[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΟΙ ΠΑΛΑΙΟΙ το έλεγαν στους νεώτερους: «Το νου σας, η πόλη είναι ξεμυαλίστρα.
Σου αλλάζει τα μυαλά στο πι και φι… Εσύ μην ξεχνάς τους δικούς σου και το
χωριό σου». Τα χρόνια πέρασαν, οι πόλεις (καμιά δεκαριά όλες κι όλες)
γιγαντώθηκαν ενώ τα χωριά (μαζί και οι συμβουλές) ξεθώριασαν. Οι πόλεις
απέκτησαν το προνόμιο να ζουν περίπου 11 μήνες τον χρόνο, ενώ τα χωριά και
μόλις τα τελευταία χρόνια ζουν, με το ζόρι, έναν μήνα τον χρόνο. Τα παιδιά που
μεγάλωσαν στο χωριό αλλά ζουν στην πόλη εφάρμοσαν κάπως στρεβλά το δεύτερο
ήμισυ της πατρικής συμβουλής. Έτσι, η «σκέψη στο χωριό» μεταφράστηκε στην
καλύτερη περίπτωση στην ασφαλτόστρωση του δρόμου που θα οδηγήσει το καταλυτικό
Ι.Χ. από την πόλη στα πέτρινα καλντερίμια του χωριού. Βλέπετε, θέλουμε το
χωριό μας να μείνει ίδιο κι απαράλλαχτο με αυτό των παιδικών μας χρόνων! Έτσι,
όλα αυτά τα χρόνια, τα τρισεκατομμύρια επενδύονται στις λίγες πόλεις και μόλις
μερικά ψίχουλα στην ύπαιθρο, που ο εγωισμός όλων όσοι ζούμε στο άστυ τη θέλει
καθηλωμένη στην προηγούμενη εικοσαετία. Αλλά ξαφνικά ­ χάρη στον «Καποδίστρια»
­ ανακαλύψαμε πόσο ωραία είναι η ζωή στα μικρά χωριά… Ξεχάσαμε τους έρημους
χειμώνες, τους γέρους που πεθαίνουν αβοήθητοι, τα παιδιά που ξενιτεύονται για
το σχολείο, τη βουβαμάρα του φθινοπωρινού απογεύματος, την πολιτιστική
κυριαρχία της «Λάμψης»… Τα ξεχνούμε όλα αυτά, κυρίως εμείς οι ετεροδημότες,
και πυκνώνουμε τις τάξεις αυτών που φωνάζουν «κάτω τα χέρια από την κοινότητά
μας». Διότι αν πιστέψει κανείς τα επιχειρήματα όλων αυτών των κινητοποιήσεων
εναντίον του «Καποδίστρια», δεν μπορεί παρά να δεχθεί ότι έχει ξεσηκωθεί η
ευτυχισμένη (!) ύπαιθρος, που τώρα χάνει τα προνόμιά της. Όσο για τις «ρίζες»
και αλλά παρόμοια, καλύτερα να ακούσει κανείς τους νέους στην επαρχία που
μόλις πατήσουν τα 18 έχουν ήδη βάλει το ένα πόδι στον δρόμο προς την πόλη.Πού
ζει, λοιπόν, σήμερα ο Μαυρομιχάλης;