Planespotting «Κυνηγοί» σιδερένιων… πουλιών

Με το τηλεσκόπιο, «που φέρνει την εικόνα 45 φορές πιο κοντά» ο 17χρονος spotter από το Μάντσεστερ παρατηρεί τ’ αεροπλάνα. «Όχι, δεν θα επισκεφθεί την Ακρόπολη με τους γονείς του σήμερα»

Μια πιτσιρίκα κολυμπάει στη γαλάζια πισίνα, δίπλα της μια κυρία κάνει την
ηλιοθεραπεία της και κάτω από την καλαμοσκεπή του ρουφ-γκάρντεν μια παρέα
ετοιμάζεται για ένα ελαφρύ μεσημεριανό με παγωμένη μπίρα. Όμως, «γι’ αυτούς»
όλες αυτές οι «κοινότυπες» καλοκαιρινές δραστηριότητες είναι αδιάφορες. Το
δικό τους πάθος τους κρατάει ντυμένους μέσα στο ήλιο, με το αυτί στο σκάνερ,
τα μάτια στον ουρανό και το χέρι στο πολύτιμο σημειωματάριο και τους
τηλεφακούς. Σσσσσ… Αν τους δείτε μην τους μιλήσετε. Ειδικά την ώρα που
περνάει αεροπλάνο. Κάνουν… planespotting στη Γλυφάδα, το πιο ποθητό
παρατηρητήριο αεροπλάνων στο κόσμο!

ΟΠΟΙΟΣ βρέθηκε χθες στο ρουφ-γκάρντεν του ξενοδοχείου «Εμμαντίνα», θα είδε
τον 17χρονο Άντριου να πετάγεται σαν ελατήριο κάθε φορά που ακουγόταν ο
θόρυβος των κινητήρων του αεροπλάνου που πλησίαζε και τον Ηλία με το Γιώργο να
αιχμαλωτίζουν με τους τηλεφακούς τους τα μοντέλα που λείπουν από τη συλλογή
τους. Οι τελευταίοι, έχοντας «πλάτη» τη λαχταριστή πισίνα που στραφτάλιζε κάτω
από τον ήλιο των 34 βαθμών. Όποιος έτυχε να πιει το καφεδάκι του όμως στον
ίδιο χώρο δυο βδομάδες νωρίτερα, θα είχει την ευκαιρία ν’ απολαύσει ένα
ολόκληρο γκρουπ από «plane-spotters», οι οποίοι ήρθαν για τον σκοπό αυτό από
την Αγγλία.

Το σπορ της παρατήρησης αεροπλάνων φαίνεται πως κερδίζει έδαφος έναντι αυτών
των τρένων. Το trainspotting παραδίδει τα σκήπτρα στο planespotting και
κερδίζει ήδη χιλιάδες φανατικούς σ’ όλο τον κόσμο. Ακόμα δεν έχουν προλάβει να
διοργανώσουν το παγκόσμιο συνέδριό τους, αλλά είναι πλέον βέβαιο πως η Αθήνα
θα είχε τη νίκη στο… τσεπάκι της. Η ύπαρξη του συγκεκριμένου ρουφ-γκάρντεν
προσφέρει μοναδική θέα στο ιπτάμενο αντικείμενο του πόθου, αφού όταν ο αέρας
προσφέρεται, όλα τα αεροπλάνα απο-προσγειώνονται από την περιοχή της Γλυφάδας,
περνώντας διακόσια μέτρα μακριά από τα αχόρταγα μάτια των σπότερς. Κι όταν
λέμε αεροπλάνα, δεν εννοούμε μόνο «τα γνωστά του στόλου της Ολυμπιακής, αλλά
αεροπλάνα σπάνια, από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και ιδιωτικά, που δεν τα
βλέπεις εύκολα στα διεθνή αεροδρόμια του Λονδίνου ή της Νέας Υόρκης».

Ο 17χρονος δεν αποχωρίζεται δύο πράγματα στη ζωή του: τη φανέλα της
Μπλάκμπερν, («yes, yes Donis is a good player») και το πολύτιμο κόκκινο βιβλίο
με τον στόλο όλων των αεροπορικών εταιρειών του κόσμου. Στις σελίδες του ο
Άντριου, που ξεκίνησε το σπορ από εφτά χρονών παιδί μαζί με τον πατέρα του,
Τζον Πιπλς, υπογραμμίζει με κόκκινο στιλό τα αεροπλάνα που έχει δει. Μέχρι
στιγμής στη προσωπική συλλογή του φιγουράρουν 5.000-6.000 πετούμενα. Από Ο.Α.,
όπως διαπιστώσαμε ιδίοις όμμασι, του λείπουν μόνο τρία.

