Γιάννης Ιωαννίδης Αξίζει ο δρόμος, όχι η Ιθάκη…

Στο γήπεδο είναι ο γνωστός Γιάννης Ιωαννίδης. Έξω από αυτό είναι ο άνθρωπος
που «εύχεται να είναι μακρύς ο δρόμος για την Ιθάκη». Δεν τον ενδιαφέρει να
κερδίζει ή να χάνει, αρκεί αυτός να έχει κάνει το καθήκον του απέναντι στον
εαυτό του και τους άλλους. Σπούδασε Γεωπονία και πολιτικές επιστήμες. Αγάπησε
τη ζωγραφική, τη φύση, την καλή παρέα. Επιδίωξε τη γνώση και σήμερα είναι «σε
θέση να μιλάει με όλους και για όλα»…

Το μεγάλο θέμα γι’ αυτόν είναι το πώς βλέπεις τα πράγματα. «Είναι θέμα
λογισμού. Δεν μπορείς να μηδενίζεις κανέναν και τίποτε. Παντού υπάρχουν τα
θετικά και τα αρνητικά. Και εγώ δεν καταλαβαίνω γιατί να αναζητούμε τα
αρνητικά και να τα κρίνουμε. Αν έχεις καλό λογισμό, τους λίγους προσπαθείς να
τους δεις σαν πολλούς. Αν έχεις κακό, τους πολλούς καλούς θέλεις να τους
μηδενίσεις», λέει. Τουλάχιστον ο ίδιος έτσι κάνει. Είναι ένα από τα μυστικά
του, που τον έφεραν στην κορυφή και διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα του εντός και
εκτός γηπέδων.

Στο σπίτι. Οι πίνακες ζωγραφικής αλλά και παλιά αντικείμενα έχουν ιδιαίτερη αξία για τον Ιωαννίδη και είναι από αυτά που αγοράζει όπου βρεθεί…

ΗΤΑΝ ακόμη παιδί. Μόλις 11 χρόνων, τότε που κέρδισε το μεγάλο στοίχημα με τον
εαυτό του. Ο πατέρας του είχε πεθάνει και αυτός έπρεπε να μην επιβαρύνει την
οικογένειά του με έξοδα. Γλίστρησε στη λαχαναγορά, που ήταν πίσω από το σπίτι
του, στη Θεσσαλονίκη. Δούλευε όσο μπορούσε. Έτσι κέρδιζε το χαρτζιλίκι του και
αν περίσσευαν χρήματα βοηθούσε τους δικούς του. Για τον Γιάννη Ιωαννίδη «ο
δρόμος προς την Ιθάκη» άρχισε πολύ νωρίς. Και όπως λέει σήμερα, «αυτό είναι
που αξίζει στη ζωή. Ο δρόμος και όχι η Ιθάκη. Αν τη βρεις νωρίς χάνει το νόημά
της η ζωή».

Από τότε το «ξανθό παιδί» κέρδιζε το ένα στοίχημα μετά το άλλο. Στο Γυμνάσιο,
στο Πανεπιστήμιο, στο μπάσκετ ως παίκτης και προπονητής, στη γνώση. Και τα
κατάφερε όλα αυτά γιατί πάντα έψαχνε το κάτι άλλο, την ολοκλήρωση. Γι’ αυτό
και δεν δικαιολογεί την αποτυχία. «Στο Γυμνάσιο ήμουν πολύ καλός μαθητής.
Έπαιζα μπάσκετ, δούλευα και δεν καταλαβαίνω γιατί σήμερα λένε ότι δεν φτάνει ο
χρόνος. Πέτυχα στη Γεωπονική Σχολή γιατί μου άρεσε η φύση. Το επέλεξα και
πέτυχα. Σπούδασα και Πολιτικές Επιστήμες. Δεν ασχολήθηκα με αυτό. Εργάστηκα ως
γεωπόνος, πήγα σε χωριά και μίλησα με απλούς ανθρώπους. Έβγαινα στα χωράφια».

ΟΡΜΟΝΕΣ!

