11 εγκλήματα ζητούν δολοφόνο 300 ανθρω ποκτονίες από το 1990 έως το ’95

Απασχόλησαν την κοινή γνώμη. Για την εξιχνίασή τους κινητοποιήθηκαν
εκατοντάδες αστυνομικοί και ανακρίθηκαν χιλιάδες άτομα χωρίς όμως θετικό
αποτέλεσμα. Πρόκειται για ανθρωποκτονίες, που, αν και πέρασαν πολλά χρόνια,
εξακολουθούν να απασχολούν την Ασφάλεια. Οι φάκελοι αυτών των υποθέσεων
ανοίγονται κάθε τόσο και τα στοιχεία τους συγκρίνονται με τα δεδομένα
παραπλήσιων εγκλημάτων.

Την τελευταία δεκαετία σ’ αυτή την κατηγορία ανήκουν 11 υποθέσεις. Για τους
αξιωματικούς της Ασφάλειας το δύσκολο στη διαλεύκανσή τους είναι το γεγονός
ότι οι δράστες τους είναι «περιστασιακοί», ενώ δεν αποκλείουν και την
περίπτωση να πρόκειται για αλλοδαπούς που τώρα δεν ζουν στην Ελλάδα.

Η υπόθεση του συγγραφέα Κώστα Ταχτσή, το διπλό έγκλημα στο Σούνιο με θύματα
τους Στέφανο Στεφάνου και Μαρία Νίκα, τον Ρώσο Αλεξάντρ Σολόνικ και τη φίλη
του Σβετλάνα Κότοβα, οι δύο δολοφονίες του Σταύρου Δημητριάδη στο Αττικό Άλσος
και του Νικήτα Κορωνιού στο Λυκαβηττό, της Αικατερίνης

Καραβία στον Κολωνό και της Γαβρίελα Οσάκοβα στο Λυκαβηττό είναι μεταξύ αυτών
που παραμένουν ανεξιχνίαστα και απασχολούν περισσότερο τις διωκτικές αρχές.

Κάθε φορά που γίνεται ένα έγκλημα στην Αθήνα, η Ασφάλεια ξανανοίγει παλιούς
φακέλους με υποθέσεις ανθρωποκτονιών οι οποίες είχαν προκαλέσει σοκ στην κοινή γνώμη.

ΕΤΣΙ, ακόμη και σήμερα, αξιωματικοί της Υποδιεύθυνσης Δίωξης Κοινού Εγκλήματος
όχι μόνο δεν έχουν σταματήσει τις έρευνες, αλλά προσπαθούν να συνδυάσουν νέα
δεδομένα με ευρήματα προηγουμένων υποθέσεων με σκοπό την εξιχνίαση.

Όμως, όπως οι ίδιοι παραδέχονται, σήμερα οι δυσκολίες είναι τεράστιες αφού
τέτοια εγκλήματα διαπράττονται από περιστασιακούς δράστες, οι οποίοι δεν
αφήνουν κανένα ίχνος. Είναι άγνωστοι στο οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον
του θύματος, δεν υπάρχει τρόπος να συγκεντρωθούν περισσότερες πληροφορίες.
«Αφήστε που σε αρκετές περιπτώσεις οι δράστες μπορεί να είναι αλλοδαποί και να
έχουν αναχωρήσει από την Ελλάδα και να ζουν ανενόχλητοι στο εξωτερικό», υποστηρίζουν.

Πάντως, είναι εντυπωσιακό ότι την τελευταία δεκαετία μονάχα σε 11 υποθέσεις
ανθρωποκτονιών δεν έχουν βρει τους δολοφόνους, ενώ το ίδιο χρονικό διάστημα
έγιναν περίπου 450 εγκλήματα. Απ’ αυτά, οι αξιωματικοί της Ασφάλειας
αισθάνονται υπερήφανοι, καθώς όπως σημειώνουν «έκλεισαν με σημαντική επιτυχία
τους φακέλους». Ιδιαίτερα, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν συγκεντρώσει,
διατυπώνουν την άποψη ότι στο 90% των περιπτώσεων όπου οι δράστες ήσαν Έλληνες
οι υποθέσεις εξιχνιάστηκαν, ενώ όπου είχαν να κάνουν με αλλδαπούς το ποσοστό
της επιτυχίας κυμάνθηκε γύρω στο 70%.

