυτή την περίπτωση
μεμονωμένα άτομα που να διατηρούν στην κατοχή τους ποδοσφαιρικές ομάδες, αφού
αυτές διαθέτουν εκλεγμένη ηγεσία υποστηριζόμενη οικονομικά από τους δήμους.
Μάλιστα, οι δήμοι επιχορηγούν τις ομάδες για κάθε παιδί που έχουν οι
τελευταίες στα φυτώριά τους.

Ο Έλτον Τζον εμπνέεται και από τη Γουότφορντ

ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ, στο «σπίτι του ποδοσφαίρου», η κατάσταση είναι εντελώς
διαφορετική και μοιάζει περισσότερο με αυτή που επικρατεί στην Ελλάδα. Το
κίνητρο της δημοσιότητας τις περισσότερες φορές είναι αυτό που ωθεί τους
εύπορους για να αγοράσουν μία ποδοσφαιρική ομάδα.

Πιο πρόσφατο παράδειγμα, η αγορά της Φούλαμ (β’ κατηγορίας) από τον Μοχάμεντ
αλ Φαγέντ, πατέρα του Ντόντι, ο οποίος έχασε τη ζωή του σε αυτοκινητικό
δυστύχημα μαζί με την πριγκίπισσα Νταϊάνα. Ακόμη κι αυτός ο Έλτον Τζον
επανέκτησε την κυριαρχία της Γουότφορντ, της οποίας ηγείτο και την περασμένη
δεκαετία. Η εισροή ζεστού χρήματος και η γενικότερη αναβάθμιση του ποδοσφαίρου
στην Αγγλία προσείλκυσε και ανθρώπους που πραγματικά πρόσφεραν στο χώρο. Όπως
για παράδειγμα ο Μάρτιν Έντουαρντς, πρόεδρος της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και
ηγέτης της προσπάθειας να μπουν οι αγγλικές ομάδες στο χρηματιστήριο.

Οι αλλαγές στην ηγεσία των ομάδων στο «Νησί» δεν είναι συχνές, ενώ συνήθως το
πακέτο των μετοχών κατέχει ένας μόνο άνθρωπος και όχι εταιρείες.

Φραντς Μπεκενμπάουερ. Ηγείται της Μπάγερν, χωρίς να είναι κύριος μέτοχός της

ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ, λοιπόν, η οποία διαθέτει (κι αυτό είναι γενικά παραδεκτό από
ειδικούς του ποδοσφαίρου) το πιο οργανωμένο ποδοσφαιρικό σύστημα, οι ομάδες
δεν ανήκουν σε κανέναν ιδιώτη, παρά μόνο στους φιλάθλους τους!

Κι αυτό έχει επιτευχθεί μέσω της οικονομικής ευρωστίας που έχουν οι ομάδες που
είναι αυτάρκεις για να αγοράσουν οποιονδήποτε παίκτη επιθυμούν.

Για παράδειγμα, η Μπάγερν είχε πέρυσι τζίρο 150 εκατ. μάρκα (περίπου 24 δισ.
δραχμές) από τις διαφημίσεις, τη χορηγία της φανέλας, τα εισιτήρια και τις
πωλήσεις των αναμνηστικών. Μάλιστα, μόνο από τα τελευταία μπήκαν στο ταμείο
της βαυαρικής ομάδας περίπου 10 δισ. δραχμές.

Έτσι, η Μπάγερν και οι υπόλοιπες γερμανικές ομάδες με την οικονομική ευρωστία
που διαθέτουν, αλλά και τη δομή του συμβουλίου που τις διοικεί, δεν επιτρέπουν
σε ιδιώτες να καταχραστούν τη φήμη αλλά και τα έσοδά τους

Να σημειωθεί πως η τοποθέτηση των προέδρων στις γερμανικές ομάδες είναι θέμα
τυπικό, αφού το γενικό πρόσταγμα στα οικονομικά έχει ο μάνατζερ, που αμείβεται πλουσιοπάροχα

Πρέπει να τονιστεί επίσης το γεγονός πως αν μία γερμανική ομάδα παρουσιάζει
έλλειμμα, τότε υποβιβάζεται αυτόματα στην επόμενη κατηγορία.