Το όνειρο ξέφυγε από τα κάγκελα

Πίσω από τα σίδερα ενός κελιού, στον Κορυδαλλό, ο Ηλίας ονειρευόταν την ημέρα
που θα συναντούσε τον Κέινς και τον Άνταμ Σμιθ στα αμφιθέατρα του Οικονομικού
Πανεπιστημίου. Ο φίλος και συγκάτοικός του, ο Τάσος, άφησε τον «Συντηρητισμό»
και ξεδίπλωσε τη σκέψη του στους διαδρόμους τού «ονείρου». Θέλοντας, η πρώτη
πόρτα που θ’ ανοίξει να είναι εκείνη του Τμήματος Ηλεκτρονικών Μηχανικών. Στο
κτίριο που δεσπόζει στην Πατησίων, στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

ΟΗλίας είναι 22 χρόνων και ο Τάσος 17. Πριν απο λίγα χρόνια, η μοίρα αποφάσισε
πως ένα κελί στον Κορυδαλλό θα αντικαθιστούσε για πολύ καιρό ακόμα το δωμάτιο
των οικογενειακών τους σπιτιών.

Τα δύο παιδιά μετείχαν φέτος, όπως εξάλλου και χιλιάδες άλλα συνομίληκά τους,
στις Γενικές Εξετάσεις. Επειδή δεν πίστεψαν ποτέ ότι τη ζωή μπορεί να φρενάρει
το λουκέτο που σφραγίζει μια μεταλλική πόρτα.

Ο Ηλίας, μέσα στη φυλακή είναι αρχιμάγειρας. Μαζεύει ημερομίσθια για να
κερδίσει πιο σύντομα την ελευθερία του. Οι σχολές που τον ενδιέφεραν, ήταν
εκείνες της Δ’ Δέσμης. Ο φίλος του ο Τάσος, τελείωσε στην ίδια φυλακή το
Λύκειο. Συμπλήρωσε στο έντυπο τα τμήματα του Πολυτεχνείου. Και απομονώθηκε απ’
όλους, ώστε να υποτάξει την απέραντη ελευθερία χρόνου στο «να κάνω αυτό που με
ευχαριστεί περισσότερο».

Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ

Και οι δύο γνώριζαν καλά τους εαυτούς τους, είχαν επίγνωση των δυνατοτήτων
τους, πιο πολύ όμως ένιωθαν πως τα πράγματα έπρεπε τώρα ν’ αλλάξουν. Η
ευκαιρία δόθηκε στις αρχές Ιουνίου. Οι δύο φίλοι ήρθαν αντιμέτωποι με μια
πραγματικότητα, στην ιδέα της οποίας, όπως και να ‘χει, δεν μπόρεσαν να
συνηθίσουν με τον τρόπο που τα άλλα παιδιά, τα απ’ έξω, είχαν γαλουχηθεί.

Στους καταλόγους με τη βαθμολογία που αναρτήθηκαν χθες, το όνομα του Τάσου
αντιστοιχούσε σε 4.784 μόρια. Εκείνο του Ηλία, σε 1.200 μόρια. Το πιο μεγάλο
σε ηλικία από τα δύο παιδιά θα μπορεί να ελπίζει ακόμη στην ημέρα που η σκέψη
του Άνταμ Σμιθ θα αντηχεί μέσα από τα λόγια κάποιου καθηγητή στο Πανεπιστήμιο.
Ο πιο μικρός όμως, βλέπει την δική του πόρτα μισάνοιχτη. Το αν αυτή θ’ ανοίξει
διάπλατα, δεν το ξέρει ακόμη.

«Και αυτό είναι που τον έχει κάνει να αγωνιά. Γιατί ξέρει πως τα πράγματα
πλέον είναι οριακά. Μια μικρή διακύμανση του ύψους των βάσεων θα τον φέρει πιο
γρήγορα στο όνειρο. Διαφορετικά, θα αρκεστεί σε αυτό που τυπικά συμπλήρωσε στο έντυπο».

Τον είδε χθες το πρωί τον Τάσο ο καθηγητής που του έκανε όλο αυτόν τον καιρό
ιδιαίτερα μαθήματα. «Ήταν περισσότερο μια αμοιβαία φιλική σχέση, παρά μια
παράδοση γνώσεων, που συνήθως χάνεται μεταξύ έδρας και θρανίου».

Ο καθηγητής του Τάσου, όπως άλλωστε και το ίδιο το παιδί, ξέρουν πως η
επιτυχία περιμένει στις αίθουσες των ΤΕΙ. Είτε πρόκειται για το Τμήμα των
Μεταλλειολόγων είτε για το αντίστοιχο της Ηλεκτρονικής. «Το Πολυτεχνείο είναι
το πάθος του. Είναι αποφασισμένος να δώσει και του χρόνου.

Όλα ή κάποια από τα μαθήματα. Έκανε ορισμένα μικρολάθη που τον στενοχώρησαν.
Στα Μαθηματικά, για παράδειγμα. Όχι πως η προετοιμασία του ήταν ατελής. Κάθε
άλλο. Αλλά, βλέπετε, ύστερα από ένα διάστημα δύο χρόνων στη φυλακή, η ώρα των
εξετάσεων βάρυνε στον ψυχισμό του, όπως και του Ηλία, πιο πολύ απ’ ό,τι έπρεπε.

Στις ημέρες που θα κυλήσουν, η αγωνία θα μοιράζεται το ίδιο κελί με τα δύο
παιδιά. Αλλά θα γέρνει περισσότερο προς τον Τάσο. Κι ας έχει γράψει γύρω στο
17.

Οι αποφάσεις έχουν πάντως παρθεί. Όποια κι να είναι τα αποτελέσματα. Ο χρόνος
κυλά αργά στη φυλακή. Και είναι όλος δικός τους.