Αν και αστός, ο Γιάννης Ιωαννίδης λάτρεψε τη φύση. Όταν δε ήταν στην Αγροτική
Τράπεζα στη Θεσσαλονίκη πήγαινε στα χωράφια. «Ο γεωπόνος πρέπει να είναι κοντά
στον αγρότη. Μην κοιτάς τώρα που τον έχουν ευνουχίσει, σε μια περίοδο που η
ελληνική γεωργία χρειάζεται εκσυγχρονισμό. Ο εκσυγχρονισμός όμως θέλει μάθηση.
Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλει μείωση του αγροτικού
πληθυσμού. Αυτό όμως σημαίνει αυτόματα μεγαλύτερη ανεργία, μεγαλύτερα
προβλήματα, μεγαλύτερη εγκληματικότητα». Μπορεί η ζωή του για μας τους
υπόλοιπους να είναι συνυφασμένη με το μπάσκετ, όμως ο κ. Ιωαννίδης ασχολείται
ιδιαίτερα με τα σύγχρονα προβλήματα που έχουν σχέση με το περιβάλλον και την
αγροτική παραγωγή. «Σήμερα μολύνονται τα πάντα. Οι παραγωγοί χωρίς να φταίνε
χρησιμοποιούν φυτοφάρμακα, ορμόνες. Και εμείς ως καταναλωτές αγοράζουμε φρούτα
και λαχανικά εκτός εποχής. Ε, αυτό είναι λάθος. Ο χρόνος θα δείξει κατά πόσο
αυτή η διατροφή είναι καλή. Για παράδειγμα, σήμερα ο μέσος όρος ζωής για τις
γυναίκες είναι 78 χρόνια και για τους άνδρες 76. Το μέλλον θα δείξει αν
στατιστικά θα αυξηθεί το όριο. Τότε θα καταλάβουμε αν η νέα διατροφή είναι
σωστή ή αν θα πρέπει να λάβουμε μέτρα. Όμως το προνοείν εστί φιλοσοφείν».

Χρησιμοποιεί συχνά τέτοιες φράσεις. Το αγαπημένο του ρητό είναι το «Μέτρον
άριστον». «Αυτό πρέπει να ισχύει πάντα και παντού». Και δεν εννοεί βεβαίως τον
αθλητισμό. Εκεί έτσι κι αλλιώς αυτό επιβάλλεται για πολλούς λόγους. Το λέει
για τη μέθοδο της κλωνοποίησης και για τις απεριόριστες δυνατότητες της
επιστήμης. «Χρειάζεται η χρυσή τομή. Όλα έχουν ένα όριο. Δεν πρέπει να
φτάσουμε να υπολειτουργεί το μυαλό του ανθρώπου. Ο εγωισμός μέχρι να πετύχεις
είναι καλός. Ο υπέρμετρος όμως είναι καταστροφικός. Είπαμε: Μέτρον άριστον».

ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Άνθρωπος που δίνει ιδιαίτερο βάρος στην πειθαρχία στο γήπεδο και τη ζωή,
αγανακτεί συχνά, καθώς διαπιστώνει ότι σε μια χώρα σαν την Ελλάδα δεν
λειτουργούν οι νόμοι, ειδικά όταν αναφέρεται στο περιβάλλον και στην Αθήνα.
«Είναι τραγικό που αυτή η πόλη αναπτύχθηκε σε ύψος και όχι σε μήκος και
πλάτος.

Που τα εργοστάσια είναι κοντά, που οι συγκοινωνίες δεν είναι καλές. Έτσι δεν
έχεις ποιότητα ζωής. Δεν τηρούνται οι νόμοι. Αν κάποιος τιμωρηθεί
παραδειγματικά τότε αλλάζει το πράγμα. Να, για παράδειγμα, αυτό που κάνουν
τώρα και σου παίρνουν το αυτοκίνητο αν σε βρουν σε κατάσταση μέθης».

Αν και σπούδασε και Πολιτικές Επιστήμες δεν ασχολείται από κομματικές θέσεις
με την πολιτική. Θεωρεί όμως ότι η σχέση κάθε ανθρώπου με την πολιτική δεν
είναι κάθε τέσσερα χρόνια που καλείται να ψηφίσει. «Όποιος το κάνει αυτό είναι
απολιτικός, άρα δεν έχει δικαίωμα γνώμης. Δεν μπορείς να κρίνεις, αν δεν
ασχολείσαι, αν δεν συμμετέχεις. Δεν είναι δυνατόν να είσαι πρόβατο επί σφαγή.
Εγώ δεν αισθάνθηκα ποτέ έτσι, λόγω χαρακτήρα. Δέχομαι όσα μου λένε, αλλά
περιμένω και την πράξη. Υπάρχουν αυτοί που είναι διαφανείς, όπως και οι αδιαφανείς».

