Κράτησε φυσιογνωμία

Στην πιο νότια περιοχή των Κυκλάδων, στην άγονη γραμμή, όπως κάποιοι την
ονόμασαν, υπάρχει καλά κρυμμένο ένα από τα όμορφα μυστικά του Αιγαίου. Ένα
μυστικό όμως που θα φανερωθεί αμέσως σ’ εκείνον που θα αποφασίσει να ταξιδέψει
12 ώρες πάνω στο καράβι και που δεν θα… παρασυρθεί από τη φημισμένη ζωή των
νησιών, την οποία θα προσπεράσει και θα αφήσει πίσω του.

Και ένα μυστικό σαν αυτό που κρύβει η Αμοργός, πρέπει να φθάσεις ως το τέλος
για να το αντικρύσεις. Και είναι τόσο απέραντο, όσο μπορεί να φθάσει το γυμνό μάτι.

Η απεραντοσύνη του πελάγους και το γαλάζιο της θάλασσας στην πιο ονειρική τους στιγμή.

Η Αμοργός διαφέρει σε πολλά από τα υπόλοιπα νησιά του κυκλαδίτικου
συμπλέγματος. Είναι η ίδια η φυσιογνωμία της που την κάνει να απομονώνεται και
να ξετυλίγει τη γοητεία της σε εκείνους που έμαθαν να ακολουθούν το
συναίσθημα. Ίσως και γι’ αυτό ο κόσμος που την επισκέπτεται να είναι διαφορετικός.

Αλλιώτικος σε αυτά που θέλει να ακούσει, σε αυτά που θέλει να δει, σε όσα θα
βρει να συζητήσει με τους ανθρώπους που θα ταυτιστεί. Η Αμοργός με τη θέληση ­
κατά κύριο λόγο ­ των περίπου 2.000 κατοίκων της κατάφερε να κρατήσει τη
φυσιογνωμία της στα όρια που της επιβάλλει η απεραντοσύνη του γαλάζιου, η
γαλήνη της «απομόνωσης». Δεν έκλεισε τις πόρτες της στον τουρισμό, απλώς
πέτυχε να τον προσανατολίσει εκεί που το ίδιο το νησί έδειχνε να βαδίζει. Και
ο επισκέπτης του, που θα έρθει εδώ από κάθε μέρος της Ελλάδας, από την Ευρώπη
και την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, αποδέχεται σιωπηλά αυτή τη συμφωνία.

Όσοι έρχονται για διακοπές στην Αμοργό ξέρουν εκ των προτέρων τους ρυθμούς που
θα ακολουθήσουν. Οι επισκέπτες του νησιού, ό,τι ηλικία κι αν έχουν, όποια
κουλτούρα και ενδιαφέροντα, θα υποχρεωθούν να προσαρμοστούν στη ζωή του νησιού.

Τις παραλίες του νησιού, που βρίσκονται στα πιο απόκρημνα μέρη, θα τις
κατέβουν νεαρά παιδιά, επειδή τα νερά είναι κρυστάλλινα, θα τις επισκεφθούν
30άρηδες και 40άρηδες, για να διαβάσουν το βιβλίο που πήραν μαζί τους, ενώ δεν
θα λείψουν ακόμη και οικογένειες, που θα ξεχαστούν εκεί μέχρι τη δύση του ηλίου.

Την ηρεμία του νησιού θα αναζητήσουν και μοναχικοί τουρίστες. Κυρίως νεαρά
παιδιά ­ από κάθε πόλη και νομό ­ όπως για παράδειγμα ο Μιχάλης από την Αθήνα
ή ο Κώστας από την Καλαμάτα.

Ο πρώτος έφθασε απόγευμα στην Αμοργό, κουβαλώντας ένα σακίδιο, με μόνη
συντροφιά του το 50άρι μηχανάκι. Άφησε πίσω την παρέα του στην Ίο και
αναζήτησε «μερικές μέρες κουλάτων διακοπών». Το πρώτο πράγμα που ζήτησε να
μάθει ήταν σε ποιο μέρος βρίσκεται η Αγία Άννα. «Άκουσα ότι τα νερά εκεί είναι τζάμι».

