[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΜΕ ΚΑΠΟΙΑ χρόνια ­ αν όχι δεκαετίες ­ καθυστέρηση, με το συμπάθιο, ανακάλυψαν
«το πρόβλημα της Ομόνοιας» οι επόπτες Δημόσιας Υγείας. Μα το χειρότερο δεν
είναι αυτό, παρά το άλλο: Πως, δηλαδή, ενώ στις επισημάνσεις τους
αναδεικνύεται το κοινωνικό πρόβλημα του «περιθωρίου» (επαιτών, τοξικομανών,
αστέγων) που βρίσκει καταφύγιο στο «υπόγειο της καταφρόνιας», στο «δέον
γενέσθαι» περιορίζουν τις προτάσεις τους σε παρεμβάσεις επιδιόρθωσης,
καθαρισμού και ευπρεπισμού δαπέδων, διαδρόμων και αποχωρητηρίων. Όχι πως ο
λερός, δύσοσμος και σκοτεινός κεντρικός σταθμός του αθηναϊκού μετρό δεν
χρειάζεται ριζική ανακαίνιση, καθημερινή απολύμανση, φωτισμό και αστυνομική
φύλαξη. Ασφαλώς και χρειάζεται, και όχι μόνον αυτός. Όμως, το τεχνικό μέρος,
που οι αρμόδιοι τόσο έχουν αμελήσει, μπορεί εύκολα να αντιμετωπισθεί, αύριο κιόλας.

Αλλά τι γίνεται με την ανθρώπινη δυστυχία, την «παροικία των ανθρώπινων
αποβλήτων», που συνωστίζεται στον σκουπιδότοπο του υπογείου ζητιανεύοντας,
«χτυπώντας» τη δόση ή λουφάζοντας στο δάπεδο κάτω από κουρέλια, ανάμεσα στις
ακαθαρσίες και το ταχύ προσπέρασμα των εξοικειωμένων με το θέαμα βλεμμάτων…
Τάχα αν τους μαζέψει η Αστυνομία, «καθαρίσαμε»; Δεν θα μεταφερθούν σε άλλα
«στέκια» ­ στη Βάθης, στο Πεδίον του Άρεως, στη Βικτώρια, στου Στρέφη ­ μέχρι
να επιστρέψουν; Και το πρόβλημα είναι μονάχα η «καθαρή Αθήνα» στα κεντρικά
σημεία, στις «βιτρίνες» της και όχι και η γιατρειά ­ ή έστω ή έγνοια ­ για
τους «καταραμένους», που αυξάνονται και πληθύνονται δίχως ελπίδα;

Συμβαίνει ­ και είναι ευτύχημα ­ στον δικό μας τόπο να μην έχει ευδοκιμήσει ­
μέχρι τώρα τουλάχιστον ­ η αντίληψη κάποιων «προηγμένων» κοινωνιών (της
Ελβετίας ή της Ολλανδίας, λόγου χάριν) ότι οι «προγραμμένοι» ακολουθούν τη
μοίρα τους πεθαίνοντας στα πάρκα ή στους δρόμους. Συμβαίνει ­ ακόμη ­ να
νοιαζόμαστε, ίσως και να πονάμε. Κοντά σε όλα τα τρανά και λαμπερά που θέλουμε
­ και καλώς ­ για την Αθήνα, χωράει ασφαλώς και το αίτημα της πρόνοιας για τις
ανθρώπινες πληγές της.