Η οικογένεια έφτασε πρόσφατα από το Μάντσεστερ στην Αθήνα για διακοπές. Που
λέει ο λόγος, βέβαια! Ο μπαμπάς, παλιός trainspotter, παρότρυνε τον γιο του να
ασχοληθεί με την παρατήρηση των αεροπλάνων «γιατί είναι ανεξάντλητη ενασχόληση
σε σύγκριση με τα τρένα». Η οικογένεια έχει επισκεφτεί μέχρι στιγμής το
αεροδρόμιο του Λονδίνου (φυσικά), του Χονγκ Κονγκ, του Μαϊάμι, του Λος
Αντζελες, της Κοπεγχάγης και της Φρανκφούρτης. Η μαμά, Σάντρα, συμβιβάζεται
πια ζητώντας «τουλάχιστον το ξενοδοχείο όπου μένουν να έχει πισίνα και να
υπάρχει ένα γκολφ κοντά». Α, η οικογένεια διαμένει δυο μίλια μακριά από το
αεροδρόμιο του Μάντσεστερ και φυσικά όλοι είναι μέλη του τοπικού συλλόγου, που
αριθμεί περί τα 2.000 μέλη και διοργανώνει ετήσιο συνέδριο και εκδρομές στ’
αεροδρόμια του κόσμου.

Οι Έλληνες «plane spotters» προτιμούν, εκτός από σημειώσεις, να κρατούν και φωτογραφικό αρχείο των αεροπλάνων

ΓΙΑ ΝΑ φωτογραφίσει το MD11 της VASP χρειάστηκε να ξοδέψει 50.000 δραχμές σε
ταξί ανεβοκατεβαίνοντας τη διαδρομή Πατήσια – Γλυφάδα. Χρειάστηκε να ξυπνήσει
χαράματα, από τις 6 το πρωί, αλλά ήταν άτυχος γιατί το αεροπλάνο έχει ήδη
προσγειωθεί. Όμως δεν το έβαλε κάτω. Με κίνδυνο να βρει τον μπελά του από τους
αστυνομικούς που περιπολούν γύρω από το αεροδρόμιο, πλησίασε κοντά στα σύρματα
με τη φωτογραφική του μηχανή κι επιτέλους τα κατάφερε. «Άξιζε τον κόπο», λέει
ευχαριστημένος ο 28χρονος Ηλίας.

Οι Έλληνες plane spotters δεν είναι πολλοί, έχουν όμως πάθος που περισσεύει.
Και παλεύουν για το αγαπημένο τους χόμπι υπό συνθήκες πραγματικά αντίξοες.
«Ενώ στο εξωτερικό έχουν συλλόγους, επικοινωνούν με τις αντίστοιχες αρχές στα
αεροδρόμια όλου του κόσμου, τους επιτρέπουν την πρόσβαση ακόμα και στην πίστα,
τους δίνουν υλικό, εδώ σ’ εμάς σε κάνουν να νιώθεις σαν να παρανομείς».

Ο Ηλίας εργάζεται ως φωτογράφος, αλλά διαθέτει τουλάχιστον δυο τρεις φορές την
εβδομάδα από ένα οχτάωρο για το πάθος του. Χθες δεν ήταν εποικοδομητική μέρα,
γιατί το μεσημέρι άλλαξε ο αέρας και τ’ αεροπλάνα απογειώνονταν και
προσγειώνονταν από την πλευρά του Αιγάλεω. «Υπάρχει ένας δρόμος κοντά στην
Αλίμου που πηγαίνουμε, αλλά μια φορά οι γείτονες φώναξαν την αστυνομία γιατί
νόμιζαν ότι φωτογραφίζαμε τα σπίτια τους. Με τέτοιες συνθήκες τι να κάνεις;».

Έπειτα από λίγη ώρα στην παρέα των παρατηρητών προστίθεται και ο Γιώργος
Τσιάλτας, επαγγελματίας χειριστής αεροσκαφών. Με τις δικές του φωτογραφικές
μηχανές και το ίδιο μεράκι, ασχολείται από το ’91 πλουτίζοντας τη συλλογή του.
«Έχουμε τρέλα με τα αεροπλάνα, αλλά δεν τα παρατηρούμε απλώς να πετούν», λέει
προσπαθώντας να μας εξηγήσει τα κίνητρα ενός plane spotter. «Μας ενδιαφέρουν
τα πάντα για τα αεροπλάνα. Πότε και πού κατασκευάστηκαν, για ποια εταιρεία
πετούν, σε ποια πουλήθηκαν μετά, μας ενδιαφέρει η ιστορία και η τεχνολογία
τους. Πιστεύω πως είναι συναρπαστικά».

Στέκεται δίπλα στην πισίνα με τη μηχανή στο χέρι, έτοιμος αν δει «κάτι καλό».
Με τον φακό του έχει στοχεύσει ένα Boing 707-138Β. «Αυτό δεν είναι της
γραμμής, είναι VIP», μας πληροφορεί δευτερόλεπτα αργότερα. Ο Γιώργος έχει
ταξιδέψει για να φωτογραφίσει αεροπλάνα και στο εξωτερικό. «Το αεροδρόμιο του
Μαϊάμι έχει πολύ ενδιαφέρον, γιατί έχει πολλά που λείπουν από εμάς», λέει με
νοσταλγία. Στο αρχείο του βρίσκονται αυτή τη στιγμή 300 φιλμ «άκοπα ακόμα» και
περίπου 9.000 φωτογραφίες.