Ο Κώστας κατέβηκε με Δελφίνι στο λιμάνι της Αιγιάλης, το πρωί της
προηγούμενης. Είχε περάσει από την Πάρο και μετά από την Ίο και αυτός. Κάθησε
να πάρει πρωινό στο καφενείο «Αστέρια», στον όρμο Αιγιάλης.

Η απάντησή του στην ερώτηση για το λόγο της επίσκεψής του, ήταν: «Να φορτώσω
μπαταρίες». Λυπήθηκε απλώς που τα λεφτά του δεν ήταν αρκετά για να νοικιάσει
μηχανάκι, να φθάσει μέχρι την Αρκεσίνη, να κάνει μπάνιο στο τέλος του πελάγους.

Στις ίδιες παραλίες, στα ίδια μπαράκια, στις ίδιες ψαροταβέρνες θα
συγχρωτιστούν οι πιο διαφορετικοί άνθρωποι.

Ζευγάρια νεαρών παιδιών, πιασμένα χέρι – χέρι, θα συναντηθούν το ηλιοβασίλεμα,
μπροστά στα σκαλοπάτια που οδηγούν στην απόκρημνη πλαγιά που κτίστηκε το
μοναστήρι της Χοζοβιώτισσας.

Στην Αγία Άννα ο φωτογραφικός φακός θα αλλάξει χέρια στις παρέες των Γάλλων
επισκεπτών, που θέλουν να απαθανατίσουν τις στιγμές εκείνες με φόντο το
«Απέραντο γαλάζιο», όπως το εμπνεύστηκε ο συμπατριώτης τους, ο Λικ Μπεσόν. Και
είναι τέτοια η έκπληξή τους, αντικρύζοντας τη θέα, που οι κραυγές τους «Le
grande blue!» σκεπάζουν κάθε ήχο ελληνικής μουσικής από το κασετόφωνο που
παίζει στο λεωφορείο που τους μεταφέρει.

Όμορφες γωνιές. Στα καφενεδάκια ο καφές θα σας περιμένει

Στη Χώρα τα φώτα ανάβουν. Και τα cafe γεμίζουν από παρέες. Όλοι θα περάσουν
από τη «Βεγγέρα». Για ένα παγωτό, ένα γλυκό, κάποιο χυμό με το βλέμμα στις
κορφές των υψωμάτων, που κρύβουν το λιμάνι των Καταπόλων. Και από εκεί η βόλτα
θα συνεχιστεί γι’ αλλού. Κυρίως στην Αιγιάλη, 16 χιλιόμετρα πιο μακριά, ή στα
Κατάπολα. Η διασκέδαση εδώ είναι τόσο διαφορετική από αυτή των πιο βόρειων
νησιών των Κυκλάδων. Το ποτό δεν πίνεται στο πόδι. Παρά στα ξύλινα τραπεζάκια,
λίγο πιο πάνω από την ακροθαλάσσιά.

Το «Πασπαρτού» και το «Μπλε», το ένα δίπλα στο άλλο, πάνω σε μια ανηφοριά,
έχουν πολλά κοινά. Σαν τη μουσική τους, που ακούγεται η ίδια και από το ένα
και από το άλλο. Το μόνο που αλλάζει είναι το χρώμα των καθισμάτων. Σε
χαμηλούς τόνους η μουσική, ξένη, διαλεγμένη από ένα μεγάλο ρεπερτόριο,
χαμηλώνει σιγά – σιγά όσο η νύχτα βαθαίνει.

