Ο εραστής του βυθού

Brissus Unicolor. Μερικά από τα κελύφη τους χάρισε στο Ωκεανογραφικό Μουσείο του Μονακό ο κ. Λεωνίδας Παπαμερκουρίου

Ξεκίνησε τις καταδύσεις στα τέλη της δεκαετίας του ’40. Χωρίς εξοπλισμό. Οι
μάσκες του, όπως και αυτές των φίλων του, ήταν αυτοσχέδιες. Φτιαγμένες από
σαμπρέλα και τζάμι.

ΜΕ ΑΥΤΑ τα πενιχρά μέσα ανακάλυψε τα μυστικά του βυθού και από τότε δεν έχει
πάψει να τον εξερευνά. Μάλιστα, κάποια από τα ευρήματά του τα δώρισε στο
Ωκεανογραφικό Ινστιτούτο του Μονακό, δείγμα του πλούτου που έχει ο βυθός των
ελληνικών θαλασσών.

Ο κ. Λεωνίδας Παπαμερκουρίου, αυτοδύτης για περισσότερα από 40 χρόνια, είναι
στο επάγγελμά του πολιτικός μηχανικός και εργολάβος δημοσίων έργων. «Η δουλειά
μου καμία απολύτως σχέση δεν έχει με την θάλασσα, το αντίθετο θα έλεγα. Όμως,
ύστερα από τόσα χρόνια αυτοδύτης, πιστεύω ότι είναι ένας τρόπος ζωής», λέει.

Από τα πλάσματα που συνάντησε σε αρκετές από τις καταδύσεις του ήταν και τα
είδη των εχινοδέρμων Brissus Unicolor και Echinocardium Cordatum, οπως είναι
οι επιστημονικές τους ονομασίες. Μερικά από αυτά χάρισε και στο Μουσείο του
Μονακό το 1965. Δεν είναι γνωστά είδη στον πολύ κόσμο, ίσως γιατί έχουν
ιδιόρρυθμο τρόπο ζωής, κάτω από την επιφάνεια του αμμώδους βυθού, που δεν
επιτρέπει να γίνονται ορατά.

«Εκείνη την εποχή είχα ταξιδέψει στο Μονακό και είχα επισκεφθεί το
Ωκεανογραφικό Ινστιτούτο. Τότε το Ινστιτούτο ήταν συνδεδεμένο με το βαθυσκάφος
του Κουστό και μετέδιδε ζωντανά τις έρευνες του βυθού της Μεσογείου», λέει ο
κ. Παπαμερκουρίου. «Τοτε είδα και το Μουσείο που συστεγάζεται στον ίδιο χώρο
και τα όστρακα που με είχαν εντυπωσιάσει όταν τα αντίκρισα για πρώτη φορά,
μέσα από το τζάμι της αυτοσχέδιας μάσκας μου, στο βυθό της Μακρονήσου, το
1949». Με έκπληξη ανακάλυψε ότι στο Μουσείο υπήρχε μόνο ένα κέλυφος από το
Brissus Unicolor και δύο σπασμένα κελύφη από το είδος Echinocardium Cordatum
και μάλιστα με προέλευση την Ταιτή και όχι τη Μεσόγειο. Το 1965, σε ένα
επόμενο ταξίδι του, σκέφθηκε και μετέφερε μαζί του μερικά από τα κελύφη που
είχε στη δική του συλλογή και τα δώρισε στο Μουσείο. «Μου έστειλαν μάλιστα και
ευχαριστήριο για τη δωρεά μου», συμπληρώνει ο κ. Λεωνίδας, ο οποίος δηλώνει
αθεράπευτος εραστής του βυθού και των μυστικών του.