Έδωσαν στον εαυτό τους αύξηση 78%!

Αύξηση 78% «ενέκριναν» για τους εαυτούς τους, οι βουλευτές. Στο 1.410.000
δραχμές διαμορφώνονται πλέον οι ακαθάριστες αποδοχές του βουλευτή, μετά τη
χθεσινή νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης, που ανέλαβε την πολιτική ευθύνη
να αυξήσει την βουλευτική αποζημίωση.

Η ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ των βουλευτών ήταν έως χθες 790.000 δρχ., πράγμα που σημαίνει ότι
η αύξηση που δόθηκε είναι της τάξεως των 620.000 δρχ. Η συνολική ετήσια
επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού υπολογίζεται στα 2 δισ. 600 εκατομμύρια
δραχμές. Στις νέες αποδοχές των βουλευτών δεν υπολογίζονται τα πάσης φύσεως
επιδόματα (οικογενειακά και άλλα) που λαμβάνουν οι βουλευτές.

Η πρωτοβουλία της κυβέρνησης για αύξηση στη βουλευτική αποζημίωση είχε τη
στήριξη της Νέας Δημοκρατίας, αλλά συνάντησε τις αντιδράσεις των εκπροσώπων
των τριών μικρότερων κομμάτων της αντιπολίτευσης, ΚΚΕ, ΣΥΝ και ΔΗΚΚΙ.

Ο υπουργός Δικαιοσύνης Ευάγγελος Γιαννόπουλος απαντώντας στις αντιδράσεις
αυτές, δήλωσε χαρακτηριστικά: «Όποιος δεν θέλει να πάρει τα λεφτά, να πάει να
τα καταθέσει, διότι το κράτος τα δίνει. Να πάει να τα καταθέσει. Κι αυτοί οι
παλικαρισμοί να λείψουν».

Πέραν της σημαντικής αύξησης στη βουλευτική αποζημίωση, με προσθήκη στο
νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης για το μισθολόγιο των δικαστών, οι
βουλευτές θα λάβουν αναδρομικά και για το 1996, των αυξήσεων που είχαν λάβει
οι δικαστικοί. Δεν έγινε γνωστό πόσο ακριβώς θα λάβει κάθε βουλευτής, ούτε και
πόσο θα επιβαρυνθεί ο κρατικός προϋπολογισμός.

Η αύξηση της βουλευτικής αποζημίωσης πέρασε πολύ ευκολότερα από ό,τι θα
περίμενε κανείς, δεδομένων και των αντιδράσεων που είχαν δημιουργηθεί στη
διάρκεια της Ολομέλειας της Βουλής την άνοιξη, όταν είχε επιχειρηθεί και πάλι
να δοθεί αύξηση στους βουλευτές. Η προσπάθεια (φαίνεται ότι) είχε ξεκινήσει
από προχθές, όταν υπό μορφήν «προβληματισμού» διατυπώθηκε η εκτίμηση ότι το
άρθρο 7 του νομοσχεδίου καταργούσε την σύνδεση του μισθού του προέδρου
Ανωτάτου Δικαστηρίου με τη βουλευτική αποζημίωση που προέβλεπε το Ζ’ Ψήφισμα
του 1975. Ο υπουργός Δικαιοσύνης Ευάγγελος Γιαννόπουλος είχε επιφυλαχθεί να
τοποθετηθεί και χθες διαβεβαίωσε κατηγορηματικά τη Βουλή ότι το Ζ’ Ψήφισμα
εξακολουθεί να ισχύει. Μάλιστα, για να μην υπάρξουν αμφισβητήσεις, πρόσθεσε
ερμηνευτική διάταξη στο νομοσχέδιο με αυτό το περιεχόμενο.

