Πέταξαν σχέδια 17 χρόνων στις χωματερές!

Σε σκάνδαλο μακράς διαρκείας εξελίσσεται το θέμα της δημιουργίας νέων χώρων
υγειονομικής ταφής απορριμμάτων στην Αττική. Φέτος συμπληρώθηκαν δεκαεφτά
ολόκληρα χρόνια συζητήσεων, προτάσεων, μελετών και «αποφάσεων» για την
δημιουργία νέων χωματερών, αλλά ακόμα τίποτα…

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ της κατάστασης αυτής είναι 220.000 τόνοι σκουπιδιών κάθε χρόνο να
εξακολουθούν να καταλήγουν στις 22 ανεξέλεγκτες χωματερές της Αττικής, που
έχουν εντοπισθεί από το ΥΠΕΧΩΔΕ, καθώς και σε δεκάδες μικρότερες. Η προχθεσινή
απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ), μάλιστα, δείχνει ότι και για
τους επόμενους έξι μήνες τα πράγματα θα μείνουν ως έχουν…

«Κερδισμένοι» από την καθυστέρηση τόσων χρόνων είναι μόνο οι μελετητές, στους
οποίους έχουν διατεθεί περισσότερα από εκατό εκατομμύρια δραχμές για να
προτείνουν λύσεις στο πρόβλημα των σκουπιδιών.

Χαμένοι είναι οι κάτοικοι του λεκανοπεδίου των Αθηνών, που τα τελευταία
χρόνια, με την κορύφωση του πολέμου για την εγκατάσταση των νέων χωματερών,
βλέπουν όλο και πιο συχνά σωρούς σκουπιδιών έξω από τα σπίτια τους, δρόμους να
κλείνουν και τα δημοτικά τέλη καθαριότητας να τραβούν την ανηφόρα, χωρίς όμως
κανένα αντίκρυσμα. Αξίζει να σημειωθεί ότι το ΥΠΕΧΩΔΕ για τη διαχείριση των
απορριμμάτων της Αττικής έχει διασφαλίσει πόρους ύψους 45 δισεκατομμυρίων
δραχμών, αλλά το πρόγραμμα δημιουργίας νέων χώρων υποδοχής τους έχει κολλήσει.

ΣΤΟ… ΜΠΑΛΚΟΝΙ

«Κάποτε δεν υπήρχε βούληση από την πλευρά της πολιτείας για την αντιμετώπιση
του προβλήματος.

Σήμερα, που το υπουργείο έχει τη βούληση να δώσει λύση στο θέμα, το πράγμα
σταματάει αλλού», λέει ο πρόεδρος του Ενιαίου Συνδέσμου Δήμων και Κοινοτήτων
του Νομού Αττικής (ΕΣΔΚΝΑ) κ. Αθανάσιος Καρούντζος. «Έτσι όπως εξελίσσονται τα
πράγματα, φοβάμαι ότι πολύ σύντομα ο καθένας θα βγάζει τα σκουπίδια στο
μπαλκόνι του». Ο ίδιος, μετά το προχθεσινό μπλόκο από το ΣτΕ του σχεδίου για
τη δημιουργία νέων χωματερών στη Βορειοανατολική Αττική, δηλώνει
απογοητευμένος, αλλά αποφασισμένος να προσπαθήσει μέχρι τέλους για την
υλοποίηση των χώρων υγειονομικής ταφής.

«Θα επιμείνουμε μέχρι την οριστική απόφαση που θα βγει για το θέμα. Έχουμε
έτοιμες καινούριες προτάσεις, οι οποίες όμως δεν είναι ανακοινώσιμες. Τα
σχέδια για τις νέες χωματερές, πάντως, ήταν τα καλύτερα δυνατά. Πολύ δύσκολα
πλέον θα βρεθούν άλλοι χώροι…».

Το ΥΠΕΧΩΔΕ, από την πλευρά του, τηρεί στάση αναμονής μέχρι να ενημερωθεί
επισήμως για την απόφαση του ΣτΕ (ως αργά χθες το βράδυ δεν είχε φτάσει στο
υπουργείο η απόφαση του ανωτάτου διοικητικού δικαστηρίου).

Πάντως, υπηρεσιακοί παράγοντες ανέφεραν ότι το υπουργείο θα επιμείνει στη
δημιουργία χώρων υγειονομικής ταφής απορριμμάτων στη Βορειανατολική Αττική και
ότι δεν θα αλλάξει ο σχεδιασμός για τη διαχείριση των απορριμμάτων του
Λεκανοπεδίου που οριστικοποιήθηκε πριν από δύο χρόνια. Το ΥΠΕΧΩΔΕ θα αναμένει
την εκδίκαση των κύριων προσφυγών που έχουν καταθέσει ο Δήμος Αυλώνος για την
τοποθεσία Πηγάδι Παππά, ο Δήμος Κερατέας για το Οβριόκαστρο και η Κοινότητα
Γραμματικού για τη θέση Μαύρο Βουνό.

Η απόφαση της επιτροπής αναστολών του ΣτΕ, όπως ανέφεραν υπηρεσιακοί
παράγοντες του υπουργείου, δεν θα εμποδίσει τη χαρτογράφηση και κτηματογράφηση
των τριών υποψήφιων περιοχών για τη δημιουργία χώρων υγειονομικής ταφής απορριμμάτων.

