30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ Δεν ωρίμασα ποτέ!

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στη Νέα Κυψέλη, 15 Ιουλίου του ’43.

ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΥ ΤΟΝ ΞΕΚΟΥΡΑΖΕΙ: Τζαζ – προκλασική.

ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Μπόρχες.

ΕΝΑ ΑΞΕΧΑΣΤΟ ΤΑΞΙΔΙ: Λος Άντζελες – Νέα Υόρκη.

ΔΕΝ ΑΠΟΧΩΡΙΖΕΤΑΙ ΠΟΤΕ: Την Κυψέλη.

ΕΧΕΙ ΑΔΥΝΑΜΙΑ: Στις ξανθούλες.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΤΟΥ ΓΩΝΙΑ: Ο κόκκινος καναπές.

ΘΑ ΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΓΕΥΜΑ: Τον Χριστό.

«Ψυχραιμία παιδιά»! Αυτή είναι συμβουλή τού Λουκιανού Κηλαηδόνη προς τους
νέους καλλιτέχνες. Ο «Φτωχός και μόνος καουμπόι» έκανε την περασμένη Δευτέρα
τη… δεύτερή του βόλτα στη Βουλιαγμένη, ύστερα από 14 χρόνια. Και πιστεύει
ότι από αυτή τη «συνάντηση φίλων» (έτσι αποκαλεί ο Λουκιανός Κηλαηδόνης τη
συναυλία στην πλαζ της Βουλιαγμένης) βγήκε κερδισμένος, αφού απέκτησε
καινούργιους φίλους και καινούργιους συνεργάτες. Στη ζωή του αισθάνεται
ευτυχής «για κάποιες νύχτες και για κάποια τραγούδια», ενώ θα ‘θελε πολύ να
ήταν δικό του το τραγούδι «Όταν σημάνει η ώρα», του Άκη Πάνου.

ΕΡ.: «Πάμε μια βόλτα στη Βουλιαγμένη»… 14 χρόνια μετά. Τι σας άφησε αυτή η βόλτα;

ΑΠ.: Καινούργιους φίλους, καινούργιους συνεργάτες.

ΕΡ.: Τότε το είπατε πάρτι, σήμερα το λέτε συνάντηση φίλων. Η διαφορά;

ΑΠ.: Είμαστε 14 χρόνια μεγαλύτεροι.

ΕΡ.: Τελικά, είστε ο… καουμπόι της νοσταλγίας;

ΑΠ.: Αυτή η απορία θα μας φάει!

ΕΡ.: Όταν τραγουδάτε το «Φτωχός και μόνος καουμπόι» τι σας έρχεται στον νου;

ΑΠ.: Ένα κορίτσι και η Γιασεμί.

ΕΡ.: Πιστεύετε ότι τα «Καλύτερά μας χρόνια» ανήκουν οριστικά στο παρελθόν;

ΑΠ.: «Οι μόνοι αληθινοί παράδεισοι είναι οι χαμένοι» λέει ο Προυστ.

ΕΡ.: Γιατί το μουσικό παρελθόν πάντα σάς κυνηγά;

ΑΠ.: Γιατί είναι ο τύπος μου τέτοιος.

ΕΡ.: Πώς θα χαρακτηρίζατε τον εαυτό σας;

ΑΠ.: Μοναδικό (εννοώ ναύτης, καουμπόι, σκηνοθέτης, γραφίστας).

ΕΡ.: Η σχέση σας με την ξένη μουσική;

ΑΠ.: Μαγική.

ΕΡ.: Το τραγούδι με το θέατρο πόσο καλά μπορεί να δέσει;

ΑΠ.: Εξαρτάται από το έργο. Εγώ, ας πούμε, με Αισχύλο, Ευριπίδη, Σοφοκλή
καθόλου. Με Αριστοφάνη, ίσως.

ΕΡ.: Κρατήσατε πάντα ένα στυλ. Ο λόγος;

ΑΠ.: Δεν ωρίμασα ποτέ. (Για να ωριμάσει κανείς πρέπει να το θέλει).