Μαζί και ο κόσμος, που αποτραβιέται για να διώξει την κούραση της ημέρας.
Κάποτε ήταν διαφορετικά στην Αμοργό. Οι φωτιές έκαιγαν μέχρι το πρωί και οι
παραλίες έμεναν ζωντανές όλη τη νύχτα. Με έναν τρόπο διαφορετικό, που όπως
γρήγορα φάνηκε δεν μπορούσε να γίνει ένα με την προσωπικότητα του νησιού.
Σταμάτησαν αυτά, εξαφανίστηκαν μαζί με το πέρασμα του απογευματινού ανέμου.

Πιο ήσυχοι τόνοι έδωσαν τη θέση τους στη νύχτα. Και όλοι έμειναν ικανοποιημένοι.

Από την άλλη πλευρά του όρμου της Αιγιάλης, ο αμυδρά φωτισμένος δρόμος περνά
πάνω από την αμμουδιά και οδηγεί στο «Κόρτε Κλαμπ». Για εκείνους που οι
δυνάμεις τους βαστούν ακόμα.

Την ίδια στιγμή, 24 χιλιόμετρα πιο μακριά, στο άλλο λιμάνι, η νύχτα συνεχίζει
στο «Blue», στον «Ιππόκαμπο», το «Ερατώ» και το «Κέντια». Μια διαδρομή από τη
μία άκρη σχεδόν στην άλλη, πάνω στο βουνό, μέσα από το άγονο καφέ,
ακολουθώντας ψηλά τις απόκρημνες καταλήξεις των βράχων.

ΣΤΗΝ ΑΜΟΡΓΟ υπάρχει θέση για τον καθένα. Και φέτος, για το νησί, είναι μια
καλή τουριστική χρονιά. Τα μικρά ξενοδοχεία, όλα μοιάζουν ίδια στο άσπρο και
το μπλε τους χρώμα, θα φιλοξενήσουν με άνεση τον μακρινό επισκέπτη. Με μια
αναπαυτική πολυθρόνα πίσω από το γαλάζιο της θάλασσας. Οι μύθοι και οι
παραδόσεις συγχέονται σε κάθε γωνιά του νησιού, είτε αυτή λέγεται Άγιος
Θεολόγος, είτε Μονή Χοζοβιώτισσας. Ο Αίολος συνοδεύει τον ταξιδιώτη στο κάθε
του βήμα. Όταν απολαμβάνει τα θαλασσινά στο λιμάνι, όταν περιδιαβαίνει τα
σοκάκια της χώρας, όταν παίρνει τη μηχανή και ξεκινάει για να φθάσει στην
Αρκεσίνη και ακόμη πιο μακριά, στο νησάκι, τη Γραμβούσσα.

Πολλές στροφές, ανέβασμα κατέβασμα.

Υπάρχει θέση για τον καθένα, σε κάθε στιγμή της ζωής του νησιού. Για να
μαζέψεις τον ήλιο πάνω στους βράχους, για να κολυμπήσεις μέσα από τις
κρυμμένες σπηλιές.

Τίποτα δεν δείχνει να βιάζεται στην Αμοργό. Τα πάντα ακολουθούν το ρολόι της
φύσης. Κανείς δεν θα βιαστεί να προλάβει. Ο ελληνικός καφές θα περιμένει
αχνιστός στο μεταλλικό τραπεζάκι, δίπλα από τα ψαροκάικα. Η εφημερίδα θα
ξεφυλλιστεί λίγο πριν από το μεσημέρι, ίσως μετά την πρώτη βουτιά.

Σιγά σιγά θα μπουν οι χυμοί στο ψυγείο και τα φρούτα στα ράφια των μίνι μάρκετ.

Ανάλογα θα ετοιμαστούν και τα λογής λογής ψάρια για το μεσημεριανό ή το
βραδινό φαγητό. Από μακριά θα ακουστεί και η κόρνα του καραβιού, που θα μπει
στο λιμάνι για να φύγει, την άλλη μέσα. Να έρθει άλλο ίσως την επομένη, ή το
ίδιο σε μια βδομάδα.