Ο δήμαρχος Άνω Λιοσίων κ. Νίκος Παπαδήμας, στον δήμο του οποίου λειτουργεί η
μοναδική ελεγχόμενη χωματερή της Αττικής, που δέχεται καθημερινά 3.500 τόνους
απορριμμάτων, ανέφερε ότι μετά την απόφαση του ΣτΕ, το πρόγραμμα δημιουργίας
νέων χωματερών «θα πάει πίσω τουλάχιστον τρία χρόνια».

«Οδηγούμαστε σε μεγαλύτερο αδιέξοδο, καθώς νέες χωματερές δεν θα έχουμε, ενώ
οι 22 ανεξέλεγκτες θα συνεχίσουν να λειτουργούν», τόνισε ο ίδιος χαρακτηριστικά.

ΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ για τη δημιουργία νέων Χώρων Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων
(ΧΥΤΑ) στην Αττική ξεκίνησαν το 1980. Από τότε συστήθηκαν κάμποσες επιτροπές,
υποβλήθηκαν αρκετές μελέτες και προτάσεις, όμως δεκαεφτά χρόνια μετά νέες
χωματερές δεν έχουν δημιουργηθεί. Όλοι αναγνωρίζουν την ανάγκη να δοθεί λύση
στο πρόβλημα των σκουπιδιών, όμως την ώρα της κρίσης όλοι νίπτουν τας χείρας
των αρνούμενοι να δεχθούν τη δημιουργία τέτοιων χώρων στην περιοχή τους.

ΑΠΟ ΤΟ ’80 ΨΑΧΝΕΙ

Πρώτος ο Ενιαίος Σύνδεσμος Δήμων και Κοινοτήτων Νομού Αττικής (ΕΣΔΚΝΑ), το
1980, αναζήτησε νέους χώρους ταφής των απορριμμάτων στην Αττική, προτείνοντας
τη μέθοδο αυτή σε σχέση με άλλες εναλλακτικές λύσεις (καύση, πυρόλυση,
λιπασματοποίηση κ.λπ.). Δέκα χρόνια αργότερα, μεικτή επιτροπή του υπουργείου
Εσωτερικών και του ΕΣΔΚΝΑ πρότεινε τη δημιουργία τριών χωματερών στην Αττική
για την υγειονομική ταφή των απορριμμάτων. Ακολούθησαν μελέτες, συζητήσεις,
αλλά και κινητοποιήσεις για τις περιοχές που είχαν προταθεί τότε ­ Τρικέρατο
και Κατερίνη στη Μάνδρα, Λάκα Μάσκαρη στον Ασπρόπυργο, Πηγάδι Παππά στον
Αυλώνα, Μηλιές στο Γραμματικό και Ριτσώνα στη Βοιωτία. Το 1994 το υπουργείο
Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων, μαζί με τον Δήμο Άνω Λιοσίων
ανακοινώνουν την εφαρμογή, στη χωματερή της περιοχής, μιας μεικτής μεθόδου
μηχανικής ανάκτησης και υγειονομικής ταφής, καθώς και τη δημιουργία
αποτεφρωτήρα για τα νοσοκομειακά απόβλητα. Τον συνδυασμό της μηχανικής
ανάκτησης και της δημιουργίας χώρων υγειονομικής ταφής προτείνει το ΥΠΕΧΩΔΕ
και στην περίπτωση των δύο άλλων χώρων που αναζητούνται αυτήν τη στιγμή στη
Βορειοανατολική Αττική.

ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΚΑΥΣΗΣ

Από το 1994 ο Δήμος Φυλής έχει προτείνει τη δημιουργία εργοστασίου καύσης για
όλα τα οικιακά απορρίμματα και βιομηχανικά απόβλητα της Αττικής στα όρια της
δικαιοδοσίας του, ενώ ο Δήμος Ασπροπύργου έχει κατά καιρούς προτείνει είτε τη
δημιουργία ΧΥΤΑ στα όρια της δικαιοδοσίας του είτε τη δημιουργία μονάδας πυρόλυσης.

Σημειώνεται ότι η χωματερή των Άνω Λιοσίων είναι η μοναδική ελεγχόμενη που
λειτουργεί στην Αττική από το 1990 με δυναμικότητα 1.123.000 τόνων τον χρόνο.
Ώς τότε λειτουργούσε και η χωματερή του Σχιστού, ενώ από το 1973 ώς το 1979
λειτουργούσε ακόμη μια χωματερή, στην περιοχή της Βάρης. Παράλληλα με τη
λειτουργία των «επίσημων» χωματερών, όλα αυτά τα χρόνια λειτουργούν δεκάδες
άλλες ανεξέλεγκτες χωματερές που είναι διάσπαρτες σε όλη την Αττική. Σύμφωνα
με το ΥΠΕΧΩΔΕ, οι μεγαλύτερες από αυτές είναι 22. Σε αυτές τα απορρίμματα
διατίθενται χωρίς καμία φροντίδα,

προκαλώντας ρύπανση των επιφανειακών και υπόγειων νερών και δυσοσμία, ενώ
συμβάλλουν στην αισθητική υποβάθμιση και ανατροπή της οικολογικής ισορροπίας.
Πολλές από αυτές έχουν γίνει, κατά καιρούς, εστίες μεγάλων πυρκαγιών.