ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Φόροι στα υψηλά εισοδήματα

Η ευρωπαϊκή Αριστερά κέρδισε στις αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις της
τελευταίας διετίας, γιατί έπεισε τους πολίτες της γηραιάς ηπείρου ότι μπορεί
να τους οδηγήσει στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση και στο ισχυρό ευρώ,
καταπολεμώντας ταυτόχρονα τη φοβερή μάστιγα της ανεργίας και κατανέμοντας
δίκαια το κόστος της σύγκλισης μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Οι συντηρητικές
κυβερνήσεις των κ.κ. Τζων Μέητζορ, Αλέν Ζιπέ και του κ. Κων. Μητσοτάκη
παλαιότερα στη χώρα μας βάδιζαν προς το Μάαστριχτ μέσα από τον «μονόδρομο» της
λιτότητας, αποσυνθέτοντας το κοινωνικό κράτος και διογκώνοντας την ανεργία.

Τα ίδια διλήμματα με τους Ευρωπαίους σοσιαλιστές στην αναζήτηση της χρυσής
τομής μεταξύ σύγκλισης προς την ΟΝΕ και δίκαιης κατανομής των βαρών έχει
φυσικά και ο κ. Κων.

Σημίτης και οι επιτελείς του μελετούν τώρα τα μέτρα τού Τόνι Μπλερ και του
Λιονέλ Ζοσπέν, καθώς και τις εμπειρίες του Ρομάνο Πρόντι προκειμένου να
χαράξουν μια παράλληλη πολιτική, προσαρμοσμένη όμως στις ελληνικές ιδιαιτερότητες.

Πώς εξασφαλίζεται όμως μια δίκαιη κατανομή των βαρών της σύγκλισης όταν είναι
δεδομένο ότι η εισοδηματική πολιτική πρέπει πρωταρχικά να επιδιώξει μείωση του
κόστους εργασίας, ώστε να πέσει ο πληθωρισμός και να προσεγγισθεί το
αντίστοιχο κριτήριο του Μάαστριχτ; Αυτή την περίοδο και στα πλαίσια του
κοινωνικού διαλόγου η κυβέρνηση περνά τη γραμμή, στην οποία και θα επιμείνει,
ότι οι αυξήσεις σε μισθούς και ημερομίσθια δεν πρέπει το 1998 να υπερβούν το
4% και το 1999 το 3,5%, εάν θέλουμε να πετύχουμε το 1999 πληθωρισμό 2,3%, που
είναι ο στόχος του Μάαστριχτ. Με δεδομένο όμως επίσης ότι το 1998 η αύξηση στο
ονομαστικό ΑΕΠ θα είναι περίπου 7,3%, προκύπτει αμέσως θέμα άνισης διανομής
αφού οι εργαζόμενοι θα πάρουν χαμηλότερες αυξήσεις, πράγμα που σημαίνει ότι τα
εισοδήματα των επιχειρηματιών όχι μόνο δεν θα συγκρατηθούν, αλλά αντίθετα θα μεγαλώσουν.

Και επειδή παρόμοια προβλήματα έχουν προκύψει και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες,
είναι φυσικό οι σύμβουλοι του κ. Κων. Σημίτη να παρακολουθούν με ενδιαφέρον
τις λύσεις που δίνουν οι άλλες σοσιαλιστικές κυβερνήσεις.

Ο Τόνι Μπλερ, λοιπόν, στην Αγγλία επέβαλε έναν έκτακτο φόρο στις επιχειρήσεις
κοινής ωφέλειας (συγκοινωνίες, τηλεπικοινωνίες κ.λπ.), που είχε
ιδιωτικοποιήσει η κ. Μάργκαρετ Θάτσερ, δηλώνοντας ταυτόχρονα ότι τα κεφάλαια
που θα προκύψουν από τη φορολογία αυτή θα διατεθούν για την εκπλήρωση μιας εκ
των βασικών προεκλογικών υποσχέσεων των Εργατικών, τη δημιουργία δηλαδή 25.000
νέων θέσεων εργασίας για τους Βρετανούς κάτω των 25 ετών.

Όμως ταυτόχρονα ο Τόνι Μπλερ εξήγγειλε μείωση κατά 2% του φορολογικού
συντελεστή των επιχειρηματικών κερδών με στόχο να ενθαρρυνθούν οι ιδιωτικές επενδύσεις.

Στο Παρίσι, ο Λιονέλ Ζοσπέν αύξησε για τις επιχειρήσεις με τζίρο πάνω από 50
εκατ. φράγκα (8,3 εκατ. δολ.) τον φορολογικό συντελεστή από 36,6% σε 42% και
ταυτόχρονα τη φορολογία της υπεραξίας (για κινητή και ακίνητη περιουσία) από
19% σε 42%.

Τα περιθώρια για επανάληψη αυτής της πολιτικής υπάρχουν στην Ελλάδα; Λίγα μεν,
αλλά όχι ασήμαντα. Όπως γράφαμε και στο προηγούμενο σημείωμα, στη χώρα μας το
μείζον πρόβλημα είναι η ανεργία γι’ αυτό η κυβέρνηση όχι μόνο δεν σκέπτεται να
αυξήσει τη φορολογία των επιχειρήσεων, αλλά αντίθετα οι δύο υφυπουργοί
Οικονομικών, κ.κ. Γ. Δρυς και Ν. Χριστοδουλάκης, έχουν προτείνει μείωσή της
προκειμένου να ενθαρρυνθούν οι επενδύσεις. Άλλωστε, ακριβώς για τους ίδιους
λόγους απερρίφθη από την κυβέρνηση η πρόταση του καθηγητή κ. Ιωάν. Σπράου για
επιβολή έκτακτης εισφοράς στις επιχειρήσεις.

Παρ’ ότι όμως αυτή είναι η διακηρυγμένη γραμμή της κυβέρνησης, ο υπουργός
Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών προβληματίζεται από το γεγονός ότι η
αυστηρή εισοδηματική πολιτική της διετίας 1998-1999 θα καταστήσει πιο άνιση τη
διανομή του εθνικού εισοδήματος. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι ο υπουργός
σκέπτεται να προτείνει ως διορθωτικό μέτρο όχι τη φορολογία των επιχειρήσεων,
γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν εις βάρος των επενδύσεων, αλλά την αύξηση της
φορολογίας των υψηλών εισοδημάτων των φυσικών προσώπων π.χ. με την μη
τιμαριθμοποίηση της κλίμακας για τα εισοδήματα πάνω από 15.000.000 δρχ. τον χρόνο.