Η λάμψη έγινε παγίδα

Μαζί με εκατομμύρια άλλους Αμερικανούς, η Καμίλ Πάλια έμεινε ξάγρυπνη τη νύχτα
του 1981 για να παρακολουθήσει τον παραμυθένιο γάμο της Νταϊάνας Σπένσερ, με
τον μελλοντικό βασιλιά της Αγγλίας.

ΧΡΟΝΙΑ αργότερα, έγραψε στο περιοδικό «Νιου Ριπάμπλικ» ένα σημαντικό άρθρο για
την «Νταϊάνα κυνηγό», το οποίο ο χρονικογράφος της βρετανικής βασιλικής
οικογένειας Άντριου Μόρτον εγκωμίασε ως την πρώτη σοβαρή θεώρηση της
αυξανόμενης πολιτισμικής σημασίας της πριγκίπισσας. Η Πάλια συνέχισε
παρουσιάζοντας ένα γεμάτο σεβασμό τηλεοπτικό αφιέρωμα στην Νταϊάνα (στο Κανάλι
4 της βρετανικής τηλεόρασης) σε μια εποχή που οι «πληροφορημένοι» θεωρούσαν
την πριγκίπισσα στην καλύτερη περίπτωση ελαφρόμυαλη και στη χειρότερη
επικίνδυνη. Τις τελευταίες 24 ώρες, η Πάλια τις πέρασε και πάλι καθηλωμένη
μπροστά στην τηλεόρασή της, αλλάζοντας κανάλια, παρακολουθώντας τα δελτία
ειδήσεων και τις ατέλειωτες επαναλήψεις των εικόνων, στις οποίες η
κατεστραμμένη Μερσεντές απομακρύνεται από το τούνελ στον Σηκουάνα. Ο Άντριου
Ρος του «Salon» μίλησε με την Πάλια για τον τραγικό θάνατο της Νταϊάνας.

ΕΡ.: Ποια ήταν η ουσία της γοητείας της Νταϊάνας;

ΑΠ.: Η Νταϊάνα ήταν ένα νέο είδος γυναίκας, που έκανε την εμφάνισή του σε μια
εποχή που ο φεμινισμός φαινόταν να έχει επαναπροσδιορίσει τη γυναίκα ως τη
λευκή μεσοαστή επαγγελματία με τον χαρτοφύλακα. Ήταν η δροσιά της, η
θηλυκότητά της, η επιθυμία της για γάμο και για παιδιά, η λάμψη της.

ΕΡ.: Πόσο σημαντική ήταν η λάμψη της; Στην αρχή έμοιαζε μάλλον με
ένα αδέξιο κοριτσόπουλο.

ΑΠ.: Επικοινωνούσε με το σώμα της. Κατάφερε να κάνει τον κόσμο να την
ερωτευθεί μόνο με τη γλώσσα του σώματός της. Είχε εκπαιδευτεί ως χορεύτρια. Οι
κινήσεις του σώματός της και η χάρη της και το στυλ της, ο τρόπος της να
βγαίνει από τα αυτοκίνητα, να φαίνεται υπέροχη με τα ρούχα που φοράει. Και την
παρακολουθήσαμε να εξελίσσεται τόσο γρήγορα από ένα ντροπαλό, δροσερό αγγλικό
τριαντάφυλλο σε μια εκλεπτυσμένη βασίλισσα της γοητείας.

ΕΡ.: Υπήρξε κάποια στιγμή που το ασχημόπαπο έγινε κύκνος;

ΑΠ.: Την πρώτη φορά που εμφανίσθηκε δημοσίως με τον Κάρολο μετά τον γάμο τους,
φορούσε εκείνο το υπέροχο μαύρο φόρεμα χορού με το μεγάλο ντεκολτέ ­ για το
οποίο μάθαμε αργότερα ότι προκάλεσε φρίκη στον Κάρολο. Βγήκε από το αυτοκίνητο
και ήταν αυτοί που τραβούσαν φωτογραφίες από πάνω, καθώς ανέβαινε τη μεγάλη
σκάλα της όπερας και είδαμε εκείνο το υπέροχο στήθος να ξεχειλίζει από το
φόρεμα. Η ρήξη με την εικόνα της ντροπαλής παρθένας ήταν κάθετη. Εκείνη ήταν η
στιγμή που είδαμε για πρώτη φορά την ικανότητά της να χειρίζεται το χάρισμά
της και να φλερτάρει με τα παγκόσμια μέσα ενημέρωσης με τον τρόπο, που μόνο
μεγάλοι σταρ του Χόλιγουντ και δημοφιλείς μουσικοί έχουν καταφέρει να κάνουν ­
η Μαντόνα, φυσικά, καθώς και η Ντίτριχ. Ο Τύπος έγινε σύμμαχός της εναντίον
του σχολαστικού και παλαιών αρχών βρετανικού κατεστημένου. Εκτοπίσθηκε από
τους γραφειοκράτες και τον οίκο των Ουίνδσορ, κι έτσι στράφηκε προς τα μέσα
ενημέρωσης για να βγάλει προς τα έξω την άποψή της και να κάνει αισθητή την
προσωπικότητά της. Η παγκόσμια σκηνή των μέσων ενημέρωσης έγινε η λεωφόρος της
έκφρασής της.

