Θεέ μου, τι στιγμές!

«Το πιο μεγάλο όνειρό μου είναι η Ολυμπιάδα», δηλώνει ο Γιώργος Παναγιωτόπουλος

«ΚΟΙΤΟΥΣΑ δεξιά κι αριστερά. Έβλεπα τον κόσμο να με αποθεώνει, να ζητά να κάνω
κάτι και δεν ήξερα τι. Τα είχα χαμένα! Πώς να τον ευχαριστήσω; Έτσι, αποφάσισα
να βγάλω τα παπούτσια μου. Ήταν το μόνο που μπορούσα να δώσω, να πετάξω»!

Ο Γιώργος Παναγιωτόπουλος, λίγες στιγμές μετά την εκπληκτική κούρσα και την
πέμπτη (παγκόσμια) θέση στον τελικό των 200 μέτρων, θυμόταν το «μετά». Δίχως
καλά καλά να έχει συνειδητοποιήσει την επιτυχία. Και για το περίφημο πέταγμα
του ενός παπουτσιού, ανέφερε: «Πριν κάνω το παραμικρό, το έψαξα καλά. Μην
γίνει το λάθος! Βλέπεις, το ένα παπούτσι έχει πίσω από τη γλώσσα το φυλαχτό
της μάνας μου. Τρέχω μ’ αυτό 12 χρόνια, πώς θα το έδινα»;

Ο Έλληνας σπρίντερ ­ πρώτος Ευρωπαίος στον τελικό ­ δεν γινόταν να «αφήσει» το
όνειρο που ζούσε: «Θεέ μου, τι στιγμές είναι αυτές; Απίστευτες! Οι καλύτερες
στη ζωή μου».

Και αναφερόμενος στην κούρσα, είπε: «Έκανα το καθήκον μου. Πάλεψα, δίνοντας
και την τελευταία ικμάδα των δυνάμεών μου, λυπάμαι όμως που δεν μπόρεσα να
πάρω ένα μετάλλιο και να χαρίσω την υπέρτατη χαρά στον υπέροχο κόσμο! Όλα
είναι ένα όνειρο ­ ελπίζω στη συνέχεια να πάω ακόμη καλύτερα».

Η αλήθεια είναι ότι ο Έλληνας πρωταθλητής για να φτάσει στο ατομικό ρεκόρ, τα
«έδωσε όλα»: «Αν όμως δεν έτρεχα τις προηγούμενες κούρσες, ίσως κατέβαζα και
άλλο το χρόνο. Ίσως κοντά στο 2.20. Ωστόσο, κάθε κούρσα μου έφερνε και
καλύτερο χρόνο. Πίστευα πολύ στον εαυτό μου. Τους έβλεπα ­ και είναι ­ ως
ισάξιους. Μπορούσα να τους χτυπήσω! Να πάρω μετάλλιο! Γιατί όχι; Λυπάμαι που
έφτασα τόσο κοντά και δεν το πήρα, δεν πειράζει…».

Όντως, για τον Γιώργο θα υπάρξει άλλη φορά. Πότε; «Ποτέ δεν θα σταματήσω τις
προσπάθειές μου, τους αγώνες μου. Μπροστά μου υπάρχει το Πανευρωπαϊκό, αλλά ο
μεγάλος μου στόχος είναι η Ολυμπιάδα. Θέλω να πάω εκεί όσο το δυνατόν
καλύτερα. Αυτό είναι το μεγάλο μου όνειρο!». Όταν άρχιζε την καριέρα του ο
Παναγιωτόπουλος, ποτέ δεν περίμενε ότι θα έφτανε τόσο ψηλά. Και δεν είχε
πρόβλημα να το πει: «Θα ήμουν ψεύτης να έλεγα κάτι τέτοιο. Ούτε στην πιο
μακρινή μου σκέψη. Τώρα όμως το πέτυχα με όπλο τη θέληση και τη συνεχή
προσπάθεια. Επιπλέον, ήμουν καλά προετοιμασμένος και σε θαυμάσια ψυχολογική
κατάσταση. Με έχει βοηθήσει ιδιαίτερα ο Χρήστος Τζέκος, ο προπονητής μου».

Ίσως ο Παναγιωτόπουλος να έκανε «κάτι καλύτερο» στον χθεσινό τελικό. Φαίνεται
απίστευτο, αλλά η επιθυμία του ήταν να μην έχει τον έβδομο ­ γούρικο ­
διάδρομο: «Να σκεφτείς ότι αν έκανα δύο δέκατα λιγότερα στον ημιτελικό από τον
Γκαρσία, τότε θα έτρεχα στον έκτο διάδρομο. Ακόμη καλύτερα δηλαδή θα πήγαινα».

Τι όμως χρειάζεται ο Έλληνας 200άρης για να «χτυπήσει» στο μέλλον τους
«μεγάλους πρωταγωνιστές» της απόστασης;

«Είναι ορισμένα τεχνικά θέματα που πρέπει να βελτιώσω και νομίζω ότι μπορώ να
το κάνω. Όταν για παράδειγμα ακούω το “έσω έτοιμος”, να αντιδρώ γρηγορότερα.
Να κάνω χαλαρά το πρώτο 100άρι. Και τέλος, όταν φτάνω στον τερματισμό να μην
ανοίγω πολύ τον δρασκελισμό μου».

Ολοκληρώνοντας τις απόψεις του, ο μεγάλος αθλητής μας δεν δίστασε να βγάλει το
μεγάλο του παράπονο: «Γράψτε το! Είμαι παγκόσμιος πρωταθλητής, αλλά άνεργος!
Έδωσα δύο φορές εξετάσεις στα σώματα ασφαλείας ­ Πυροσβεστική και Λιμενικό ­
αλλά δεν με πήραν. Απορρίφθηκα ως ανάξιος! Δεν θέλω τώρα να βγαίνει προς τα
έξω η μίζερη αυτή εικόνα, ωστόσο είναι η απόλυτη πραγματικότητα. Ζω με 160.000
δρχ. το μήνα. Πρέπει να υπάρχει μέριμνα από την πολιτεία και να βοηθηθούν οι
αθλητές του στίβου. Να μην σκεφτόμαστε πώς θα ζήσουμε την οικογένειά μας».

Και αφού μιλήσαμε για οικογένεια, ας πούμε ότι εκεί αφιέρωσε τον θαυμάσιο
χρόνο και την επιτυχημένη παρουσία του ο Γιώργος: «Στη γυναίκα μου, τον αδελφό
μου που τον αγαπώ πολύ και την κόρη μου».

Η κορούλα, μόλις πέντε μηνών, ήταν αδύνατο να δει από κοντά τις επιδόσεις του
μπαμπά. Από χθες όμως, έχει κάθε δικαίωμα ­ και χρόνο ­ να τον απολαμβάνει περισσότερο…