ΕΡ.: Το κοινό σας κυρίως αποτελείται;

ΑΠ.: Από καλούς ανθρώπους.

ΕΡ.: Είστε ανήσυχος ως άνθρωπος;

ΑΠ.: Ρωτήστε την Άννα και τον Γρηγόρη.

ΕΡ.: Κοιτάζοντας προς τα πίσω για ποιο πράγμα μετανιώνετε;

ΑΠ.: Χα, Χα, Χα!

ΕΡ.: Και για ποιο αισθάνεστε ευτυχής;

ΑΠ.: Για κάποιες νύχτες, για κάποια τραγούδια.

ΕΡ.: Πιστεύετε ότι από τα τραγούδια σας βγαίνουν κάποια μηνύματα;

ΑΠ.: Όχι. Τα μηνύματα τα στέλνω με το ταχυδρομείο.

ΕΡ.: Ένα τραγούδι συναδέλφου που θα θέλατε πολύ να ήταν δικό σας;

ΑΠ.: Το «Όταν σημάνει η ώρα», του Άκη Πάνου.

ΕΡ.: Γιατί αποφασίσατε να μεταφέρετε στη μικρή οθόνη το αναγνωστικό της Α’ Δημοτικού;

ΑΠ.: Ήταν οι πρώτες έγχρωμες εικόνες που είδα στη ζωή μου.

ΕΡ.: Μετά τη Βουλιαγμένη σάς περιμένει το Θέατρο Λυκαβηττού;

ΑΠ.: Εδώ χρειάζονται άλλες 30 ερωτήσεις.

ΕΡ.: Μια αξέχαστη συνεργασία σας;

ΑΠ.: Ο Νίκος Γκάτσος.

ΕΡ.: Η συναυλία που θα θυμάστε πάντα;

ΑΠ.: Ο πρώτος Λυκαβηττός.

ΕΡ.: Τον παν σε μια συναυλία;

ΑΠ.: Καλός ήχος.

ΕΡ.: Και η πρώτη σας σκέψη μόλις σβήσουν τα φώτα των προβολέων;

ΑΠ.: Τι κάνουμε τώρα!

ΕΡ.: Ότι… λάμπει πάνω στη σκηνή είναι πάντα χρυσός;

ΑΠ.: Όχι. Μπορεί να είναι και σκουπίδια.

ΕΡ.: Ο άνθρωπος που πάντα συμβουλεύεστε;

ΑΠ.: Ο Γιάννης Νεγρεπόντης, η Αλίκη, η Μελίνα και ο Γκάτσος.

ΕΡ.: Η σχέση σας με τη νέα γενιά των τραγουδοποιών;

ΑΠ.: 6740048, αργά το βράδυ.

ΕΡ.: Βλέπετε στον ορίζοντα τον νέο Κηλαηδόνη;

ΑΠ.: Κάποια στιγμή τον είδα στον Γιάννη τον Μηλιώκα, τώρα τον βλέπω στα Ημισκούμπρια.

ΕΡ.: Με ποιο από τα παιδιά σας (τους δίσκους) είστε περισσότερο ερωτευμένος;

ΑΠ.: Με τα «Μικροαστικά» και τη «Media Luz».

ΕΡ.: Αν ξαναγεννιόσασταν θα ακολουθούσατε την ίδια μουσική πορεία;

ΑΠ.: Ναι, αν ξαναγεννιόμουνα Πέμπτη 15 Ιουλίου του ’43, στη Νέα Κυψέλη, Λαχανά 85.

ΕΡ.: Τι σας είχε πει ο Θόδωρος Αγγελόπουλος για το σάουντρακ στον «Θίασο»;

ΑΠ.: Λουκιανέ, τελικά διάλεξα πολύ όμορφα τραγούδια.

ΕΡ.: Μια συμβουλή προς τους νέους καλλιτέχνες;

ΑΠ.: Ψυχραιμία παιδιά!