ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Μια χώρα κρυφή

Έχει ειπωθεί πολλές φορές, κάποτε και από επίσημα χείλη: Πως εκτός από την
Ελλάδα της αρπαχτής και της συναλλαγής, εκτός από τη δημόσια Ελλάδα της
διαφθοράς και της ήσσονος προσπάθειας, εκτός από την ευήθη Ελλάδα των
τηλεοπτικών παραθύρων, υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα.

ΠΙΟ ορατή σε πόλεις της επαρχίας, σχεδόν συνωμοτικά κρυμμένη σε επιστημονικά
ιδρύματα, επιχειρήσεις, κοινωνικά δίκτυα, ακόμη και σε δημόσιες υπηρεσίες,
είναι η Ελλάδα των ανθρώπων ­ νέων, συνήθως ­ που συνδυάζουν ταλέντο, δουλειά,
μεράκι, όνειρο, αξιοπρέπεια. Αιχμάλωτοι, συνήθως, μέσα στον φράχτη μιας
διεφθαρμένης γραφειοκρατίας, που συντηρεί διά της ακινησίας τα προνόμιά της.
Αφανείς και αθόρυβοι, συνήθως. Κάτω από την κρούστα, που σχηματίζει η Ελλάδα
του αφρού, του δεκάρικου λόγου και του γυαλιστερού τίποτε.

Γι’ αυτή την άλλη Ελλάδα, την δημιουργική, την εκτός κυκλώματος, την εκτός της
κοινωνίας των «κολλητών», ακούμε να μιλούν συχνά, να επικαλούνται την ύπαρξή
της ως άλλοθι, μα σπανίως έχουμε την ευκαιρία να την δούμε στη «βιτρίνα».

Την είδαμε ­ τη μισο-είδαμε ή, ακριβέστερα, μαντέψαμε την παρουσία της ­ στη Λωζάννη.

Εκεί, στην έδρα του κακόφημου πλην πανίσχυρου διεθνούς οικονομικού και
πολιτικού οργανισμού που φέρει τον εύηχο, πλην αταίριαστο, τίτλο «Διεθνής
Ολυμπιακή Επιτροπή», ακούγαμε ειδικούς, τεχνικούς, ξένους δημοσιογράφους να
επαναλαμβάνουν πως ο Φάκελος της ελληνικής υποψηφιότητας ήταν ο πιο άρτιος που
υποβλήθηκε ποτέ από πόλη, υποψήφια να διοργανώσει Ολυμπιακούς Αγώνες.

Πλήρης, επιστημονικά ακριβής, προβλεπτικός μέχρις εσχάτης λεπτομέρειας,
συγχρονισμένος με τα βήματα των τεχνολογιών αιχμής στις επικοινωνίες και
προπάντων πειστικός και προσγειωμένος, δίχως τις συνήθεις προς κουτόφραγκους μεγαλοστομίες.

Ήταν αυτές οι τεχνικές αρετές του Φακέλου της Αθήνας ή οι διπλωματικές και
επικοινωνιακές αρετές της παρουσίασής του που έπεισαν τους αθανάτους; Άλλο
θέμα αυτό.

Των αθανάτων η κρίση ανοίγει δρόμο μέσα από πυκνές συστάδες συμφερόντων,
τάξεως πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων. Αν προέκριναν την Αθήνα, ήταν γιατί
ένιωθαν αυτά ακριβώς τα συμφέροντα να απειλούνται από τη φθορά και απαξίωση
των Αγώνων, από την κατακραυγή της αθλητικής κοινότητας και του φίλαθλου
πλανήτη για τη μετατροπή των Αγώνων σε μια κολοσσιαία «μπίζνα» στα χέρια μιας
άπληστης ολιγαρχίας «παραγόντων».

Η Αθήνα, με ό,τι συμβολίζει στον πολιτιστικό ορίζοντα, ήταν η υποχρεωτική
επιλογή για ένα «λίφτινγκ» αξιοπιστίας που οι Αγώνες χρειάζονταν, για να
κρατήσουν την αγάπη των φιλάθλων και ­ συνεπώς ­ τα δισεκατομμύρια των
χορηγών. Το εντατικό και πολύφερνο «λόμπι» της αθηναϊκής υποψηφιότητας
«έχτισε» πάνω σ’ αυτή την ανάγκη και η αρτιότητα του Φακέλου έδωσε τις
εγγυήσεις ότι οι Αγώνες της Αθήνας θα οργανωθούν και σωστά, αφήνοντας διπλό
κέρδος σε αθάνατους και χορηγούς.

Αλλά αυτά αφορούν εκείνους. Το πολύ πολύ, η ελληνική επιτυχία στη Λωζάννη να
είναι χρήσιμη ως υπόδειγμα προάσπισης των ελληνικών συμφερόντων στον κόσμο ­
έναν κόσμο κυνικό, κόσμο των ισχυρών, όπου διαπλέκονται πελώρια, και όχι
πάντοτε έντιμα, συμφέροντα, όπως ακριβώς, εν μικρογραφία, συμβαίνει στην ΔΟΕ.

Αυτά τα συμφέροντα δεν συγκινούνται από εκκλήσεις για ελεημοσύνη στο όνομα των
αρχαίων μας προγόνων, δεν συμμερίζονται τον ιστορικό μας μελοδραματισμό, μα
ούτε συνωμοτούν νυχθημερόν εναντίον μας.

Η Ολυμπιακή υποψηφιότητα της Αθήνας έδειξε πως, με σκληρή δουλειά, δίχως
σύμπλεγμα κατωτερότητας αλλά και δίχως προγονολατρική μεγαλομανία, μπορείς να
φέρνεις τα πανιά των δικών σου συμφερόντων όρτσα με τους ισχυρούς διεθνείς
ανέμους. Έστω κι αν χρειάζεται να ξαναδιαβάσεις τον Μακιαβέλι για να
αναγνωρίσεις κάποιους από τους «τρόπους» αυτής της προσπάθειας.

Μα δεν νομίζω ότι αυτό είναι το σημαντικότερο από τα διδάγματα της Λωζάννης.
Το σημαντικότερο είναι πως εκεί μισοφάνηκε η δύναμη της άλλης Ελλάδας, εκείνης
της κρυφής χώρας, που εκπροσωπήθηκε από τους επιστήμονες, τους ειδικούς, τους
εθελοντές που επένδυσαν γνώση, ικανότητα και πάθος για να παρουσιάσουν έναν
άρτιο Φάκελο και να διεκδικήσουν κάτι που μας ανήκει ­ μα όχι επειδή μας το
χάρισε η Ιστορία.

Τα επτά χρόνια που μας χωρίζουν από το Ολυμπιακό νήμα θα μπορούσαν να είναι τα
χρόνια αυτής της άλλης Ελλάδας. Η ευκαιρία της. Αλλά ακόμα ας μην ξεχνάμε ότι
στη Λωζάννη ήταν παρούσα και η Ελλάδα στις χειρότερες εκδοχές της.