Η απόγνωση «κάρφωσε» τον 14χρονο γιο της

ΗΤΑΝ ΛΙΓΟ πριν από τις δέκα το βράδυ όταν η 28χρονη Αγλαΐα Μ., μητέρα τριών
ανήλικων αγοριών, άνοιξε την πόρτα του διαμερίσματός της, επί της οδού
Γρηγορίου Λαμπράκη, στον Κορυδαλλό, προκειμένου να πάρει μερικά πράγματα για
τη δουλειά της. Σε λίγη ώρα θα ξεκινούσε την εργασία της ως νυχτερινή σ’ ένα
από τα νοσοκομεία της Αθήνας.

Ο πρωτότοκος γιος της, ο Παναγιώτης, 14 χρόνων, ήταν στο δωμάτιό του και τα
άλλα δύο παιδιά, ο 9χρονος Κωνσταντίνος και ο 5χρονος Αναστάσιος, έλειπαν με
τη γιαγιά τους στο εξοχικό των παππούδων στη Σαλαμίνα.

Από το δωμάτιο του μικρού ακούστηκαν φωνές και η μητέρα πλησίασε. Ήθελε να
ρωτήσει αν χρειαζόταν τίποτα. Μαζί του ήταν άλλα δύο παιδιά. Όταν άνοιξε την
πόρτα ένα κύμα καπνού τη… χτύπησε κι αυτό που μύρισε την πανικόβαλε…
Έτρεξε αμέσως στο Πολυδύναμο Αστυνομικό Τμήμα Νίκαιας και κατήγγειλε ότι ο
ανήλικος γιος της μαζί με δύο φίλους του έκαναν χρήση χασίς!.

Δύο αστυνομικοί πήγαν στο σπίτι, οι ανήλικοι πέρασαν το βράδυ στο Τμήμα και το
πρωί, με εντολή του εισαγγελέα Πειραιά, αφέθηκαν ελεύθεροι, αφού προηγουμένως
ορίστηκε τακτική δικάσιμος….

Η προχθεσινή καταγγελία της μητέρας δεν αποτελεί παρά την κορυφή του
παγόβουνου μιας τραγικής οικογενειακής ιστορίας. Για τη νεαρή γυναίκα, που
έχει αναλάβει όλο το οικογενειακό βάρος, αφού ο πρώην σύζυγός της Ηλίας έπειτα
από χρόνια περιπλάνησης στον κόσμο των ναρκωτικών δίνει τώρα τον αγώνα της
απεξάρτησης, το να καταγγείλει στην Αστυνομία το ίδιο της το παιδί ήταν μια
πράξη απελπισίας και συνάμα η τελευταία της ελπίδα…

«Δεν ξέρω πού αλλού να πάω», λέει. «Χτύπησα όλες τις πόρτες, όμως δεν βρήκα
καμία βοήθεια. Έφτασα στο σημείο να θεωρώ ότι είναι καλύτερα να τον συλλάβουν
παρά να γυρίζει στους δρόμους χωρίς κανέναν έλεγχο…».

Και δεν είναι η πρώτη φορά που η Αγλαΐα Μ. κατέφυγε στην Αστυνομία ζητώντας τη
βοήθειά της. Πριν από ένα μήνα τους πήγε ­ όπως λέει ­ ένα φακελάκι με χασίς
που βρήκε στο δωμάτιο του γιου της. «Ήθελα να τον φοβίσω με την Αστυνομία μπας
και αποτραβηχτεί, αλλά όταν πήγα εκεί δεν με πήραν στα σοβαρά», καταγγέλλει με παράπονο.

Καπνίζει το ένα τσιγάρο μετά το άλλο. Η ανησυχία στα μάτια της ήταν διάχυτη
και από το βλέμμα της φαίνεται ότι έχει πλέον «σπάσει». «Ο Παναγιώτης τον
τελευταίο χρόνο πήρε πολύ άσχημα τον χωρισμό μου με τον πατέρα του», λέει με
τρεμάμενη φωνή. «Με τον Ηλία είμαστε χωρισμένοι εδώ και τρία χρόνια εξαιτίας
των ναρκωτικών που ρήμαξαν τη ζωή μας. Αναγκάζομαι να δουλεύω δύο δουλειές και
ευτυχώς δεν πληρώνω νοίκι. Όμως ο Παναγιώτης μοιάζει να έχει σπάσει κάθε δεσμό
μαζί μου. Ντρέπομαι που το λέω αλλά έχει φτάσει στο σημείο ακόμη και να με
χτυπήσει ­ και όχι μόνο μία φορά!».

Φοράει ένα μαύρο φόρεμα, κάθεται σε μια καφέ πολυθρόνα με φόντο τη φωτογραφία
του πατέρα της και δείχνει να μην πιστεύει αυτό που της συμβαίνει. «Δυστυχώς
έχει σαν πρότυπο τον πατέρα του και λέει ότι αφού αυτός δεν έπαθε τίποτα με τα
ναρκωτικά δεν θα πάθει ούτε ο ίδιος… Μια φορά τον έδιωξα έπειτα από καβγά
από το σπίτι και αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει με ηρεμιστικά χάπια. Πήγε
μερικές φορές στην κοινωνικη λειτουργό του νοσοκομείου και μετά εξαφανίστηκε.
Όπως με όλα τα πράγματα στη ζωή του. Στο νυχτερινό που πηγαίνει έμεινε δυο
χρονιές στην ίδια τάξη, αλλά δεν τον ενδιαφέρει».

Ώρες-ώρες σκληραίνει. «Προσπαθώ να τον βοηθήσω όμως έχω και αλλά δύο παιδιά
και πρέπει να τα προστατέψω», λέει. «Οι δρόμοι δεν του κάνουν καλό. Πρέπει
κάτι να γίνει, όμως δεν ξέρω πλέον πού να κινηθώ. Βρίσκομαι σε απόγνωση…».