Μπορεί κανείς να ζει ή να μη ζει…

ΕΧΟΥΜΕ, λοιπόν, και λέμε: 1.410.000 δραχμές αποζημίωση, συν επίδομα οργάνωσης
γραφείου, συν ταχυδρομικά τέλη, συν έξοδα κίνησης, οικογενειακό επίδομα και
ειδικές αποζημιώσεις, μείον ασφαλιστικές και συνταξιοδοτικές κρατήσεις, μείον
κρατήσεις υπέρ του κόμματος και φορολόγηση που φθάνει το 40% του μισθού,
ίσον… Ίσον για ορισμένους «υπερβολή» και για άλλους «μια αξιοπρεπής αύξηση».

Το υπόλοιπο αυτών των περίπλοκων προσθαφαιρέσεων προκαλεί αντιδράσεις τις
τελευταίες ημέρες, μετά την ψήφιση από τη Βουλή μιας σημαντικής αναπροσαρμογής
της αποζημίωσης των Ελλήνων βουλευτών. Οι εκπρόσωποι του ΚΚΕ, του Συνασπισμού
και του ΔΗΚΚΙ αντέδρασαν στην ψήφιση της διάταξης αυτής. «Οι βουλευτές δεν
μπορούν να παίρνουν σχεδόν 2 εκατομμύρια τον μήνα, όταν έχει επιβληθεί τέτοια
λιτότητα στον λαό», λένε οι επικριτές του νόμου. «Καταλήγουμε να παίρνουμε
καθαρά στο χέρι περίπου 1 εκατομμύριο», λένε οι περισσότεροι βουλευτές και
ιδίως όσοι εκπροσωπούν περιοχές μακριά από την Αθήνα, διευκρινίζοντας ότι η
ουσιαστική αύξηση κυμαίνεται γύρω στις 200.000 δρχ..

Ο Θανάσης Βαρίνος είναι ένας εξ αυτών. Βουλευτής Χίου της Νέας Δημοκρατίας
πήρε μέρος στη θυελλώδη συζήτηση που έγινε στη Βουλή, λέγοντας: «Δεν είμαι
ούτε μεγαλοδικηγόρος, ούτε μεγαλογιατρός, ούτε πλούσιος. Προσωπικά δεν τα
βγάζω πέρα. Ήμουν ναυτικός. Τι πρέπει να κάνω; Να μπαρκάρω πάλι;». Ο Χιώτης
βουλευτής υποστηρίζει ότι αυτή τη στιγμή μεγάλος αριθμός βουλευτών δεν μπορεί
να τα βγάλει πέρα, ιδιαίτερα όσοι είναι από επαρχία. «Διότι πρέπει να
διατηρούμε δύο γραφεία ­ ένα στην Αθήνα, ένα στην εκλογική μας περιφέρεια.
Μένουμε 15 με 20 ημέρες τον μήνα στην Αθήνα, έχουμε και περισσότερες
μετακινήσεις από τις 52 που καλύπτει η Βουλή και τόσα άλλα. Ούτε η ατέλεια των
4.000 μονάδων από τον ΟΤΕ, ούτε των 1.000 γραμμάτων από τα ΕΛΤΑ μάς φθάνει.
Εάν το κράτος είχε αναλάβει όλες αυτές τις υποχρεώσεις, δεν θα χρειαζόμασταν αύξηση».

Για «πρόκληση προς το λαϊκό αίσθημα, και μάλιστα σε μια εποχή εφαρμογής από
την κυβέρνηση σκληρής αντιλαϊκής πολιτικής καθ’ υπαγόρευση της Ευρωπαϊκής
Ένωσης», μιλάει ο βουλευτής του ΚΚΕ Στρατής Κόρακας. Και η αντίδραση, βέβαια,
στις αυξήσεις των βουλευτών, οφείλεται ακριβώς σε αυτό. Στο πώς, δηλαδή, είναι
δυνατόν σε μια εποχή λιτότητας, οι βουλευτές να δίνουν στον εαυτό τους τόσο
γερές αυξήσεις. «Μήπως τελικά θέλουμε να γίνονται βουλευτές μόνο οι
εισοδηματίες;», αναρωτιέται ο βουλευτής Ευβοίας του ΠΑΣΟΚ Γιάννης Καλαμακίδης.
«Υπάρχουν βουλευτές με τεράστια περιουσία. Πώς μπορώ εγώ, που ήμουν δικηγόρος
και ζω τώρα μόνο από τη βουλευτική αποζημίωση, να τους συναγωνιστώ οικονομικά;».

«Αν κάποιος έχει έξοδα γραφείου ενός ή δύο εκατομμυρίων τον μήνα, είναι δικό
του πρόβλημα», αντιτάσσει ο κ. Κόρακας. «Πολιτικά γραφεία διατηρούν μόνο οι
βουλευτές που θέλουν να έχουν πελατειακές σχέσεις». Η βελτίωση, πάντως, του
κοινοβουλευτικού έργου δεν είναι μόνο θέμα χρημάτων, υποστηρίζει ο εκπρόσωπος
Τύπου του Συνασπισμού, Δημήτρης Παπαδημούλης: «Θα πρέπει ο βουλευτής να έχει
τη δυνατότητα να έχει πρόσβαση στα στοιχεία, στις Εφορίες, να ασκεί τον
ελεγκτικό του ρόλο. Και δεν θα την αποκτήσει τη δυνατότητα αυτή, όση αύξηση
των αποδοχών του και εάν του δοθεί, αν αυτή η αύξηση πηγαίνει σε πολιτευτικού
και πελατειακού χαρακτήρα δραστηριότητες».