Επετηρίδα ή… θάνατος

Οι αδιόριστοι. Οι κ.κ. Β. Αρβανίτης, Π. Σάμιος και Α. Λουκόπουλος (από δεξιά) εργάζονται 5 χρόνια ως αναπληρωτές, περίμεναν να διοριστούν σε 1-2 χρόνια ύστερα από υπερδεκαετή αναμονή και τώρα αγωνιούν για το μέλλον

Επετηρίδα ή… θάνατος! Το σύνθημα είναι υπερβολικό, ακούστηκε και αυτό πάντως
από αδιόριστους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι μάλιστα αποφάσισαν χθες να οξύνουν
τους τόνους της αντίδρασής τους για την κατάργησή της.

Οι αδιόριστοι εκπαιδευτικοί σχεδιάζουν αποκλεισμό της Βουλής την ημέρα που το
νομοσχέδιο θα κατατεθεί προς ψήφιση, καταλήψεις Διευθύνσεων Πρωτοβάθμιας και
Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη, τη μέρα της
επίσκεψης του Πρωθυπουργού στη Διεθνή Έκθεση.

Γιατί όμως αντιδρούν τόσο έντονα στην κατάργηση ενός συστήματος που τους
«ταλαιπωρεί» εδώ και 70 χρόνια; Γιατί συμπεριφέρονται ως εξτρεμιστές κι
εφορμούν στο υπουργείο Παιδείας; Τρεις αδιόριστοι εκπαιδευτικοί, οι οποίοι
όμως υπηρετούν χρόνια τώρα ως αναπληρωτές σε δημόσια σχολεία, εξηγούν τους
λόγους της αγανάκτησής τους και στέλνουν μήνυμα ότι η αντίδρασή τους θα είναι
δυναμική. Και ο πρόεδρος του Κέντρου Εκπαιδευτικής Έρευνας κ. Μιχ. Κασσωτάκης
απαντά ότι οι φόβοι τους είναι υπερβολικοί.

­ Είναι παιδαγωγικός ο τρόπος αντίδρασής σας; Δάσκαλοι εσείς, να εφορμάτε στο
υπουργείο Παιδείας και να λέτε ότι θα το κάψετε;

ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ

«Μήπως το υπουργείο αυτό είναι υπουργείο Παιδείας; Κι ύστερα, το ουσιαστικό
σχολείο πρέπει να δημιουργεί ικανότητα κριτικής σκέψης στα παιδιά, να τα
προετοιμάζει για τον αγώνα της ζωής κι όχι για παραμύθια. Και κριτική σκέψη
δεν δημιουργείται με πολλαπλές ερωτήσεις, του τύπου αν ο Ελύτης ήταν ποιητής
ή… βιομηχανία» απαντά ο Βασίλης Αρβανίτης. Είναι δάσκαλος και καθηγητής (δύο
πτυχία), περιμένει εδώ και 11 χρόνια τον διορισμό, όμως εδώ και 5 χρόνια
εργάζεται ως αναπληρωτής.

Το ίδιο οι Παναγιώτης Σάμιος και Άρης Λουκόπουλος. Τρεις δάσκαλοι, από τους
20.000 που είναι μεν αδιόριστοι και όμως εργάζονται χρόνια τώρα ως
αναπληρωτές. Και οι τρεις περίμεναν να διοριστούν σε 1-2 χρόνια. Τώρα αγωνιούν πάλι.

«Χιλιάδες από εμάς επιλέξαμε να εργαστούμε αναπληρωτές, ενώ θα μπορούσαμε να
κάνουμε πιο επικερδείς αλλά άσχετες εργασίες ή να στραφούμε στην παραπαιδεία.
Η ζωή μας είναι προσανατολισμένη στο σχολείο. Αν η επετηρίδα καταργηθεί, θα
βρεθούμε πάλι στον δρόμο και θα προσληφθούν συνάδελφοι που όντως ήταν ώς τώρα
εκτός εκπαίδευσης. Αλλά εμείς έχουμε ζωντανή σχέση, δουλεύουμε χρόνια σε
σχολεία. Η επετηρίδα μπορεί να είναι αργή αλλά δεν ευθύνεται για την
αδιοριστία. Αντί να μας παίρνουν κάθε χρόνο αναπληρωτές και να μας απολύουν
για να μας ξαναπροσλάβουν του χρόνου, θα κόστιζε λιγότερο να μας διορίσουν.
Θεωρούμε ότι δεν το κάνουν για να οδηγήσουν τον κλάδο σε υποτέλεια, να
διαχωρίσουν τα επαγγελματικά δικαιώματα από το πτυχίο και να επαναφέρουν το
ρουσφέτι. Δεν είναι τυχαίο ότι ο κ. Ανθόπουλος πρόσφατα δήλωσε ότι η κατάργησή
της ήταν απαίτηση βουλευτών. Μας θέλουν υπό καθεστώς πολιτικής ομηρίας».

