ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Φόνος με την… άδεια της αστυνομίας

Νέα νομοθεσία. Οι αστυνομικοί δεν είναι πλέον οι μόνοι που έχουν την άδεια να σκοτώνουν τους «πειρατές αυτοκινήτων».

Στην Άγρια Δύση της Αμερικής των αρχών του αιώνα σκότωναν τους αλογοκλέφτες.
Στη Λουιζιάνα του 1997, σκοτώνουν τους κλέφτες των αυτοκινήτων.

ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ, βέβαια, με την άδεια της αστυνομίας. Η σχετική νομοθεσία, η οποία
υιοθετήθηκε από το Κοινοβούλιο της Λουιζιάνα με 130 ψήφους υπέρ και μία κατά
και τέθηκε σε ισχύ την περασμένη Παρασκευή, νομιμοποιεί τη χρήση «θανάσιμης
βίας» από την πλευρά του ιδιοκτήτη του αυτοκινήτου αν αυτός είναι «ευλόγως»
πεπεισμένος ότι ο επιτιθέμενος θέλει να του κλέψει το αυτοκίνητο. Και όχι
μόνον αυτό. Αν κάποιος προστρέξει σε βοήθεια του ιδιοκτήτη και σκοτώσει τον
κλέφτη, και αυτή ακόμη η επέμβαση είναι νόμιμη και δεν τιμωρείται. Στη
Λουιζιάνα, αυτού του είδους τα εγκλήματα είναι πολύ διαδεδομένα και
αποκαλούνται «carjacks» («αυτοκινητοπειρατίες»): ο «πειρατής», οπλισμένος ή
μη, σταματάει ένα αυτοκίνητο, αναγκάζει τον οδηγό να κατέβει και το κλέβει. Η
νομοθεσία της Λουιζιάνα επέτρεπε ήδη στους πολίτες να σκοτώνουν κλέφτες που
έχουν μπει στο κατάστημα ή στην κατοικία τους. Τώρα πλέον μπορούν να σκοτώνουν
και τους «πειρατές αυτοκινήτων».

Η νομοθεσία αυτή που σηματοδοτεί τη μερική επιστροφή στο δίκαιο των όπλων και
την αυτοδικία υποστηρίχθηκε από τη μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων της
Λουιζιάνα, μολονότι δεν έλειψαν και κάποιες διαφωνίες. Για τον Νταγκ Μορό,
περιφερειακό εισαγγελέα στο Μπάτον Ρουζ, «ο λαός θέλει να είναι σε θέση να
αμυνθεί. Αυτού του τύπου τα εγκλήματα έχουν προκαλέσει πολλά θύματα… Δεν
πιστεύω ότι θα υπάρξει αντίδραση σ’ αυτό το μέτρο». Αλλά για τον Τζορτζ
Στάιμελ, του δικηγορικού συλλόγου της Λουιζιάνα, οι συνέπειες του νόμου μπορεί
να είναι πολύ πιο επικίνδυνες για τους τίμιους πολίτες απ’ ό,τι για τους
εγκληματίες. «Ξέροντας ότι οι ιδιοκτήτες των αυτοκινήτων έχουν πλέον άδεια να
σκοτώνουν», εξηγεί, «ένας κλέφτης που θέλει να σταματήσει ένα αυτοκίνητο για
να το κλέψει δεν θα πολυσκεφτεί να ρίξει δύο σφαίρες στο κεφάλι του οδηγού».

Περισσότερο όμως απ’ ό,τι στην ψυχολογία των εγκληματιών, οι επικρίσεις για το
νέο νόμο αναφέρονται στην υπερβολική αοριστία των διατυπώσέων του. Δεν
ορίζεται συγκεκριμένα η σοβαρότητα της απειλής που δικαιολογεί την «εύλογη
απάντηση» του οδηγού, το «εύλογο» μπορεί να έχει μια απεριόριστη κλίμακα
αποχρώσεων ­ κάτι που δεν λαμβάνεται υπόψη από το νομοθέτη ­ και, τέλος, η
άδεια να σκοτώνεις ανοίγει το δρόμο για τη δημιουργία ενός Φαρ Ουέστ μέσα στην
πόλη. Ο από καιρό ισχύων νόμος της ίδιας Πολιτείας, ο οποίος προβλέπει ότι οι
πολίτες μπορούν να σκοτώνουν κακόβουλους παρείσακτους στο κατάστημα ή την
επιχείρησή τους, έχει ήδη οδηγήσει σε μια σειρά τραγικών «λαθών». Το 1992, στο
Μπάτον Ρουζ, ένας άνδρας σκότωσε πυροβολώντας τον Γιοσιχίρο Χατάρι, έναν
16χρονο Γιαπωνέζο για τον οποίο νόμισε πως ήθελε να μπει στο σπίτι του για να
τον ληστέψει, ενώ ο άτυχος νεαρός απλώς δεν μιλούσε καλά αγγλικά… Ο νόμος
ήταν όμως με το μέρος του φονιά, ο οποίος τελικά αθωώθηκε.