[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ αν στις παραμονές ή και στη διάρκεια του Παγκόσμιου
Πρωταθλήματος Στίβου οι δρόμοι ­ όπως και απειλήθηκε ­ γέμιζαν σκουπίδια και
τα αεροδρόμια «κυκλώνονταν» από ταξί; Θα έλεγαν, άραγε, όλοι «μπράβο» στους
απεργούς Δήμους και στους διαμαρτυρόμενους ταξιτζήδες; Ή μήπως θα προκαλούσε
αγανάκτηση ­ «τώρα βρήκαν»; ­ η άκαιρη απόφαση να ξεσηκωθούν; Οι βετεράνοι του
συνδικαλισμού το γνωρίζουν: Καμία απεργία, όσο δίκαια κι αν είναι τα αιτήματά
της, δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας, αν δεν «αγκαλιαστεί» από τους πολίτες. Το
έχει διδάξει η ­ πικρή αναμφίβολα ­ εμπειρία πολλών αποτυχημένων απεργιακών
κινητοποιήσεων, όπου και αυτή η παραδοχή του εύλογου της αιτίας τους δεν
στάθηκε αρκετή για τη «νομιμοποίησή» τους στα μάτια της κοινής γνώμης. Πολύ
λιγότερο, μάλιστα, όταν η επιλογή όχι μόνον του χρόνου, αλλά και της μορφής
του απεργιακού αγώνα περισσότερο έπληττε το κοινωνικό σύνολο, παρά ασκούσε
πίεση στην κυβέρνηση. Έτσι έγινε με τους αγρότες, που έκλεισαν τις εθνικές
οδούς τον χειμώνα, έτσι έγινε με τους εκπαιδευτικούς που έκλεισαν επί δίμηνο
τα σχολεία, έτσι έγινε και με τους υπαλλήλους του υπουργείου Παιδείας,
παραμονές Γενικών Εξετάσεων, που ζητούσαν επίδομα ακόμα και για όσους δεν θα
πρόσφεραν πρόσθετη εργασία. Έτσι έγινε και με τους υπαλλήλους καθαριότητας,
που ζητούσαν μονιμοποίηση όλων των εκτάκτων. Και έτσι θα γινόταν ­ ας μην
αμφιβάλλει κανείς ­ αν πραγματοποιούσαν, αυτές τις μέρες, την απειλή για
απεργία οι Δήμοι και για αποκλεισμό των αεροδρομίων οι ταξιτζήδες. Άχαρο να το
λέει κανείς, αλλά το ίδιο το δικαίωμα της απεργίας αποδυναμώνεται όταν
ασκείται με τρόπο προδήλως εκβιαστικό ­ και επαχθέστατο για τους πολίτες που
υφίστανται τις συνέπειες. Και όταν η σημασία της κοινωνικής συμπαράστασης
περιφρονείται, τότε το πρώτο ­ και μεγάλο ­ λάθος έχει γίνει.