Από εκεί και πέρα, ο πρόεδρος του Συνασπισμού Νίκος Κωνσταντόπουλος τόνισε ότι
«όποιος επιλέγει να είναι εκπρόσωπος του ελληνικού λαού κάνει πρόσθετη επιλογή
στη ζωή του κι όχι επαγγελματική επιλογή. Επιλέγει να εκπροσωπεί το λαό, και
δεν επιλέγει επάγγελμα». Παράλληλα έθεσε θέμα διαφάνειας στην πολιτική ζωή του
τόπου και ζήτησε από την κυβέρνηση να μην προκαλεί τον λαό. Ο εκπρόσωπος του
ΚΚΕ Στρ. Κόρακας στην ομιλία του ζήτησε να ανασταλεί επ’ αόριστον το Ζ’
Ψήφισμα και εξέφρασε την υπόνοια ότι το νομοσχέδιο για το μισθολόγιο των
δικαστών «ήρθε για τη βουλευτική αποζημίωση». Σε άλλη παρέμβασή του πάντως
ανέφερε ότι οι βουλευτές του ΚΚΕ καταθέτουν τη βουλευτική αποζημίωση στο
κόμμα, πρόσθεσε όμως ότι «ούτε εμείς λέμε ότι είναι υπέρογκη η βουλευτική
αποζημίωση (…) λέμε ότι δεν πρέπει να είμαστε προκλητικοί».

Ο εκπρόσωπος του ΔΗΚΚΙ Γιώργος Τζαφούλιας στην παρέμβασή του ζήτησε κι αυτός
να ανασταλεί το Ζ’ Ψήφισμα «κι αν δεν ανασταλεί αορίστως, να ανασταλεί μέχρι
ικανοποιήσεως των αποδοχών των εργαζομένων».

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ν.Δ. Ν. Ζαφειρόπουλος έθεσε το θέμα της
διαφάνειας στην πολιτική ζωή του τόπου, ζητώντας να δημιουργηθεί ανεξάρτητη
διοικητική αρχή, η οποία να ελέγχει όλες τις προμήθειες, οτιδήποτε αγγίζει το
δημόσιο χρήμα.

Ο υπουργός Δικαιοσύνης Ε. Γιαννόπουλος ανήγγειλε ότι η κυβέρνηση κωδικοποιεί
τις διατάξεις που υπάρχουν για τα θέματα του ελέγχου της διαφάνειας στον
δημόσιο βίο και σημείωσε ότι θα τις φέρει ως νομοσχέδιο στη Βουλή.

«ΛΟΙΠΟΝ, τι θέλεις; Να κάνεις λίγους ευτραφείς και πολλούς αδύνατους;». Η
ερώτηση απευθύνθηκε εν είδει αστείου από βουλευτή στον Στέφανο Μάνο, ο οποίος
μόλις είχε προτείνει από το βήμα της Βουλής τη μείωση του αριθμού των
βουλευτών από 200 σε 300, ως αντίβαρο στις αιτιάσεις για το ύψος των απολαβών
των εθνικών μας αντιπροσώπων.

Περίπου 5,7 δισεκατομμύρια δραχμές (χωρίς τη χθεσινή αύξηση του 78%) είναι η
ετήσια συνολική δαπάνη ­ σύμφωνα με τον προϋπολογισμό ­ για τις αποζημιώσεις
και τα συναφή έξοδα των βουλευτών μας.

Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι μειώνεται ο αριθμός των βουλευτών κατά 100: θα
εξοικονομήσουμε αμέσως αμέσως 1,9 δισεκατομμύριο δραχμές. Άλλωστε, λένε οι
υποστηρικτές της πρότασης, η Ελλάδα έχει αναλογικά με τον πληθυσμό της μεγάλο
αριθμό βουλευτών, και το Σύνταγμα αναφέρει ξεκάθαρα ότι ο αριθμός των
βουλευτών μπορεί να κυμαίνεται μεταξύ 200 και 300.

ΣΚΛΗΡΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

Λιγότερες έδρες θα σημαίνουν λιγότερους υποψηφίους στη διάρκεια της
προεκλογικής εκστρατείας, λιγότερο χαρτομάνι και λιγότερη βαβούρα. Θα σημαίνει
όμως και πιο λυσσαλέα προσπάθεια των πολιτευτών να περιλαμβάνονται στις λίστες
των υποψηφίων και ίσως πιο σκληρό αγώνα ­ με αρκετά χτυπήματα κάτω από την
μέση ­ για την πολυπόθητη έδρα.

