«Μορνόσημο» από την ΕΥΔΑΠ ζητεί η Φωκίδα

Το φράγμα του Μόρνου. «Η Αθήνα υδρεύεται, η ΕΥΔΑΠ εισπράττει – και η Φωκίδα …διψά»

Να ποτιστεί και η γλάστρα κοντά στο βασιλικό…, ζητούν οι κάτοικοι της
Φωκίδας, ενός από τους πιο φτωχούς νομούς της χώρας.

Η ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΗ Αυτοδιοίκηση Φωκίδας οργανώνει για αύριο Κυριακή 17 Αυγούστου
συλλαλητήριο των κατοίκων στο φράγμα του Μόρνου, διεκδικώντας δυναμικά την
επιβολή «μορνόσημου», τα έσοδα του οποίου να διατεθούν για την ανάπτυξη του νομού.

Πρότυπό τους το «λιγνιτόσημο» που πέτυχαν να επιβάλουν στη ΔΕΗ για την εξόρυξη
του λιγνίτη της περιοχής τους οι κάτοικοι των νομών Κοζάνης, Αρκαδίας και
Φλώρινας. Συγκεκριμένα, όπως δήλωσε στα «ΝΕΑ» ο νομάρχης Φωκίδας κ. Απ.
Καραχάλιος, η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση ζητεί την καθιέρωση ενός πάγιου ειδικού
τέλους 6% επί των εισπράξεων της ΕΥΔΑΠ ως αντισταθμιστικό όφελος για την
προσφερόμενη ποσότητα νερού από τη Λίμνη του Μόρνου που υδρεύει όλη την
Αττική. «Επί 15 χρόνια η Αθήνα υδρεύεται, η ΕΥΔΑΠ εισπράττει και η Φωκίδα
τίποτα», επισημαίνει ο νομάρχης.

Η ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΗ

Με βάση τα στοιχεία άντλησης του 1993 ­ έκτοτε η ΕΥΔΑΠ δεν δίνει στοιχεία στη
Νομαρχία ­ τα έσοδα από τον πόρο αυτόν είναι 700 εκατ. δρχ. ετησίως, που
μπορούν, όπως λέει ο νομάρχης, να επιβαρύνουν την ΕΥΔΑΠ «που εισπράττει
δισεκατομμύρια. Αλλά και στον καταναλωτή να πέσει το βάρος, όπως προσπαθεί να
φοβίσει τους Αθηναίους η ΕΥΔΑΠ, το κόστος είναι ελάχιστο: μόλις 70-100 δρχ. το
μήνα για μια οικογένεια…».

Μια σειρά λόγους επικαλείται το Νομαρχιακό Συμβούλιο για τα τέλη που ζητεί:
στέρηση των υδάτινων πόρων από τη Φωκίδα, αρνητικές επιπτώσεις από το φράγμα
στην περιοχή, απομόνωση του Λιδωρικίου λόγω έργων, δεσμεύσεις στα χωριά για
προστασία των νερών κ.ά. «Το Λιδωρίκι το 1970 είχε 450 μαθητές στο Γυμνάσιο,
φέτος μόλις 97», λέει ο νομάρχης, που θεωρεί τις απαντήσεις της ΕΥΔΑΠ
«μικρόψυχες και υπεκφυγές».

ΟΙ ΒΩΞΙΤΕΣ

Δεν είναι όμως μόνο οι υδάτινοι πόροι, για τους οποίους η Νομαρχία του
ξεχασμένου νομού ζητεί αντισταθμιστικά οφέλη. Στην ίδια λογική αντιμετωπίζει
και το θέμα των βωξιτών, που οι μεταλλευτικές εταιρείες εξορύσσουν από τα
βουνά της Φωκίδας, αλλά και των εσόδων από το Μουσείο Δελφών.

«Ένα απλό νταμάρι πέτρας ή άμμου οικοδομής πληρώνει στην κοινότητα που ανήκει
5% επί των εισπράξεών του. Εμείς ζητούμε να αλλάξει ο νόμος και να ισχύσει το
ίδιο και για τον πολύ πιο πολύτιμο βωξίτη», λέει ο νομάρχης κ. Καραχάλιος, που
αντικρούει το επιχείρημα του υπουργείου Ανάπτυξης ότι έτσι ο ελληνικός βωξίτης
θα γίνει λιγότερο ανταγωνιστικός. «Μα, ο ιδιοκτήτης των βωξιτών, ο κ.
Κυριακόπουλος, δήλωσε ότι η εταιρεία του είχε πέρυσι 3,7 δισ. δρχ. και φέτος
προσδοκά 5,5 δισ. δρχ. Τι είναι μπροστά σ’ αυτά τα κέρδη τα 350 εκατ. δρχ. που
ζητούμε από τις δύο εταιρείες;».

Ο ΟΜΦΑΛΟΣ ΤΗΣ ΓΗΣ

Για τους Δελφούς, η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση θεωρεί ότι οι περιοριστικοί όροι
δόμησης και επενδύσεων που ισχύουν για την προστασία του περίφημου Δελφικού
Τοπίου δεν αντισταθμίζονται. Ζητούν, λοιπόν, ένα μέρος από τα καθαρά κέρδη του
Μουσείου Δελφών (περίπου 400 εκατ. δρχ. τον χρόνο, κατά τον νομάρχη) να
επιστρέφει στη Φωκίδα με τη μορφή έργων υποδομής, ανάπτυξης και προστασίας του περιβάλλοντος.