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ

Σημασία έχει, ωστόσο, πως ειδικές ομάδες της Αστυνομίας συνεχίζουν να ψάχνουν
τις παλιές υποθέσεις ακόμη κι όταν τα στοιχεία είναι ελάχιστα: «Αλίμονο στον
αστυνομικό που παρατούσε μία υπόθεση, επειδή δεν ανακάλυψε αμέσως τον δράστη.
Το έγκλημα δεν έχει αρχή και τέλος. Στην περίπτωση που είναι ανεξιχνίαστο,
εμείς οφείλουμε να το διερευνούμε μέχρι την τελική νίκη», δηλώνει ο διοικητής
της Ασφάλειας Αττικής ταξίαρχος κ. Θεόδωρος Παπαφίλης.

Σε όλες τις περιπτώσεις η μεθοδολογία είναι κατά βάση κοινή. Αν θέλαμε να
καταγράψουμε τις κινήσεις των αστυνομικών, από τη στιγμή που γίνεται γνωστό
ένα έγκλημα, θα τις χωρίζαμε σε τρία στάδια: πρώτα απ’ όλα γίνεται αυτοψία
στον χώρο του εγκλήματος και ακολουθεί η συλλογή στοιχείων. Σ’ αυτές τις
περιπτώσεις βέβαια σημαντικό ρόλο παίζει η αξιολόγηση των υπόπτων
αποτυπωμάτων. Έπεται η έρευνα στο οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον του
θύματος. Ο τελευταίος κύκλος και κατά τη γνώμη τους ο πιο σημαντικός η
παρακολούθηση και οι προσαγωγές υπόπτων για ανάκριση: «Δεν είναι λίγες οι
φορές που αστυνομικοί μέρα-νύχτα και για πολλούς μήνες έμπαιναν σε στέκια όπου
στρέφονταν οι υποψίες τους και ζούσαν μαζί με άτομα από διάφορες κοινωνικές
ομάδες μόνο και μόνο για να συγκεντρώσουν έστω και ένα μικρό σημάδι απ’ όπου
θα είχαν κάποιο αποτέλεσμα στην υπόθεση», λέει ανώτατος αξιωματικός της Αφάλειας.

ΜΕ «ΔΟΛΩΜΑΤΑ»

Έτσι, σ’ αυτές τις επιχειρήσεις αστυνομικοί χρησιμοποιούνται ως «δολώματα»,
κυρίως όταν έχουν να κάνουν με εγκλήματα σε ερημικές τοποθεσίες. Όταν δε οι
έρευνες δεν προχωρούν αρκετά, τότε κινητοποιείται και ο «κρυφός μηχανισμός»
της Αστυνομίας. Οι πληροφοριοδότες δίνουν καθημερινές αναφορές. Οι ειδικοί στα
κεντρικά γραφεία δημιουργούν σχέδια με βάση την πυκνότητα και τη συχνότητα των
εγκλημάτων σε μια περιοχή, ώστε να πέσουν κοντά στον τόπο κατοικίας του
δράστη.

Η επιτυχία, πάντως, κατά πολύ οφείλεται στην εμπειρία των αστυνομικών. Δεν
είναι, άλλωστε, τυχαίο το γεγονός ότι το 1996 διαλευκάνθηκαν 18 εγκλήματα
προηγουμένων χρόνων και φέτος ακόμη 8! Αυτό μάλιστα αποδεικνύει πως μια
υπόθεση για την Αστυνομία δεν τελειώνει ποτέ.

