Ο γιατρός και η αποστολή του

Στον συνεργάτη μας Στάθη απευθύνεται ο δρ Ανδρέας Χατζής (Αθήνα) με αφορμή
σχόλιο του «Υποβρυχίου»:«Αγαπητέ Στάθη, συγχώρησέ μου τον αυθαίρετο ενικό, που
εν τούτοις είναι πηγαίος από την πολύχρονη καθημερινή ανάγνωση των κειμένων
και απόλαυση των σκίτσων σου. Εδώ και πολύν καιρό έχω αναπτύξει έναν ιδιότυπο
­ φανταστικό ­ διάλογο μαζί σου, συμφωνώντας ή ­ τις περισσότερες φορές
ομολογώ ­ διαφωνώντας με τις απόψεις σου. Στην περίπτωση όμως του “Υποβρυχίου”
της 25.8.97 αυτά που έγραψες με πείραξαν τόσο που αποφάσισα πια να σου γράψω.

Έγραψες για “μπακάλικα” ιδιωτικά ιατρεία, για “ιδιωτικά ξενοδοχεία θανάτου”,
διαχώρισες τα ερίφια (γιατροί των Ιδιωτικών Νοσοκομείων) από τα πρόβατα
(γιατροί των Δημοσίων Νοσοκομείων) και κατηγόρησες τους πρώτους για
εκμετάλλευση των δευτέρων. Δεν μ’ ενόχλησε η ­ μερική ­ αλήθεια των παραπάνω,
όσο με εξέπληξε η απολυτότητα των απόψεων που παραπέμπουν σε κείνον τον
άκαμπτο και άκριτο διαχωρισμό σε προοδευτικούς και συντηρητικούς των
φοιτητικών μας χρόνων.

Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που οι γιατροί στην Ελλάδα είχαν την απλή
επιλογή: κρατικός λειτουργός ή ιδιώτης γιατρός. Γίναμε, βλέπεις, πολλοί! Τρεις
στους τέσσερις γιατρούς μένουν, θέλουν – δεν θέλουν, εκτός των Δημοσίων
Νοσοκομείων. Μη υπαρχούσης ουσιαστικής επιλογής, λοιπόν, η παρουσία ενός
γιατρού στο δημόσιο ή τον ιδιωτικό τομέα καθορίζεται από περιστασιακά γεγονότα
και γνωριμίες που του εξασφαλίζουν προνομιακή θέση στον έναν ή τον άλλο χώρο.

Χωρίς να ξεχνώ κάτι υπέροχους ιδιώτες συναδέλφους της περιφέρειας της Αθήνας
και της επαρχίας που προσφέρουν ουσιαστικά το σύνολο της εξειδικευμένης
πρωτοβάθμιας περίθαλψης, εγώ θα σου μιλήσω για μια σειρά νέων κυρίως γιατρών,
στην οποία περιλαμβάνεται και ο υπογράφων, που υπηρετεί στον ιδιωτικό τομέα.
Οι πιο πολλοί από αυτούς τους γιατρούς έχουν λαμπρές σπουδές στη χώρα μας και
το εξωτερικό. Στην επιστροφή τους όμως βρήκαν κορεσμένα τόσο τα
πανεπιστημιακά, όσο και τα κρατικά νοσοκομεία. Αναγκάστηκαν έτσι να ασκήσουν
την ιατρική τους σε ιδιωτικά θεραπευτήρια. Με μια διαφορά όμως, με όρους και
επίπεδο νοσοκομειακής ιατρικής των σημαντικών Κέντρων στα οποία εκπαιδεύτηκαν.
Φυσικά ασχολούνται και με την έρευνα τουλάχιστον στα μεγάλα θεραπευτήρια.
Σημαντικός αριθμός εργασιών που δημοσιεύονται ή ανακοινώνονται προέρχονται από αυτά.

Συμφωνώ ότι τα ιδιωτικά νοσοκομεία είναι κερδοσκοπικές επιχειρήσεις. Όμως
πουλάνε ξενοδοχειακές υπηρεσίες ενώ την Ιατρική περίθαλψη την παρέχουν οι
υπεύθυνοι γιατροί. Κι αν ο γιατρός πιστεύει στην αποστολή του και αγαπάει την
επιστήμη και τέχνη του θα κάνει και κει σωστά τη δουλειά του. Θα εκπλαγείς
πιθανόν να διαπιστώσεις πόσες φορές ιδιώτες γιατροί παίρνουν μειωμένη ή
καθόλου αμοιβή για τις πράξεις τους παρ’ ότι αυτή είναι η μοναδική πηγή
εισοδήματός τους.

Το “μαγαζάκι” επομένως, για μερικούς μπορεί να είναι μεράκι, προσωπική
επιστημονική τους καταξίωση ή το ατομικό τους προπύργιο στη μάχη κατά της
αρρώστιας και του πόνου.

Πολλοί από μας θα θέλαμε να εργασθούμε στο πανεπιστήμιο ή σε Δημόσια
Νοσοκομεία. Το πρώτο είναι πρακτικά αδύνατον. Όσο για το δεύτερο ο υπολογισμός
της ποσοτικής προϋπηρεσίας, που είναι το μόνο, ουσιαστικά, αντικειμενικό
κριτήριο για την πρόσληψη, καταγράφεται σε αναλογία 4:1 υπέρ των ήδη
υπηρετούντων στο ΕΣΥ. Όσο για τη Βάσω Αποστολοπούλου, να είσαι σίγουρος αν
ποτέ επιχειρούσε να έλθει στην Ελλάδα το πιθανότερο θα ήταν να εργαζόταν μαζί
μας, γιατί ακόμα και γι’ αυτήν το Ελληνικό Πανεπιστήμιο θα ήταν δύσκολο έως
αδύνατον ν’ ανοίξει. Κι ένα τελευταίο για όλους εκείνους τους συναδέλφους μου
που όλα τους φταίνε και δεν μπορούν ­ δήθεν ­ να αποδώσουν και ουσιαστικά
αργούν. Ας κάνουν αυτό που ξέρουν πρώτα και οι καλύτερες συνθήκες θα ‘ρθουν
όταν η κοινωνία αποδεχθεί την ανάγκη τους και απαιτήσει τη δημιουργία τους.

Αυτά είχα να σου πω, και το μόνο που σου ζητώ είναι για μια φορά και συ να
προσχωρήσεις στον φανταστικό μας διάλογο.

Γειά σου, λοιπόν, και συνέχισε τα όμορφα σκίτσα σου.

ΥΓ: Επί τη ευκαιρία, θεωρώ το σκίτσο που έκανες για τον θάνατο του Ανδρέα
Παπανδρέου το καλύτερό σου ­ μέχρι τώρα φυσικά! Το έχω φυλάξει. Μπράβο για την
έμπνευση και εύγε για την ψυχή σου!».