ΕΡ.: Υπήρξε όμως ένα τίμημα.

ΑΠ.: Ναι, άφησε το τζίνι να βγει από το μπουκάλι, το οποίο μετά την
κατασπάραξε, και τελικά οδήγησε σ’ αυτή την καταστροφή. Όταν έγραψα στο «Νιού
Ριπάμπλικ» πως η «Νταϊάνα κυνηγός» βρισκόταν τώρα παράλυτη στο στόχαστρο του
κόσμου, αισθανόμουν ότι είχε μπροστά της μπελάδες και πράγματι άρχισε να κάνει
πράγματα εκτός ελέγχου.

ΕΡ.: Πότε;

ΑΠ.: Πιστεύω πως αυτό ήταν πολύ ξεκάθαρο τα δύο τελευταία χρόνια, όταν είδαμε
μια σειρά κακών εκτιμήσεων ­ μία από τις πιο κακές ήταν ότι εμπιστεύθηκε τη
ζωή της και την ασφάλειά της σ’ αυτό το απόβρασμα τον Ντόντι Φαγιέντ και τους
ανθρώπους γύρω του, που είναι όλοι ανίκανοι, βλάκες. Στο κάτω κάτω, κάτω από
τη φροντίδα τους βρισκόταν όταν έγινε αυτή η σύγκρουση.

ΕΡ.: Καθώς άλλαζε, άλλαξαν και τα αισθήματά σας απέναντί της;

ΑΠ.: Ναι. Πίστευα ότι, εφόσον δέχθηκε την ευθύνη να είναι η μητέρα του
μελλοντικού βασιλιά της Αγγλίας, αυτή η αυτοανάπλαση δεν θα εξακολουθούσε να
είναι ο στόχος της. Και αισθάνθηκα ότι άρχιζε μια ταλάντευση που τη ζάλιζε,
ανάμεσα στον γρήγορο τρόπο ζωής του ευρωπαϊκού «καλού κόσμου» και τις πολύ
επιδεικτικές εκδηλώσεις φιλανθρωπίας της. Εδώ υπήρχε κάτι που έμοιαζε όλο και
πιο τεχνητό. Έχει μια αυθεντικά ανθρώπινη επαφή με τον κόσμο, και όταν άρχισε
εκείνες τις αποστολές ευσπλαχνίας έμοιαζε να τις αισθάνεται πραγματικά. Αλλά,
καθώς ο καιρός περνούσε, αισθανόμουν ότι υπήρχε μια όλο και μεγαλύτερη
θεατρικότητα ή ακαμψία ­ και απελπισία ­ σ’ αυτό το γιο-γιο το οποίο ξεκίνησε.

ΕΡ.: Τι θα μπορούσε να είχε κάνει διαφορετικά;

ΑΠ.: Προσωπικά πιστεύω ότι μόλις χώρισε από τον Κάρολο, θα μπορούσε να είχε
απαλλαγεί από τα ΜΜΕ κάνοντας πιο μετρημένη ζωή. Αν είχε συμπεριφερθεί μ’ έναν
πολύ μετρημένο και αξιοπρεπή τρόπο, ο κόσμος θα είχε συνεχίσει να ενδιαφέρεται
για εκείνη, αλλά δεν θα είχαμε αυτή την τρελή εμμονή. Φαίνεται σαν να πίστευε
ότι θα μπορούσε να σταματήσει τη φρενίτιδα των ΜΜΕ, σαν με κάποιο μαγικό
ξόρκι, λέγοντας απλώς τις λέξεις: «Εντάξει, τέλειωσα μ’ όλα αυτά, όλο αυτόν
τον καιρό σάς έκανα να με κυνηγάτε, τώρα το κυνήγι τελείωσε». Άρχισε να χάνει
το μεγάλο χάρισμά της. Κάποτε είχε πει πως μια δουλειά που σε γεμίζει είναι
καλύτερη από έναν άνδρα για να δώσει νόημα στη ζωή σου. Θα ήθελα να είχε
ακολουθήσει αυτό τον δρόμο, γιατί πιστεύω ότι το τέλος της ήταν πολύ ανάξιό
της ­ να πεθάνει στο αυτοκίνητο ενός ζιγκολό πλεϊμπόι τρεπόμενη σε φυγή από το Ριτς.