Έχουν όμως κι αυτοί αισθήματα και η όλη λειτουργία τους δεν έχει καμία σχέση
με την εικόνα του «επιθεωρητή Κάλαχαν». Δεν μοιάζουν με Ράμπο· αντίθετα,
δηλώνουν πως ευαισθητοποιούνται όταν τα θύματα είναι νεαρά άτομα ή όταν
δράστες και θύματα δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. «Τότε είναι που ρίχνουμε
ιδιαίτερο βάρος, γιατί άλλο είναι το ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ συμμοριών
και άλλο είναι να βιάζουν και να σκοτώνουν μια νέα κοπέλα», λένε.

Από το 1990 και μετά οι ανθρωποκτονίες αυξάνονται θεαματικά στην Αττική. Μέχρι
σήμερα περισσότερα από 400 άτομα έχουν δολοφονηθεί. Οι αστυνομικοί το
αποδίδουν στη μεγάλη είσοδο των λαθρομεταναστών στη χώρα μας, καθώς και ­
ιδιαίτερα τα προηγούμενα χρόνια ­ στη δράση οργανωμένων συμμοριών.

Οι αξιωματικοί της Αφάλειας όταν μιλούν για λαθρομετανάστες τούς συνδυάζουν με
την αγριότητα των εγκλημάτων.

«Οι Έλληνες δεν σκοτώνουν με τους ίδιους τρόπους», λένε. Είναι χαρακτηριστικό
ότι την περίοδο 1980-1985 είχαμε μόνον 50 ανθρωποκτονίες, οι οποίες
διπλασιάστηκαν την επόμενη πενταετία. Ακολούθησε μία τρομακτική αύξηση του
αριθμού με συνέπεια το 1990-1995 να γίνουν 300 εγκλήματα, αριθμός που κάπως
μειώθηκε αφού την τελευταία διετία έχουμε 100 ανθρωποκτονίες.

ΕΝΑ βίντεο, μία φωτογραφική μηχανή μεγάλης αξίας και ένας αυτόματος
τηλεφωνητής είχαν εξαφανιστεί. Η πρώτη ομάδα των αστυνομικών της Δίωξης Κοινού
Εγκλήματος που έφθασε το απόγευμα του Σαββάτου στο σπίτι του συγγραφέα Κώστα
Ταχτσή, παρατήρησε αμέσως την ακαταστασία που επικρατούσε στα δωμάτια. Ο
ανώτατος αξιωματικός της Ασφάλειας Αττικής, επικεφαλής τής τότε έρευνας,
θυμάται σήμερα πως το πρώτο πράγμα που κατέγραψαν στον τόπο του εγκλήματος οι
άνδρες του ήσαν αυτά τα τρία αντικείμενα, τα οποία είχαν κάποια ­ έστω και
μικρή σχετικά ­ οικονομική αξία: «Ένα γεγονός που ευθέως μας έβαλε σε σκέψεις
ότι οι δράστες είχαν στο μυαλό τους και τη ληστεία του θύματος, περίπτωση που
θα μας βοηθούσε στις παραπέρα έρευνες».

Μέσα σε λίγες ώρες από την ανακάλυψη του πτώματος ολόκληρη η γειτονιά του
Κολωνού και οι γύρω δρόμοι του Μεταξουργείου και μέχρι την Ομόνοια
κατακλύστηκαν από εκατοντάδες αστυνομικούς που προσπαθούσαν να συλλέξουν όσα
περισσότερα στοιχεία μπορούσαν: «Δυστυχώς, δεν βρήκαμε αποτυπώματα στο σπίτι
εκτός από κείνα που ανήκαν ­ όπως διαπιστώσαμε αργότερα ­ σε πρόσωπα του
φιλικού και συγγενικού του περιβάλλοντος και βέβαια υπεράνω πάσης υποψίας»,
λέει ο ίδιος αξιωματικός.

ΗΣΥΧΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Πράγματι, όπως φέρνει στη μνήμη του ένας από τους γείτονες του θύματος, ο
τεχνικός θεάτρου κ. Σταμάτης Θάνος, τότε οι αστυνομικοί τούς κάλεσαν όλους για
να δώσουν κατάθεση στην Ασφάλεια: «Μας φέρθηκαν πολύ ευγενικά και βεβαίως μας
πήραν αποτυπώματα προφανώς, για να τα συγκρίνουν με κάποια που είχαν βρει.
Επίσης, μας ρώτησαν τι είχαμε δει εκείνες τις ημέρες και γενικότερα τη σχέση
του Κώστα με τη γειτονιά. Δυστυχώς, δεν ήμασταν σε θέση να βοηθήσουμε παρ’ ότι
θέλαμε, καθώς ο Κώστας ήταν ένας άνθρωπος ήσυχος, χαμηλών τόνων και αγαπητός
σε όλους».

Μόλις τελείωσαν με τη λεπτομερή εξέταση του χώρου, οι αστυνομικοί κατηύθυναν
τις έρευνές τους σε στέκια ομοφυλοφίλων στην Πλατεία Κουμουνδούρου, στην
Ομόνοια και στα ξενοδοχεία πίσω από το Δημαρχείο της Αθήνας: «Από τις
καταθέσεις μαρτύρων και από στοιχεία που είχαμε συλλέξει, ο Κώστας Ταχτσής
είχε θεαθεί το τελευταίο διάστημα σ’ εκείνα τα σημεία. Μιλήσαμε με κόσμο και
προσήχθησαν εκατοντάδες άτομα στην Ασφάλεια. Συζητήσαμε με ιδιοκτήτες
ξενοδοχείων της περιοχής, με ιερόδουλες και με νεαρούς που αναζητούν ερωτικούς
συντρόφους στα συγκεκριμένα στέκια».

500 ΠΡΟΣΑΓΩΓΕΣ

Παράλληλα κινητοποιήθηκε ένας «άλλος μηχανισμός» της Αστυνομίας. Δεκάδες
αστυνομικοί είχαν περάσει στις συντροφιές των νεαρών στην Πλατεία
Κουμουνδούρου και πίσω από το Δημαρχείο. Οι πληροφορίες που είχαν κατορθώσει
να συγκεντρώσουν μιλούσαν για τρία άτομα, τα οποία εκείνο το βράδυ είχαν
επισκεφθεί το σπίτι του Ταχτσή. Ο τελευταίος, ένας άνδρας, ο οποίος ­ σύμφωνα
με τις περιγραφές ­ ήταν περίπου 30 χρόνων, μελαχρινός με μουστάκι και
καλοντυμένος: «Γύρω απ’ αυτόν επικεντρώσαμε τις έρευνες. Επειδή στην περιοχή
περιφέρονταν πολλοί αλλοδαποί, στρέψαμε το ενδιαφέρον μας και σε άλλα σημεία
της Αθήνας που σύχναζαν τέτοια άτομα. Επί μήνες, μέρα και νύχτα, μία πολυμελής
ομάδα της Διεύθυνσης ασχολήθηκε αποκλειστικά με την υπόθεση. Προσήχθησαν
περισσότερα από 500 άτομα. Δυστυχώς, τα ευρήματα που είχαμε από την επιτόπια
εξέταση στο σπίτι του θύματος δεν μας βοηθούσαν σημαντικά. Έπρεπε να
απευθυνθούμε σ’ έναν μεγάλο κύκλο ανθρώπων και οι πιθανότητες ήσαν ελάχιστες,
καθώς είχαμε και έχουμε την εντύπωση ότι το έγκλημα αυτό ήταν περιστασιακό.
Γεγονός που δυσκολεύει αφάνταστα τις έρευνες για την ανακάλυψη του δολοφόνου».

Από τότε όμως, μπορεί να έχουν περάσει τόσα χρόνια, αλλά ο φάκελος Ταχτσή
παραμένει ανοιχτός. Ερευνάται ακόμη η υπόθεση και κάθε φορά που γίνεται ένα
ανάλογο έγκλημα αναμοχλεύεται και η συγκεκριμένη ιστορία.

ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ

Βέβαια ορισμένα ερωτηματικά εξακολουθούν να υπάρχουν. Σύμφωνα με την νεκροψία
του ιατροδικαστή, ο θάνατος του συγγραφέα πρέπει να επήθλθε 45 μέ 48 ώρες πριν
από την ανακάλυψη του πτώματος. Όμως οι αστυνομικές έρευνες κατευθύνθηκαν από
καταθέσεις γειτόνων που είχαν δει τον Κώστα Ταχτσή να μπαίνει στο σπίτι του
παρέα με νεαρούς λίγες ώρες πριν τον βρει νεκρό και πεσμένο στο κρεβάτι η
αδελφή του.

Είναι γεγονός πως οι φίλοι του από καιρό είχαν δει ότι ο συγγραφέας προκαλούσε
κατά κάποιο τρόπο την τύχη του με τον τρόπο ζωής του. «Ο Κώστας κάνει γκελ με
την άβυσσο», είχε πει σε ανύποπτο χρόνο ο Τσαρούχης. Άλλοι πάλι μιλούν σήμερα
για ατάκτως μαζεμένα χειρόγραφα του Ταχτσή, τα οποία βρέθηκαν στο σπίτι του.
«Δεν είχαν συνέχεια μεταξύ τους, εμφάνιζαν κενά και αναφέρονταν στο τελευταίο
του βιβλίο που κυκλοφόρησε μετά τον θάνατό του. Ίσως κάποια απ’ αυτά σκοπίμως
να είχαν εξαφανιστεί», παρατηρούν. Ορισμένοι κάνουν μάλιστα λόγο και για
άλμπουμ με φωτογραφίες γυμνών ατόμων που είχε στην κατοχή του ο συγγραφέας και
ουδέποτε βρέθηκαν.

Βέβαια η προσωπική ζωή μιας τέτοιας «ηθικής προσωπικότητας με την τεράστια
κοινωνική παρεμβατικότητα» ήταν γεμάτη ρίσκο. «Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς
πως ο Κώστας έμπαινε στο στόχαστρο προσώπων, αλλά και ατόμων από ομάδες του
κοινωνικού περιθωρίου», υποστηρίζουν φίλοι του.

Υπόθεση Ταχτσή. Για χρόνια η δολοφονία του συγγραφέα Κώστα Ταχτσή απασχολεί τις αστυνομικές αρχές

ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ του Σαββάτου 27 Αυγούστου 1988 η Ελπίδα Αρτέμη βρίσκει το πτώμα
του αδερφού της Κώστα Ταχτσή στο σπίτι του, στην οδό Τυρνάβου 26, στον Κολωνό.
Αμέσως ειδοποιεί την Αστυνομία, η οποία εξαπολύει ανθρωποκυνηγητό στην περιοχή
για την ανακάλυψη του δράστη. Ο ιατροδικαστής αποφαίνεται πως ο θάνατος του
συγγραφέα οφειλόταν σε στραγγαλισμό με τα χέρια που είχε γίνει πριν από 48 ώρες.

Το σώμα του Ταχτσή δεν έφερε κακώσεις, μόνον στο κεφάλι υπήρχαν ίχνη αίματος.
Όπως προέκυψε από τη νεκροψία, δεν είχε προβάλει αντίσταση. Από τις αναλύσεις
αίματος που έγιναν διαπιστώθηκε ότι εκείνη την ημέρα το θύμα είχε καταναλώσει
μεγάλη ποσότητα αλκοόλ. Στο σπίτι όλα βρίσκονταν σε ακαταστασία και οι
αστυνομικοί διαπίστωσαν πως είχαν κλαπεί ορισμένα αντικείμενα. Τα ευρήματα που
συγκέντρωσαν καθώς και ο τρόπος ζωής του Ταχτσή οδήγησαν τις έρευνες της
Αστυνομίας σε στέκια νεαρών εφήμερων εραστών στην ευρύτερη περιοχή. Ο φάκελος
παραμένει ανοιχτός.