Μη φανταστείτε όμως ότι η πρόταση για τη μείωση του αριθμού των βουλευτών
είναι κάτι καινούργιο. Η πρώτη προσπάθεια μάλιστα, έγινε από τον Χαρίλαο
Τρικούπη στα τέλη του περασμένου αιώνα, ένα πείραμα που δεν διήρκεσε πολύ.
Πριν από μερικά χρόνια, μια παρόμοια πρόταση είχε φέρει στη Βουλή η Πολιτική
Άνοιξη, για να συζητηθεί και πάλι προχθές με αφορμή την πρόταση του πρώην
υπουργού.

«Ήταν άλλη μια ευχάριστη λεηλασία των θέσεων της Πολιτικής Άνοιξης», δήλωσε ο
πρόεδρος του κόμματος Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος τονίζει ότι ο περιορισμός του
αριθμού των βουλευτών «δεν θα δείξει μόνο ότι η Βουλή συμβαδίζει με τη
λιτότητα που επιβάλλει στον λαό, αλλά θα διευκολύνει το κοινοβουλευτικό έργο
και θα δημιουργήσει ευελιξία».

ΑΠΟΡΗΣΑΝ…

Πώς αντιμετώπισαν τον Στ. Μάνο οι συνάδελφοί του; «Μάλλον με απορία», λέει ο
ίδιος. Γεγονός κατανοητό μέχρις ένα σημείο, μια και ουσιαστικά τους ζητά να…
αυτοκαταργηθούν. «Είναι δυνατόν μια Βουλή που έχει 300 μέλη να αποφασίσει να
καταργήσει το 1/3 εξ αυτών;», αναρωτιέται ο β’ αντιπρόεδρος της Βουλής,
Παναγιώτης Σγουρίδης. «Όσο και εάν τεθεί θέμα κομματικής πειθαρχίας, δεν
πιστεύω ότι είναι δυνατόν να ψηφιστεί τέτοιος νόμος.

Η Ελλάδα ξοδεύει τα λιγότερα που μπορούν να ξοδευτούν για τον
κοινοβουλευτισμό. Αντίθετα, θα μπορούσαν να περιορισθούν οι σπατάλες που
γίνονται στο κράτος, αν υπήρχαν περισσότερες αρμοδιότητες στις επιτροπές του Κοινοβουλίου».

Πώς θα γινόταν, όμως, αυτός ο περιορισμός του αριθμού των βουλευτών; «Με
ανακατανομή των εδρών, ανάλογα με τον εκλογικό νόμο που θα υπάρχει», λέει ο
Στέφανος Μάνος. «Αν ισχύει ο σημερινός, θα υπάρξει αναλογική μείωση στις
πολυεδρικές περιφέρειες».

Ποιοι, όμως, θα κατόρθωναν να μπουν στη Βουλη εάν ο αριθμός των εδρών ήταν
200;

Οι πιο ικανοί ή όσοι επιδίδονται περισσότερο σε ρουσφέτια, προέρχονται από
«πολιτικά τζάκια» ή είναι οι «αγαπημένοι των ΜΜΕ»; «Η μείωση του αριθμού των
βουλευτών θα σήμαινε με δεδομένα το πελατειακό σύστημα και τον κομματισμό» ­
λέει ο Ανδρέας Λοβέρδος, αναπληρωτής καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο
Πάντειο Πανεπιστήμιο ­ «κατά κανόνα μείωση και του αριθμού των ικανών
βουλευτών.

Τέτοιου είδους θεσμικές προτάσεις είναι απλώς θεσμικά πυροτεχνήματα.

Η Βουλή μας επί πολλές δεκαετίες λειτούργησε με 300 βουλευτές και πάνω σε αυτό
τον αριθμό προσαρμόστηκε η λειτουργία του εκλογικού σώματος συνολικά κατά νομό
αλλά και κάθε ψηφοφόρου ειδικότερα».