Τρία χρόνια από το πρωτόκολλο με τους Ρώσους

Η ΙΣΤΟΡΙΑ του εργοστασίου ξεκινά το ’94, όταν ο κ. Κ. Σημίτης ως υπουργός
Βιομηχανίας υπογράφει ένα πρωτόκολλο με τη ρωσική πλευρά για τη ρύθμιση των
διαφορών που είχαν προκύψει επί Ν.Δ. στο έργο του φυσικού αερίου, λόγω των
καθυστερήσεων της ελληνικής πλευράς.

Το πρωτόκολλο του ’94 προέβλεπε την απ’ ευθείας ανάθεση τριών έργων στη ρωσική
πλευρά: τους κλάδους του φυσικού αερίου ­ με τίμημα που καθοριζόταν από
προηγούμενο διαγωνισμό, το εργοστάσιο της Συκιάς, με τίμημα που επίσης
καθοριζόταν από προηγούμενο διαγωνισμό (για την εκτροπή του Αχελώου) και,
τέλος, το εργοστάσιο της Φλώρινας.

ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ

Η τελευταία ανάθεση ήταν και η πιο δύσκολη ­ το πρωτόκολλο Σημίτη, που
ψηφίστηκε από τη Βουλή, πλην ΚΚΕ ­ προέβλεπε ότι η ΔΕΗ θα έπρεπε να
διαπραγματευτεί με τη ρωσική πλευρά το τίμημα για την κατασκευή του
εργοστασίου, που θα έπρεπε να γίνει «με ανταγωνιστικούς όρους».

Είναι χαρακτηριστικό ότι η φράση αυτή περί «ανταγωνιστικών όρων» προστέθηκε
την τελευταία στιγμή με επιμονή της ΔΕΗ ­ στελέχη της επιχείρησης υποστήριζαν
τότε ότι με τον τρόπο αυτόν διασφαλίζονταν τα συμφέροντα της επιχείρησης,
επειδή με τον όρο αυτόν μπορούσε να γίνει κάποια προσέγγιση του τιμήματος για
το εργοστάσιο της Φλώρινας.

Ωστόσο, είναι σήμερα σαφές ότι μόνος ο όρος περί ανταγωνιστικού τιμήματος δεν
μπορεί να διασφαλίσει τη διαφάνεια στη διαπραγμάτευση, ούτε αποτελεί και
προσδιοριστικό όρο του τιμήματος για την κατασκευή ενός εργοστασίου,
αντίστοιχο του οποίου δεν υπάρχει στη χώρα μας.

Στην πραγματικότητα, η ΔΕΗ κλήθηκε να διαπραγματευτεί το τίμημα ενός
εργοστασίου χωρίς να προηγηθεί διαγωνισμός, αλλά και χωρίς να αναζητήσει
νόμιμους τρόπους προσέγγισης του εύλογου τιμήματος πριν από την έναρξη των διαπραγματεύσεων.

ΟΙ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ

Οι διαπραγματεύσεις ΔΕΗ – ρωσικής πλευράς ξεκίνησαν επί υπουργίας Σημίτη και
ολοκληρώθηκαν επί υπουργίας Παπανδρέου. Η διοίκηση της ΔΕΗ, όπως αποκαλύπτεται
σήμερα, ξεκίνησε τη διαπραγμάτευση με τη ρωσική πλευρά υπό τον όρο ότι η
σχετική σύμβαση θα κυρωνόταν από τη Βουλή.

Ο όρος αυτός της διοίκησης της ΔΕΗ, που παραμένει ίδια από το ’93, τέθηκε σε
σοβαρή αμφισβήτηση μετά την κατάληξη των διαπραγματεύσεων. Είναι
χαρακτηριστικό ότι μεγάλες εφημερίδες, αλλά και κορυφαία πολιτικά στελέχη,
έκαναν λόγο για μετατροπή της Βουλής σε «πλυντήριο σκανδάλων» από την κυβέρνηση.

Οι καταγγελίες για τον όρο περί κύρωσης της σύμβασης από τη Βουλή ­ «εκβιασμός
προς την κυβέρνηση από τη διοίκηση της ΔΕΗ» χαρακτηρίστηκε ακόμα και από
υπουργούς ­ συνοδεύτηκαν από σοβαρότατη αμφισβήτηση του ύψους του τιμήματος
των 179 δισ. δραχμών πού ομόφωνα συμφώνησε το Δ.Σ. της ΔΕΗ με τη ρωσική
πλευρά: Ακόμη και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, όπως οι κ. κ Δ. Πιπεργιάς, Γ. Κουράκης
και Δ. Αλαμπάνος, αλλά και κορυφαία στελέχη της Ν.Δ., όπως ο κ. Στ. Μάνος, και
το ΚΚΕ και το ΔΗΚΚΙ κατήγγειλαν υπερτιμολόγηση μεγαλύτερη των 50 δισ. δραχμών
στη σύμβαση της Φλώρινας.

ΕΡΓΑ

Μάλιστα, αρκετοί επικαλέστηκαν τα όσα είχε πει στη Βουλή ο ίδιος ο κ. Κ.
Σημίτης τον Απρίλιο του ’95, όταν ψηφιζόταν το πρωτόκολλο: Ο τότε υπουργός
Βιομηχανίας είχε δεσμευτεί ότι τα έργα της Φλώρινας και της Συκιάς θα
στοίχιζαν συνολικά 125 δισ. δραχμές και, με δεδομένο ότι το έργο της Συκιάς
είχε τιμολογηθεί μέσω διαγωνισμού 45 δισ. δραχμές, προέκυπτε ότι το υπουργείο
Βιομηχανίας θεωρούσε ως εύλογο τίμημα για τη Φλώρινα τα 80 δισ. ­ 100 δισ.
λιγότερα από την τελική συμφωνία της ΔΕΗ!

Οι υπηρεσίες της ΔΕΗ απαντούν ότι ουδέποτε είχαν μιλήσει για τίμημα 80 δισ.
δραχμών.

Μάλιστα, ανώτερα στελέχη της επιχείρησης υποστηρίζουν ότι εκείνη την περίοδο
(1994) είχε σταλεί ενημερωτικό σημείωμα στο υπουργείο Βιομηχανίας, στο οποίο
γινόταν η εκτίμηση ότι το κόστος του εργοστασίου προϋπολογιζόταν στα 135 δισ. δραχμές.