ΜΗΝΥΜΑΤΑ

Μιλάει αρκετά για τους ανθρώπους που άλλο δείχνουν και άλλο είναι κατά βάθος.
«Όλους τους ανθρώπους μπορείς να τους γελάσεις, τον εαυτό σου ποτέ», λέει. Ο
ίδιος προσπαθεί πάντα να στέκεται «μπροστά στον καθρέφτη και να αισθάνεται
καλά». Αυτό κάπου του έχει στοιχίσει, καθώς πολλοί τον κρίνουν από τη
συμπεριφορά του στο γήπεδο. Αλλά επιμένει στις απόψεις του. Με τη συμπεριφορά
σου στέλνεις μηνύματα. Πρέπει να είσαι σκληρός. Το μπάσκετ είναι μια μικρή
κοινωνία. Ένας προπονητής δεν δημιουργεί μόνο έναν καλό ή κακό παίκτη.
Δημιουργείς έναν καλό ή κακό χαρακτήρα. Όσο περισσότερο μπορέσεις να τον
επηρεάσεις προς το καλό τόσο μεγαλύτερο κέρδος έχει η κοινωνία αύριο. Αυτός θα
μπορέσει να επηρεάσει άλλους δέκα. Έναν να καταφέρεις να κερδίσεις στη ζωή,
μόνο αυτό αξίζει».

Εκδηλωτικός μέσα και έξω από το γήπεδο, δεν κρύβει σήμερα την ικανοποίησή του
για την ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων και θα ήταν διπλά ικανοποιημένος αν ήταν
τότε στο τιμόνι της Εθνικής μπάσκετ. «Οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι η πιο όμορφη
στιγμή για έναν αθλητή, για έναν άνθρωπο του αθλητισμού. Όταν μάλιστα οι
Αγώνες γίνονται στη χώρα σου είναι ακόμη πιο τιμητικό να συμμετάσχεις. Ο
οποιοσδήποτε νορμάλ άνθρωπος θέλει τη συμμετοχή. Εγώ γιατί να είμαι
διαφορετικός; Το θέμα είναι να μη φοβάσαι να λες αυτό που θέλεις».

ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ τον έχουμε δει να πετάει σακάκια σε διαιτητές. Να μαλώνει τους
παίκτες, να νευριάζει. Έξω είναι ένας εντελώς διαφορετικός άνθρωπος. Κάνει
παρέα με όλους τους ανθρώπους και κυρίως με τους απλούς. Ειδικά όταν πρόκειται
για ηλικιωμένους μπορεί να χάσει τη μέρα του συζητώντας για διάφορα θέματα.
Έχει πολλούς και σταθερούς φίλους που τους τιμά και τον τιμούν. Κάνει πλάκες
στους άλλους, του κάνουν, διασκεδάζουν όπως τον παλιό καλό καιρό, τότε που
ήταν μαθητής, φοιτητής, αθλητής. Το γεγονός ότι είναι επώνυμος δεν τον
επηρεάζει καθόλου. «Δεν δέχομαι αυτούς που έχουν τη δημοσιότητα και κλαίγονται
γι’ αυτό το οποίο έχουν. Αν δεν το ήθελαν ας μη το είχαν»…

ΟΙ ΝΕΟΙ

Ιδιαίτερη αγάπη έχει στους νέους. Και ως επώνυμος τους πλησιάζει πιο εύκολα.
Και αυτόγραφα μοιράζει και συμβουλές τους δίνει όποτε βρίσκει ευκαιρία. «Έχω
πάει και έχω μιλήσει στο Πανεπιστήμιο. Η υπόθεση της νεολαίας δεν είναι απλό
πράγμα. Εγώ πιστεύω ότι η σημερινή είναι η πιο αδικημένη γενιά από όλες που
υπήρξαν μέχρι τώρα. Γιατί εμείς οι παλιότερες γενιές με την ρουσφετολογία, την
απατεωνιά, τους στερήσαμε το δικαίωμα της ελπίδας στο όραμα, που είχαμε εμείς.
Από τα νέα παιδιά, με τον τρόπο που λειτουργήσαμε όλοι εμείς οι παλαιότεροι,
που δεν ήταν αξιοκρατικός και σωστός, στερήσαμε βασικά πράγματα, τους
προσφέραμε μια τεχνητή ελευθερία και τους αιχμαλωτίσαμε σ’ αυτή»…

