ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Απογνώσεις και εκπτώσεις

Έφυγαν όλοι. Ή σχεδόν όλοι. Άφησαν (ή ξέχασαν;) πίσω τους προολυμπιακές
πλαστικές σημαιούλες, Αλβανούς εργάτες, οικιακές Φιλιππινέζες, χειμωνιάτικες
τύψεις και οσμές από μία Ελλάδα που έβαλε στο Χρηματιστήριο όλες της τις
αξίες.

Εφυγαν με μάτια ριγέ από τις πολλές ακτίνες λέιζερ (που για να μας μυήσουν στα
μυστικά του τεχνο-ηλεκτρικού 21ου αιώνα, καταλύουν το κάλλος και την αρμονία
αιώνων ελληνικού ρυθμού).

Έφυγαν, για να ξανάρθουν πιο μαυρισμένοι. Πιο σίγουροι για το «μοντέλο τους».
Πιο ενωμένοι (αφού στις πλαζ συναντήθηκαν όλες οι παρεούλες μαζί και τα
βρήκαν… ανεπίσημα).

Την ίδια ώρα, όμως, άλλοι έφυγαν αλλιώς και γι’ αλλού.

* Να ‘χεις δώσει την ψυχή σου στους αγώνες για την Αριστερά, τον λαό, τον
άνθρωπο και όταν «φεύγεις», να γίνεσαι εικοστή είδηση στην τηλεόραση (ύστερα
από ανθρώπους που χάθηκαν κυνηγώντας το jet-ski, ύστερα από αστυνομικό
ρεπορτάζ και αυξήσεις δολαρίου), τότε ένα από τα δύο πρέπει να συμβαίνει: ή
εσύ να ‘χεις λαθέψει σε στρατηγική επιλογή ­ ή αυτό (κι εμείς μαζί) να ‘χουμε
πάθει σύγχυση αξιών, αρχών και υψηλών ιδανικών.

Επειδή, όμως, το όνειρο και η πάλη αναγνωρίζονται «ως λάθος» μόνο από τους
μικρούς, μάλλον πρέπει να ‘χουμε όλοι μικρύνει τόσο πολύ, που οι μεγάλοι δεν
χωράνε πουθενά.

* Να ‘σαι δάσκαλος και να μη διδάσκεις τίποτε άλλο, παρά μόνον αυτά που σου
έμαθαν οι πολιτικοί ως κάλπη στερνή χαμένη ευκαιρία να σώσεις τη γενιά που
κρατάς (χωρίς να το ξέρεις;) στα χέρια σου.

Αντί να πολεμάς με κουκιά, πικετοφορίες και χάρτινες δηλώσεις, χτύπα το
«σύστημα» στην ίδια την καρδιά του. Κέρδισε τους νέους. Κάνε τους ν’ αγαπήσουν
τη μόρφωση, να πιστέψουν στην αλληλεγγύη, να μην προδίνουν τα οράματά τους.
Έτσι, δικαιώνεται ο «δάσκαλος». Επαιτώντας για την επετηρίδα γίνεσαι δημόσιος
υπάλληλος, άρα περισσότερο σκλάβος του καθεστώτος, το οποίο καταγγέλλεις. Φύγε
απ’ αυτή τη λογική, πριν σε αντικαταστήσουν με hifi κομπιούτερ ή βιντεοκασέτα.

* Να ‘σαι αθλητής και να σε μακιγιάρουν, για να παίξεις ως κομπάρσος σε
εμποροφεστιβαλικά shows, είναι σαν να προδίδεις τον όρκο σου, ν’ αγωνίζεσαι
τίμια και στα ίσια.

Εσύ κοπιάζεις και οι άλλοι παίζουν (τζογάρουν) πάνω στον ιδρώτα σου και οι
θεατές ­ κομπάρσοι των κομπάρσων ­ γεμίζουν τις οθόνες λόγω κομματικής (ή και
εθνικής;) εντολής. Χαμένος ακόμα κι αν κερδίσεις την κρίσιμη κούρσα, νιώθεις
υπερήφανος που ­ έτσι μπήκες στους κύκλους τους. Πόσο λάθος κάνεις. Το «Αθήνα
’97» και το «Αθήνα 2004» είναι εταιρείες. Φύγε, πριν γίνεις κι εσύ εταίρος ή εταίρα.

* Να πεθαίνεις για την τιμή (σου) είναι τελείως διαφορετικό θέμα, από το να
σκοτώνεις για την τιμή άλλου ή από το να βάζουμε «τιμή» στα φονικά, στους
δράστες και στα θύματα.

Δεν υπάρχει θερμικός νόμος της εγκληματικότητας. Εγκληματούμε ­ μόνοι μας ή
και διά των ΜΜΕ ­ όχι γιατί είναι καλοκαίρι και μας φεύγει ο έλεγχος της
επιθετικότητάς μας, αλλά διότι παλιοκαιρισμένες αντιλήψεις πατούν τη σκανδάλη
του μυαλού και το κουμπί της TV. Μαζί με τους πεθαμένους και τους
νεκρούς-ζωντανούς σε λίγο θα αρχίσουμε να θάβουμε και τα τραγούδια μας. Τότε
δεν θα ‘χει μείνει τίποτα, για να θρηνήσουμε.

* Να ‘χεις γεννηθεί Κύπριος, Κωνσταντινουπολίτης, Ίμβριος και να βλέπεις πως
όλο το τζετ-σετ ασχολείται με τα καζίνα και τις κρουαζιέρες, πρέπει να σε
βάλει σε σκέψεις ότι η Ιστορία είναι περισσότερο «αμφί» απ’ ό,τι φαίνεται. (Αν
π.χ. λέγαμε ότι οι Τούρκοι διεκδικούν τη Μύκονο και όχι γενικώς το Αιγαίο,
μήπως κερδίζουμε τη διεθνή κοινή γνώμη;).

Το χρήμα ποτέ δεν είχε ηθική. Οι χρηματιζόμενοι θα μπορούσαν, όμως, να
διατηρούσαν τη μνήμη τους.

Έφυγαν όλοι. Μαζί τους τα πήραν όλα. Ταξιδεύουν ακολουθούμενοι από τη μιζέρια
μιας «πληρωμένης» ζωής και κάποια προαισθήματα φόβου, που τα παιδιά τους/μας ­
αν ακολουθήσουν τα ίδια μονοπάτια/πρόσωπα ­ τους πρώτους που θα εκδικηθούν, θα
είναι τα έργα και τις μέρες των γονιών τους.

Μόνη μας ελπίδα ο δρόμος του Γρηγόρη.

Υ.Γ.: Αυτός έφυγε νωρίς.

Εμείς και οι διάφοροι φορείς επιβιώνουμε χωρίς.