Άλλο άρρωστος, άλλο ληστής

Αρρώστιας συνέπειες. Μια γλάστρα βασιλικός, η ειδοποίηση της τράπεζας και ο «ληστής της ΕΥΔΑΠ» παιδί, είναι πια η ζωή της μάνας του Δημήτρη Παπαδημητρίου…

Κάθεται ολομόναχη. Έξω, στο λιλιπούτειο μπαλκονάκι των δύο δωματίων όπου
μένουν. Η Ελευθερία Παπαδημητρίου και οι δύο της γιοι. Ο Γεράσιμος και ο
Δημήτρης. Τα πόδια της πρησμένα. Περιμένει τους τοκογλύφους να της χτυπήσουν
την πόρτα. Δίπλα στο γλαστράκι με τον βασιλικό, οι ειδοποιήσεις των τραπεζών
σωρεύονται. Τα μάτια της πέφτουν πάνω στην εφημερίδα, διπλωμένη πάντα δίπλα
της, στο τραπέζι. «Δημήτρης Παπαδημητρίου: ο ληστής της ΕΥΔΑΠ» διαβάζει, και
αρχίζει να κλαίει…

Εκείνη την ημέρα, Τετάρτη 13 του περασμένου μήνα, δεν υπήρχε κανένα σημάδι που
να προμηνύει «την τρέλα που έπιασε το παιδί μου. Τη “θολωμένη” στιγμή που μας
κατέστρεψε, μας διέλυσε μέσα σε μόλις ένα τέταρτο της ώρας», θυμάται η κ.
Ελευθερία, που έχασε τον άνδρα της πριν από περίπου τέσσερα χρόνια.

ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΙ

Εκείνη την ημέρα, λοιπόν, η βασανισμένη γυναίκα είχε μόλις μάθει ότι πάσχει
από καρκίνο, «αλλά, δεν με βάραινε όσο νομίζετε. Είχα άλλες, πολύ πιο σοβαρές
σκοτούρες στο μυαλό μου: Τον μεγάλο μου γιο, τον Δημήτρη», ο οποίος, ημέρα με
την ημέρα γινόταν πιο απρόσιτος και πιο πιεσμένος, «χαμένος, θαρρείς, στον
δικό του φοβισμένο και θλιμμένο κόσμο». Των ψυχολογικών διαταραχών και των
ολοένα και περισσότερων χρηματικών οφειλών. Σε τράπεζες και τοκογλύφους. Και η
μάνα του παρακολουθούσε τον επικίνδυνο κατήφορο και την επικείμενη κατάρρευση,
μην μπορώντας να κάνει τίποτε. «Παιδί μου, Δημήτρη μου», του έλεγε. «Τι
συμβαίνει; Τι να κάνουμε; Δεν καταλαβαίνω, Δημήτρη. Μίλα μου. Κάτι κακό
φοβούμαι ότι θα γίνει…».

Και έγινε. Ο «Δημητρός» της, ευσυνείδητος και πράος υπάλληλος της ΕΥΔΑΠ, σ’
ένα «διάλειμμα» που έκανε από τη δουλειά του, «πετάχτηκε» στην απέναντι από
την εργασία του τράπεζα. Εκεί, με την απειλή ενός όπλου – παιχνιδιού, άρπαξε
πέντε εκατομμύρια και εξαφανίσθηκε. Πηγαίνοντας ακριβώς απέναντι, στην ΕΥΔΑΠ,
όπου άφησε και το μηχανάκι του… Η συνέχεια ήταν δεδομένη. Με μαθηματική
ακρίβεια, δεκαπέντε λεπτά αργότερα, η Αστυνομία είχε εισβάλει στην ΕΥΔΑΠ,
συλλαμβάνοντας τον 33χρονο υπάλληλο, ο οποίος προχωρούσε, κοιτάζοντας χαμένος
τις χειροπέδες στα χέρια του. Περπατώντας σαν σε όνειρο. Ή εφιάλτη…

Η κ. Ελευθερία κρατάει σφιχτά στην αγκαλιά της τη φωτογραφία του Δημήτρη, από
τα πρώτα παιδικά του χρόνια. «Εγώ φταίω», σιγοψιθυρίζει, «δεν έπρεπε να τον
αφήσω τότε… Αλλά πώς να έκανα;». Και τότε ξεσπάει σαν χείμαρρος η ιστορία,
που θα μπορούσε να ανήκει και σε «μελό» ταινία παλιού κινηματογράφου…

ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ

Ο Δημήτρης ήταν μόλις δέκα ετών όταν η μητέρα του εισήχθη επειγόντως στο
νοσοκομείο, με ακατάσχετη αιμορραγία και καλπάζουσα κατάθλιψη, ύστερα από μία
έκτρωση «που με μακέλεψε», λέει. Ο Γεράσιμος ήταν τότε μωρό ­ τον ανέλαβε η
γιαγιά του και τον πήρε σπίτι της. Ο Δημήτρης παρέμεινε μαζί με τον πατέρα
του. Ο οποίος έλειπε συνέχεια στη δουλειά, αφήνοντας τον Δημήτρη ολομόναχο…
Η κατάσταση χειροτέρευε διαρκώς, για τέσσερα χρόνια, οπότε η κ. Ελευθερία
γύρισε στην οικογενειακή στέγη. Με διαλυμένα νεύρα και μία κατάθλιψη, που
έκτοτε δεν την άφησε. «Βρήκα τον Δημήτρη μεταμορφωμένο. Δεν μιλούσε πια, δεν
γελούσε. Και ο κύκλος της θλίψης άνοιγε για όλους μας…».

Επιληπτικές κρίσεις του Δημητρη, μανιοκατάθλιψη και νευρώσεις έγιναν πλέον η
καθημερινότητα της οικογένειας. Για «ψυχολογικές αιτίες» πήρε απαλλακτικό από
τον Στρατό. Ως «άτομο με ειδικές ανάγκες» προσελήφθη και στην ΕΥΔΑΠ, όπου ο
πατέρας του είχε εργασθεί ολόκληρη τη ζωή του. Εκεί, ο νεαρός Δημήτρης «άφησε
εποχή» με τον συνεσταλμένο, ευγενικό και απόμακρο αέρα του. Και κάπου τότε,
«τα πράγματα έμοιασαν ότι άρχιζαν να φτιάχνουν και για μας», λέει η κ.
Ελευθερία. «Μπορεί ο Δημήτρης να παρέμενε “κλειστός” και απρόσιτος. Αλλά είχε
διάθεση για ζωή. Μία λαχτάρα, που ήταν όμως ήρεμη»…

ΣΤΟ ΚΑΖΙΝΟ

Μέχρι που μία νύχτα του Ιουλίου, πριν από δύο χρόνια, ξεκίνησε η αντίστροφη
μέτρηση… Για μεγάλη χαρά, τότε, του συνεσταλμένου Δημήτρη, μία μικρή παρέα
συναδέλφων, όπως λέει η μάνα του, τον «αγκάλιασε». Παρασύροντάς τον, κάθε
νύχτα σχεδόν, στα καζίνο. «Δεν μου έλεγε πού πήγαινε», θυμάται η κ. Ελευθερία,
«ήταν σαν τρέλα να τον είχε πιάσει. Δεν τον ενδιέφερε τίποτε στη ζωή του πια.
Άρχισε να αλλάζει τρόπο ζωής. Παλιά ποτέ δεν ξενυχτούσε. Από εκείνο τον καιρό
άρχισε να βγαίνει κάθε νύχτα. Πολύ αργά. Πήγαινε στο καζίνο». Τα ισχυρά
ψυχοφάρμακα που έπαιρνε διαρκώς δεν του επέτρεπαν να αντισταθεί.

Η μάνα βουρκώνει. «Και έχανε συνέχεια στο καζίνο. Καταχρεώθηκε σε τρεις
τράπεζες. Έμπλεξε σε κυκλώματα τοκογλύφων. Ξεπουλήσαμε τα πάντα. Και ο
Δημήτρης και ο Γεράσιμος εργάζονταν για να ξεπληρώνουν τα χρέη από ετούτη την
“αρρώστια” του… Καταστραφήκαμε όμως. Τον Δημήτρη τον έτρωγαν οι τύψεις, που
έφερε ετούτη τη συμφορά στα κεφάλια μας. Δεν μπορούσε να κοιμηθεί… Αλλά
συνέχιζε να παίζει. Και να χάνει…». Η κ. Ελευθερία σταματάει. «Μέχρι που τα
χρήματα στέρεψαν τελείως. Τα χρέη έτρεχαν και γιγαντώνονταν. Ο Δημήτρης έφθασε
σε πλήρη απόγνωση. Έκανε απόπειρα αυτοκτονίας. Τελευταία στιγμή τον προλάβαμε.
Και τώρα… αυτό».