Τα λέει αυτά στους νέους όταν βρίσκει ευκαιρία. Τα λέει και στους μεγάλους,
ειδικά όταν έχει χρόνο (κυρίως τα καλοκαίρια) όταν χάνεται με τις ώρες στις
παραλίες της Χαλκιδικής. Η συζήτηση για τον Γ. Ιωαννίδη είναι ένα από τα πλέον
σημαντικά πράγματα. Αρκεί να μη γίνεται κουβέντα για την κουβέντα. Και φυσικά
να μην υπάρχει διάσταση λόγων και έργων. Εκεί πια διαχωρίζει τη θέση του.
Είναι απόλυτος…

ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ του στο Παλαιό Φάληρο, όλα έχουν τη σφραγίδα του Γιάννη Ιωαννίδη.
Στους τοίχους δεκάδες πίνακες ζωγραφικής. «Η μεγάλη του μανία». Θαυμάζει τους
ζωγράφους. Σε έναν πίνακα τον ενδιαφέρει η ψυχή του καλλιτέχνη που βγαίνει
μέσα από τις συνθέσεις των χρωμάτων. Έχει φίλους ζωγράφους, είναι και ίδιος ο
αδελφός του. Αυτός που αν και μικρότερος τον «ανάγκασε» να ακούει κλασική
μουσική όλη τη μέρα..

Τώρα βέβαια ακούει λίγη μουσική, διαβάζει, άλλη μια συνήθεια που απέκτησε από
την οικογένειά του. Όχι, δεν μπορεί να ξεχωρίσει κάποιον συγγραφέα. Όπως δεν
μπορεί να ξεχωρίσει έναν ζωγράφο, έναν πολιτικό. «Δεν θέλω να αδικήσω
κανέναν». Έχει όμως τις αδυναμίες του, όχι βέβαια για τις ικανότητες που
μπορεί να έχει κάποιος αλλά για τη στάση που κρατάει.

Η ΤΕΧΝΗ

Όπως συμβαίνει με τους Μόραλη και Στεφανόπουλο. «Αν γινόταν να πάρω αυτόγραφο
θα ζητούσα ένα από τον ζωγράφο Μόραλη. Δεν λέω αν είναι πρώτος ή όχι. Αλλά
είναι ένας άνθρωπος που έβγαλε όλες τις καινούργιες φουρνιές ζωγράφων και
είναι από τους λίγους που ξέρει ότι δεν υπάρχει εμπορευματοποίηση της τέχνης.
Η τέχνη δεν είναι εμπόριο και για το λόγο αυτό μέχρι τώρα στα 80 του στην
τελευταία του έκθεση που έκανε στη γκαλερί Ζουμπουλάκη, κράτησε αυτός με
εντολή του χαμηλές τις τιμές. Επίσης αυτόγραφο θα έπαιρνα και από τον
Στεφανόπουλο, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η διαδρομή του ήταν καθαρή και
τίμια και για το λόγο αυτό έφτασε στο σημείο να αποσυρθεί από την πολιτική. Η
τιμιότητά του δικαιώθηκε αργότερα».

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Καθαρή διαδρομή επιδιώκει να έχει και ο ίδιος. Ήταν από τις βασικές αρχές που
πήρε από την οικογένειά του. Από τον πατέρα του, που αν και πέθανε νωρίς του
έδωσε πολλά θετικά. Την μητέρα του που στην ουσία ανέλαβε να μεγαλώσει τρία
παιδιά, χρήσιμα για την κοινωνία». Αυτοί οι δύο είναι από τα πρόσωπα που
χρωστάει πολλά. Όπως πολλά χρωστάει στην αδελφή του που εγκατέλειψε την
οδοντιατρική για να δουλέψει, ώστε να βοηθήσει την οικογένεια, τον αδελφό του,
και φυσικά τη σύζυγό του, την κύρια Γιούλα, που όλα αυτά τα χρόνια στάθηκε
δίπλα του. «Εάν δεν έχεις καλή γυναίκα δίπλα σου θα έχεις πρόβλημα στη ζωή
σου. Δεν μπορείς να έχεις άλλα προβλήματα στο μυαλό σου και να πετύχεις».

Και, σίγουρα, ο Γιάννης Ιωαννίδης δεν έχει άλλα προβλήματα. Έτσι αφοσιώνεται
στη δουλειά του. Τη ζει με πάθος, ώρες ατέλειωτες. «Αυτό έμαθα από παιδί, αυτό κάνω»…