ΑΥΤΟΙ

… στην απασχόληση, κατά τον Ζακ Ατταλί, θα μπορούσε να ονομασθεί «εικονικός
νομαδισμός»: Ο εργαζόμενος παραμένει στον τόπο του. Προσφέρει όμως την εργασία
στο εξωτερικό. Ταξιδεύει «εικονικά». Και αναλαμβάνει κάθε είδους δουλειές ­
επεξεργασία στοιχείων, λογιστικά, μελέτες, διαχειριστικά ­ για διάφορους
μακρινούς εργοδότες. Πράγματα απλά τώρα πια, με τα φαξ, το Ιντερνέτ και τα
σειριακά κομπιούτερ. Αλλά ο εικονικός νομάς είναι ένας μεταμφιεσμένος
λαθρομετανάστης. Κάτι που πρέπει να προσέξουν ­ γράφει ο Α. στη «Μοντ» ­ όσοι
καταρτίζουν νομοθεσία περί μεταναστών.

… πιστεύει ότι οι πραγματικοί μετανάστες «συμφέρουν» περισσότερο από τους
εικονικούς. Πρόσληψη εικονικού μετανάστη σημαίνει απώλεια θέσης για τους
ντόπιους, αλλά και διαφυγή εσόδων γενικότερα: Ούτε φορολογούμενος είναι ο
εικονικός ούτε ψωνίζει από μαγαζιά της χώρας που τον πληρώνει. Ας φανεί λοιπόν
πιο φιλόξενη η Ευρώπη στους ξένους που το κύμα ρίχνει στις ακτές της,
προτείνει ο άλλοτε σύμβουλος του Μιττερράν. Και ας τους δεχτεί όπως είναι, με
την ποικιλότητα και τις ιδιοτυπίες τους, ας μην παλεύει να τους αλλάξει.
«Μήπως κι εμάς δεν μας ικανοποιεί που οι Γάλλοι του εξωτερικού διατηρούν τους
δεσμούς με την πατρίδα; Γιατί ζητάμε απ’ τους μετανάστες ν’ αποκοπούν από τις
ρίζες τους;» Σε μια Ευρώπη που γερνά, οι μετανάστες είναι πλούτος και ευλογία,
λέει ο Α. (Και συμφωνεί έτσι με κοινωνιολόγους των ΗΠΑ, που επισημαίνουν ότι
και την Αμερική μετανάστες την έφτιαξαν. Ανάμεσά τους και εγκληματίες βέβαια,
αλλά ­ περισσότερο ­ πεισματάρηδες ιδαλγοί, άνθρωποι φιλελεύθεροι,
ριψοκίνδυνοι και δημιουργικοί, που ­ συνήθως γι’ αυτές τους ακριβώς τις
ιδιότητες ­ ήταν κυνηγημένοι ή απροσάρμοστοι στις πατρίδες τους).

… έγραψε ένα μυθιστόρημα που, όπως παρατηρεί η «Στάμπα», απαιτούσε όχι τόσο
έμπνευση όσο κουράγιο. Στο «Παιδί Αγελάδα», ο ήρωας είναι ένας σπουδαίος
δημοσιογράφος που διευθύνει τη μεγαλύτερη εφημερίδα της αριστεράς στη χώρα
του. Γύρω στα 40 του, όμως, αναγνωρισμένος πια και τιμημένος, ανακαλύπτει ότι
το επάγγελμα που ασκούσε τόσα χρόνια, αντί να συμβάλλει στη διάδοση της
αλήθειας στον κόσμο, υπήρξε κατά βάθος μια μονότονη διασπορά ψευδών.
«Αισθάνομαι διαλυμένος, γιατί διαλυμένοι είναι και αυτοί που συναντώ και
χαιρετώ, διαλυμένο και το κοινό, διαλυμένη και η κοινωνία». (Μ. Serra: «Il
reagazzo mucca», Feltrinelli).

… παρατά λοιπόν την εφημερίδα του και αποσύρεται στην ύπαιθρο. Εκεί, στο
παλιό σπίτι όπου είχε να πατήσει είκοσι χρόνια, γίνεται παιδί-αγελάδα. Γυρνά
στα παλιά, απελευθερώνει τη μνήμη του και αναμηρυκάζει εμπειρίες και αλήθειες
που είχε λησμονήσει. «Σιγά σιγά, όσο σκαρφάλωνα πάνω απ’ τους ομοίους μου,
πάνω απ’ την κενότητα των λέξεων, γύρω απ’ αυτό που λέμε “κοινωνικό”, τόσο
μεγαλύτερη παγωνιά ένοιωθα». Όμως, υπάρχει και ζεστασιά. Ο Αντόνιο τη βρίσκει
«στην αγάπη της γυναίκας μου, στους γονείς που γερνούν, στην άγουρη σπιρτάδα
της κόρης μου». Σαν φώτιση, βλέπει σιγά σιγά την «αλήθεια», την ουσία, και
μάλιστα όχι εκεί όπου τη γύρευε, αλλά πολύ κοντά, πλάι του. Βέβαια, χρειάζεται
κουράγιο. «Γιατί πολλοί ξέρουν πού βρίσκεται η αλήθεια. Αλλά λίγοι τολμούν να
το πουν ανοιχτά». Όπως, ίσως, ο Σέρρα, ο γνωστός Ιταλός δημοσιογράφος και
διευθυντής του «Κουόρε».