[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, περνά και η Ελλάδα στη δημοκρατική αποκέντρωση της Διοίκησης. Οι
οιωνοί είναι οι καλύτεροι δυνατοί:

* Τα εκλεγμένα Νομαρχιακά Συμβούλια το 1998 θα έχουν πόρους και φυσικά ευθύνες
και αρμοδιότητες πραγματικές. Ο συνολικός προϋπολογισμός τους θα φθάνει τα 700
δισ. Οι μετατάξεις και οι προσλήψεις θα ενισχύσουν τους μηχανισμούς τους.

* Το σχέδιο «Καποδίστριας» θα συγκεντρώσει την πρωτοβάθμια Αυτοδιοίκηση σε
λιγότερους από χίλιους δήμους. Φυσικά, με πλούσιους προϋπολογισμούς για όσους
προκύψουν από συνένωση.

Αλλά κι αυτός ο εκσυγχρονισμός θα κινδυνεύσει αν αφεθεί να παρασυρθεί στις
κακοδαιμονίες που μαστίζουν τη συγκεντρωτική διοίκηση: γραφειοκρατία,
πελατειακές σχέσεις, σπατάλη των πόρων. Πολύ περισσότερο που η Τοπική και η
Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση είναι πιο ευάλωτες στις πιέσεις των τοπικών κοινωνιών
και στα σκάνδαλα και τις κομπίνες των τοπικών πολιτικών, κομματικών ή
οικονομικών «φίλων».

Οι μεγάλοι δήμοι Αθήνας, Πειραιά, Θεσσαλονίκης δίνουν το παράδειγμα κακής
διαχείρισης των πόρων. Τουλάχιστον αυτό φανερώνουν οι κατηγορίες για χρέη,
σκάνδαλα, σπατάλες. Αλλά και οι μικρότεροι δήμοι δεν πάνε πίσω.

Και φυσικά όλοι γνωρίζουν ότι το προσωπικό των δήμων αυξάνει κάθε φορά με τους
πολιτικούς ή κομματικούς φίλους των δημάρχων και της πλειοψηφίας των δημοτικών
συμβουλίων.

Όσο για τις αναθέσεις έργων χωρίς ή με διαγωνισμό, καλύτερα να μη μιλάμε γι’ αυτούς.

Τεράστιοι πόροι λοιπόν θα συρρεύσουν στα ταμεία των νομαρχιών και των δήμων.
Και ισχυροί μηχανισμοί θα δημιουργηθούν για να διαχειριστούν αυτούς τους πόρους.

Το πρόβλημα, λοιπόν, της δημοκρατικής αποκέντρωσης της Διοίκησης δεν είναι η
αναγκαστική συνένωση ­ για να μεγεθυνθούν ­ των δήμων και κοινοτήτων. Αλλά,
πώς θα μετατραπούν σε έργα (υποδομή και υπηρεσίες) οι πόροι που θα διατεθούν
και δεν θα σπαταληθούν για την επανεκλογή δημάρχων και νομαρχών ή για τον
πλουτισμό των πολιτικών, κομματικών ή οικονομικών «φίλων» τους.

Για να μην υπονομευτεί και ευτελιστεί η προσπάθεια από τα πρώτα της βήματα.