Οι φόβοι τους ωστόσο, τονίζει ο πρόεδρος του Κέντρου Εκπαιδευτικής Έρευνας κ.
Μιχ. Κασσωτάκης, δεν είναι βάσιμοι. «Αυτοί που επρόκειτο να διοριστούν τα
επόμενα 2-3 χρόνια, δεν χάνουν τη δυνατότητα διορισμού για 5ετή μεταβατική
περίοδο, κατά την οποία το μεγαλύτερο ποσοστό διορισμών θα γίνει με βάση την
επετηρίδα. Αυτό πρέπει να γίνει σαφές. Στη συνέχεια θα θεσπιστεί ένα σύστημα
αντικειμενικό, ο διορισμός θα γίνεται από ένα όργανο ανεξάρτητο από το
υπουργείο Παιδείας, όπου δεν χωρούν ούτε ρουσφετολογικές λογικές ούτε
πολιτικοί εκβιασμοί. Πιστεύω ότι η κατάργηση θα αποβεί προς όφελος και των
εκπαιδευτικών και της ποιότητας της εκπαίδευσης. Εξάλλου, όπως αναφέρεται και
στο κείμενο – σχέδιο του υπουργείου, για όσους είναι εγγεγραμμένοι στην
επετηρίδα και δεν έχουν διοριστεί ώς το 2003, θα ληφθεί μέριμνα για την
απόκτηση του απαραίτητου Πιστοποιητικού Παιδαγωγικής και Διδακτικής Επάρκειας».

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ

Οι εκπαιδευτικοί όμως καθόλου δεν εμπιστεύονται το νέο σύστημα. Και αν θα
μοιάζει αδιάβλητο, λένε, θα εμφανιστούν τα γνωστά ελληνικά φαινόμενα. Και
δίνουν παραδείγματα – επώνυμες καταγγελίες:

«Πρόσφατα, το υπουργείο έκανε διαγωνισμό για πρόσληψη μουσικών στα μουσικά
γυμνάσια, ο οποίος ήταν διάτρητος, έχει φτάσει στα δικαστήρια και ακόμη
εκκρεμούν οι προσλήψεις. Το ίδιο συνέβη με άλλο διαγωνισμό στην Ξάνθη.

Πέρυσι, σε ειδικά τμήματα δημιουργικής απασχόλησης σε Δημοτικά δόθηκε η
δυνατότητα σε συλλόγους γονέων και διευθύνσεις εκπαίδευσης να προσλάβουν
καθηγητές ανεξαρτήτως επετηρίδας. Υπήρξε διευθυντής που προσέλαβε την κόρη
του. Εφέτος σε ολοήμερο σχολείο στα Δωδεκάνησα προσελήφθη με ανάλογο τρόπο
μια… απόφοιτη Λυκείου ως καθηγήτρια Γυμναστικής! Πώς να εμπιστευτούμε σε
αυτήν τη χώρα τέτοια συστήματα; Εδώ ακόμη και ο “νόμος Πεπονή” καταπατείται.
Ύστερα, μας λένε να δώσουμε εξετάσεις οι ίδιοι άνθρωποι που μας έδωσαν τα
πτυχία μας, αλλά τώρα αμφιβάλλουν για την αξιοσύνη μας…».

Επίσης, αρνούνται να δεχθούν τη σύσταση σώματος αξιολογητών ­ δεν αρνούνται
όμως την αξιολόγησή τους ­ γιατί φοβούνται ότι θα επαναφέρει τον θεσμό της
επιθεώρησης και θεωρούν ότι το νέο σύστημα εξετάσεων θα μεταβάλει το Λύκειο σε
διαρκές εξεταστικό κέντρο.

«Λέτε δηλαδή ότι όλα σήμερα λειτουργούν καλά;».

«Όχι βέβαια. Αλλά αυτά που πρέπει να αλλάξουν δεν είναι η επετηρίδα και η
αξιολόγηση, αλλά τα αναλυτικά προγράμματα, τα βιβλία, η μέθοδοι διδασκαλίας, η
χρηματοδότηση, οι λίγοι διορισμοί. Φτηνό σχολείο σημαίνει αγράμματα παιδιά. Κι
εμείς αρνούμαστε να διαπραγματευτούμε την απόλυσή μας».