ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Το αγαθό της Άμυνας

Οργανώθηκε πρόσφατα από το «ΙΣΤΑΜΕ Α. Παπανδρέου» μια πολύωρη ημερίδα με θέμα
το εξοπλιστικό πρόγραμμα. Έλαβαν μέρος τα μεγάλα ονόματα στ’ αμυντικά θέματα
κυβέρνησης – αντιπολίτευσης, καθηγητές, ειδήμονες κ.ά., με παρόντα τον ΥΕΘΑ κ. Τσοχατζόπουλο.

Έγινε ευρεία ανάλυση των παραμέτρων του θέματος, που δεν μπορεί όμως να
καλυφθεί από τις στήλες αυτές. Θα περιοριστώ στα όσα αναφέρθηκαν για τις
αμυντικές βιομηχανίες (ΑΒ), παρ’ ότι αποτελούν κουραστική επανάληψη.

­ «Αποτύχαμε… Αποκαρδιωτική εικόνα…», είπε ο κ. Τσοχατζόπουλος, που δεν
φέρει ίσως καμιά ευθύνη και δεν είναι ώρα για να κριθεί.

­ Δεν «φροντίσαμε όσο έπρεπε…», πρόσθεσε ο κ. Θ. Στάθης, τέως ΥΦΕΘΑ, που
κάποτε είχε «αναδομηθεί» βιαίως, γιατί αποπειράθηκε να ταράξει τα νερά, από
παρέμβαση υψηλά ισταμένου στρατιωτικού στον αείμνηστο Α. Παπανδρέου.

­ «Η εμπλοκή της ΑΒ στην υλοποίηση των εξοπλιστικών προγραμμάτων είναι
περιορισμένη μέχρι και ανύπαρκτη… Δεν εφαρμόζεται ικανό και σύγχρονο
management… Αδυναμία δυναμικού marketing… Χαμηλή παραγωγικότητα…»,
τόνισε με παρρησία ο τ. αναπλ. ΥΕΘΑ κ. Παπαδόγγονας, που τις είχε όμως για
αρκετό χρόνο στον τομέα ευθύνης του.

Ο κ. Τσοχατζόπουλος πρόσθεσε: Όταν ανέλαβα το υπουργείο διαίστωσα ότι τις
μεγάλες ΑΒ που κλήθηκα να χρησιμοποιήσω… δεν τις διοικούσα!

Και, πράγματι, έχει απόλυτο δίκιο ο υπουργός.

* Η ΕΛΒΟ (Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων) υπάγεται στο υπουργείο Ανάπτυξης, απ’
όπου διορίζεται η διοίκησή της.

* Τα Ναυπηγεία το ίδιο.

* Η ΕΑΒ στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας.

* Η ΠΥΡΚΑΛ ανήκει, γενικά, στο κράτος!

* Η ΕΒΟ (Ελληνική Βιομηχανία Όπλων) έχει μια πολύπλοκη εξάρτηση που συμμετέχει
το ΥΕΘΑ, αλλά όχι καθοριστικά! Πώς να διοικηθούν;

Είναι, επομένως, ορθότατη η σκέψη του να προχωρήσει στη συγκρότηση μιας
συμμετοχικής εταιρείας, που το σχήμα της αποδίδει καλύτερα ο όρος Holding
Company. Αυτή θ’ αναλάβει τον συντονισμό και τη διοίκησή τους, αν δεν του
παρεμβάλλουν εμπόδια, και αν κατορθωθεί η εισαγωγή των ΑΒ στο Χρηματιστήριο.

Τίποτε, όμως, δεν πρόκειται να σώσει τις ΑΒ και δεν θα γίνει καμιά αξιόλογη
επιστροφή ποσοστού των δισ. που θα πληρώσει ο ελληνικός λαός για τους
εξοπλισμούς, αν δεν αντιμετωπισθεί με ρεαλισμό, γενναιότητα και τόλμη το θέμα
της εξυγίανσης, εκσυγχρονισμού, ενοποίησης δραστηριοτήτων και διοίκησής τους.

Ομολογήθηκε απ’ όλους τους μετέχοντες στην ημερίδα ότι από τότε που ιδρύθηκαν
οι ΑΒ υπήρξαν εναλλασσόμενα κομματικά φέουδα τακτοποίησης «δικών μας παιδιών»
από τον κατώτερο υπάλληλο μέχρι της κορυφής, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Και οι
αμυντικές ανάγκες; Μα γι’ αυτές θα μιλάμε;

Μόλις πρόσφατα όταν, επιτέλους και για πρώτη φορά, προκηρύχθηκε η θέση του
διευθύνοντος συμβούλου της ΕΑΒ, για να γίνει η επιλογή με αξιοκρατικά
κριτήρια, οι «κομματόκυνες» της νομενκλατούρας περιήλθαν σε κατάσταση
απόγνωσης και οδύνης για το «αίσχος αυτό»… Χρειάστηκε η επιμονή του κ.
Σημίτη για να προχωρήσει η διαδικασία.

Όπως έγραψα εδώ και παλαιότερα, δεν υπήρξε άσχετος, αποτυχημένος βουλευτής,
δικηγόρος ή σχεδιαστής που να μην περάσει από τις κορυφαίες θέσεις των άμοιρων
ΑΒ. Υπάρχουν, επαναλαμβάνω, εξαιρέσεις.

Στο πρόσφατο παρελθόν σε μία απ’ αυτές είχε τοποθετηθεί παντελώς αδαής τοπικός
πολιτευτής, που κύριο μέλημά του ήταν η χρησιμοποίησή της για την εκλογή του.

Σε άλλη, μισθοδοτούνται 1.700 εργατοϋπάλληλοι, ενώ απαιτούμενοι είναι 400!

Στο σύνολο κυριαρχήθηκαν από τον αλόγιστο συνδικαλισμό, ο οποίος δεν δίνει
δεκάρα αν πριόνιζε έτσι το κλαδί που κάθονται επάνω, αλλά και την άμυνα.
Αποτέλεσμα: Οι ΑΒ μας να είναι θλιβερά ζημιογόνες, πρυτανεία σίτισης
ημιαπασχολούμενων και μη (δεν φταίνε οι άνθρωποι).

Αποτέλεσμα αριθμητικό και θλιβερό: Συμμετοχή τους στους εξοπλισμούς 4%, με
αντίστοιχο τουρκικό 30% που συνεχώς ανεβαίνει. Αυτό το στοιχείο αποτελεί και
την κριτική αυτών που διαχειρίστηκαν τον τομέα αυτό την τελευταία εικοσαετία.

Αποφάσεις, λοιπόν, εδώ και τώρα, με δυναμικές απαλλαγμένες από μικρόψυχες
κομματικές συνδικαλιστικές ή προσωπικές αδυναμίες. Εφόσον υπάρχει βούληση έργου…

Εκείνο, όμως που συγκράτησα περισσότερο από τη συνάντηση είναι το λεχθέν από
τον καθηγητή κ. Λ. Κυριαζή ότι πρέπει να δούμε όλοι την άμυνα ως δημόσιο
αγαθό, ανάλογο με την εσωτερική ασφάλεια. Η άμυνα και οι επενδύσεις σ’ αυτήν
ισοδυναμούν σε επενδύσεις σε μονάδες αποτροπής που εξασφαλίζουν την ειρήνη και
την ομαλή λειτουργία κάθε οικονομίας.