«Ντρέπομαι την κοινωνία γι’ αυτό που έκανε ο Δημήτρης», λέει σκύβοντας το
κεφάλι της η κ. Ελευθερία, «αν ήταν όμως καλά, δεν θα συνέβαινε αυτό. Πρέπει
να το καταλάβουν όλοι αυτό. Μην τον καταστρέψουν… Ο θείος του δεν θέλει να
τον ξέρει. Λέει, “αφού το έκανε αυτό το πράγμα, τελείωσε”. Μα, πώς “τελείωσε”;
Ο Δημήτρης μου δεν θα μπορούσε να πειράξει μύγα. Όχι να τον λένε εγκληματία.
Άλλο άρρωστος. Άλλο ληστής».

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΑΘΕΙ

Η ταλαιπωρημένη γυναίκα σηκώνεται, μπαίνει μέσα, να κρύψει τα δάκρυα που την
πλημμυρίζουν. «Είμαι άρρωστη. Τις περισσότερες ημέρες δεν έχω ούτε ψωμί να
φάω. Ας μην έχω. Να σωθεί απλώς το παιδί μου μ’ ενδιαφέρει. Να μην μπει
φυλακή. Να μείνει στο Ψυχιατρείο Κορυδαλλού, που τον έχουν προσωρινά τώρα,
γιατί πάλι αρρώστησε. Δεν μπορεί, δεν πρέπει να χαθεί έτσι, για πάντα, το
παιδί μου. Δεν είναι καλά. Αν δεν τον καταλάβουν και τον βάλουν φυλακή, θα τον
καταστρέψουν.

Θα πεθάνει. Αυτή τη “ληστεία” την έκανε σαν αυτοκτονία. Για να ξεφύγει από τον
έναν εφιάλτη, δημιούργησε άλλον. Νόμιζε ότι έτσι θα κρυφθεί. Θα χαθεί. Τώρα
όμως “ξύπνησε”. Συνειδητοποίησε. Και δεν θέλει άλλο να ζήσει…».

ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ έρχονται, με συντριπτική πλειοψηφία, πρώτες σε προτίμηση όλων όσοι
αποφασίζουν να διαπράξουν… ληστεία, σε σχέση με τον υπόλοιπο δημόσιο ή
ευρύτερο δημόσιο τομέα. Και όλο και λιγότερες από αυτές τις ληστείες εξιχνιάζονται…

Αυτά τα συμπεράσματα προκύπτουν από πρόσφατες στατιστικές της Ελληνικής
Αστυνομίας που διεξήχθησαν για το 1996, και από την αρχή του 1997 ώς τις 18
Αυγούστου αυτού του έτους. Σύμφωνα με τα στοιχεία λοιπόν την τελευταία διετία
οι ληστείες και απόπειρες ληστείας τραπεζών στη χώρα μας ξεπερνούν το 75% των
ληστειών με στόχο δημόσιους οργανισμούς και υπαλλήλους (τράπεζες, ΕΛΤΑ, ΟΤΕ,
ΔΕΗ, ΟΑΕΔ, ταχυδρομικούς διανομείς). Έτσι το 1996 σε συνολικά 38 ληστείες σε
οργανισμούς του δημόσιου τομέα 33 από αυτές έγιναν σε τράπεζες, ενώ τους οκτώ
πρώτους μήνες του 1997 στις 23 ληστείες που πραγματοποιήθηκαν 16 στρέφονταν
κατά τραπεζών.

Αντίθετα όμως με τον αριθμό των ληστειών ­ που ώς σήμερα μοιάζει να μειώνεται
­ οι ληστείες που εξιχνιάστηκαν μειώνονται φέτος σχεδόν κατά το ήμισυ.

Πέρυσι συνολικά το 42% των ληστειών εξιχνιάστηκε, ενώ φέτος μόλις ένα 26% των
ληστειών.

Ειδικά μάλιστα για τις ληστείες σε τράπεζες που εξιχνιάστηκαν σημειώνεται
ακόμη μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ των δύο ετών. Το 1996 το 45,5% των ληστειών σε
τράπεζες εξιχνιάστηκαν ενώ φέτος μονάχα ένα «φτωχό» 25%…